Անցնիլ բովանդակութեան
Հայկական խոհանոցՄսեղէն կերակուրներ

Բաստուրմա

Բաստուրման այն է, ինչ կը դառնայ տաւարի միսը, երբ կրակի փոխարէն անոր կու տաս աղ, ծանրութիւն, օդ եւ ժամանակ։ Ամբողջական մկանը կը թաղեն աղին մէջ, մինչեւ որ իր ջուրին մեծ մասը արձակէ։ Ապա կը դնեն ծանրութեան տակ, որ աւելին արձակէ, ու կը կախեն շարժուն օդի մէջ, մինչեւ որ ամբողջովին պնդանայ։ Վերջը կը պատեն աղացուած չամանով, սխտորով ու կարմիր պղպեղով շինուած թաց մածուկով մը, որ չորնալով մուգ կեղեւ կը դառնայ։ Միսը ո՛չ կ՚եփուի, ո՛չ ալ կը ծխահարուի։ Արդիւնքը խիտ է, մուգ կարմիր, ուժեղ համով, եւ այնքան բարակ կը կտրուի, որ լոյսը մէջէն կ՚անցնի։ Այս բաժինին մէջ ասիկա առաջին յօդուածն է, որ եփելու մասին չէ, այլ պահելու։ Խնդիրը հին է. ինչպէ՞ս միս պահել տաք ամառներու, խիստ ձմեռներու եւ առանց սառնարանի երկրի մը մէջ։ Բաստուրման այդ հարցին տրուած յատուկ հայկական պատասխանն է։

Հեղինակ
Armat-ի խմբագրական կազմ
Թարմացուած է
Ընթերցումի տեւողութիւն
17 վայրկեան ընթերցում

Վերադարձ՝ Հայկական խոհանոց

Պատկերազարդում՝ Բաստուրմա
Արհեստական բանականութեամբ ստեղծուած պատկերազարդում՝ Բաստուրմա — երեւակայուած պատկեր է։

Համառօտ

Բաստուրման տաւարի ամբողջական կտոր մըն է, զոր աղով, մամուլով ու շարժուն օդով կը պահեն, ապա կը պատեն չամանով՝ աղացուած չամանի, սխտորի ու կարմիր պղպեղի թանձր մածուկով, եւ կը կտրեն գրեթէ թափանցիկ բարակ։ Կ՚ուտուի պաղ՝ իբրեւ ախորժաբեր, հացով կամ հաւկիթով, եւ տեղ ունի թէ՛ առօրեայ նախաճաշին, թէ՛ տօնական սեղանին։ Հայերէնը աղուած ու չորցուած միսի համար ունի աւելի հին, բնիկ բառ մըն ալ՝ ապուխտ։ Սակայն ապուխտը նոյնը չէ, ինչ այսօրուան չամանապատ մթերքը, եւ պէտք չէ զայն անոր ծննդեան վկայականը նկատել։ Բաստուրման ապխտած միսերու լայն շրջանային ընտանիքի մը մաս կը կազմէ։ Հայերուն բաժինին մասին աղբիւրները կը հաստատեն արհեստի փաստագրուած վարպետութիւն մը եւ սփիւռքի մէջ անընդհատ փոխանցում, բայց ոչ՝ գիւտ մը։

Հիմնական իրողութիւններ

Կերակուրի տեսակ
Տաւարի ամբողջական կտոր՝ աղուած եւ օդին մէջ չորցուած. ո՛չ երշիկ է, ո՛չ ալ եփուած
Ինչէ՞ կը պատրաստուի
Նիհար ամբողջական մկանէ. այսօր՝ տաւարի, հին սովորութեամբ՝ նաեւ ոչխարի
Ինչո՞վ կը պահուի
Աղով, մամուլով եւ շարժուն օդով. ո՛չ կրակ, ո՛չ ծուխ
Պատեանը
Չաման՝ աղացուած չամանով (Trigonella foenum-graecum), սխտորով եւ կարմիր պղպեղով շինուած թաց մածուկ
Ինչպէ՞ս կ՚ուտուի
Գրեթէ թափանցիկ բարակ կտրուած եւ պաղ՝ իբրեւ մեզէ, նաեւ հաւկիթով ու հացով
Ուրիշ անուն
Ապուխտ՝ աղուած ու չորցուած միսի աւելի հին, բնիկ հայերէն անունը

Կերակուրը մէկ հայեացքով

Տարածուած բաղադրիչներ
Տաւարի նիհար ամբողջական կտոր, սովորաբար մէջքէն կամ ազդրէն, Աղ՝ առատօրէն, ջուրը դուրս քաշելու համար, Աղացուած չաման՝ պատեանին հիմքը եւ անոր գլխաւոր բոյրը, Սխտոր եւ կարմիր պղպեղ, շատ տարբերակներու մէջ (բայց ոչ բոլորին)՝ նաեւ քիմիոն
Աւանդական պատրաստումը
Ամբողջական մկանը կը թաղեն աղին մէջ, մինչեւ որ ջուրին մեծ մասը դուրս քաշուի։ Ապա ծանրութեան տակ կը մամլեն, որ աւելի ջուր ելլէ ու միսը տափականայ, եւ կը կախեն շարժուն օդի մէջ, մինչեւ որ ամբողջովին չորնայ։ Վերջը կը պատեն չամանով՝ թաց մածուկով մը, եւ կը ձգեն, մինչեւ որ կեղեւը բռնէ։ Հոս չեն տրուիր ո՛չ չափեր, ո՛չ տեւողութիւններ, ո՛չ ջերմաստիճաններ, ո՛չ ալ խոնաւութեան թիւեր։ Այս յօդուածը կը բացատրէ, թէ ի՛նչ է բաստուրման եւ ինչպէ՛ս կը գործէ աղով պահելը. տան մէջ միս աղելու ձեռնարկ չէ։
Առիթներ
Առօրեայ նախաճաշ՝ սեղանին մնայուն պաղ ուտելիքներուն մէջ, Տօնական սեղան՝ սկիզբը մատուցուող պաղ ուտելիքներուն մէջ, Մեզէի սեղան՝ բարակ կտրուած եւ պաղ
Ծանօթ տարածքներ
Ամբողջ Հայաստանի մէջ՝ թէ՛ տուներու համար գնուող, թէ՛ արդիւնաբերական մթերք, Կապադովկիոյ Կեսարիան՝ արհեստին պատմական կեդրոնը, ուր հայերը փաստագրուած վարպետներն էին, Հայկական սփիւռք՝ Հալէպ, Պէյրութ, Գահիրէ, Յունաստան, Ֆրանսա եւ Միացեալ Նահանգներ
Մատուցումի աւանդութիւն
Կը կտրուի գրեթէ թափանցիկ բարակ ու կ՚ուտուի պաղ՝ մեզէի սեղանին վրայ կամ լաւաշի մէջ փաթթուած։ Նախաճաշին թաւային մէջ կը տաքցուի, եւ վրան հաւկիթ կը կոտրեն։

Ի՞նչ է բաստուրման

Բաստուրման նիհար միսի մէկ կտոր է, որ ամբողջութեամբ կը պահուի։ Ասիկա զայն անմիջապէս կը զատէ ապխտած միսերու մեծ մասէն. բաստուրման ո՛չ աղացուած միս է, ո՛չ թաղանթի մէջ լեցուած, ո՛չ ալ թթուեցուելով երշիկ դարձած։ Մէկ մկան կը մտնէ, մէկ մկան դուրս կու գայ՝ աւելի պզտիկ, աւելի մուգ ու շատ աւելի պինդ, քան էր սկիզբը։ Այսօրուան մթերքը տաւարի միս է, սովորաբար մէջքէն կամ ազդրէն կտրուած, եւ կը ծախուի կա՛մ ամբողջական չորցած կտորով, կա՛մ արդէն շերտ-շերտ կտրուած։

Միսին չորս բան կը պատահի, եւ անոնց կարգը աւելի կարեւոր է, քան չափերը։ Նախ զայն կ՚աղեն, մինչեւ որ ջուրին մեծ մասը դուրս քաշուի։ Ապա կը դնեն ծանրութեան տակ. մամուլը աւելի ջուր կը հանէ ու միսը կը սեղմէ այն տափակ ձեւին մէջ, որ պատրաստ կտորը կը պահէ։ Յետոյ զայն կը կախեն շարժուն օդի մէջ, մինչեւ որ չորնայ մինչեւ ներսը, ոչ միայն երեսէն։ Վերջապէս կը պատեն չամանով՝ համեմունքներու թաց մածուկով մը, որ չորնալով կեղեւ կը դառնայ ու միսին վրայ կը մնայ իբրեւ ուտելիքին մէկ մասը։

Արժէ սկիզբէն իսկ զատել, թէ ասոնցմէ ո՛րը էական է եւ ո՛րը կը փոխուի։ Տարբեր շրջաններու բաստուրմաները նոյնը չեն, եւ ամէն պատրաստող ուրիշին տարբերութիւնը սովորաբար սխալ կը համարէ։ Աղելը, չորցնելը եւ չամանով պատելը նոյնն են ամէն տեղ, ուր այս ուտելիքը կը պատրաստուի։ Իսկ միսին կտորը, մածուկին ճիշդ բաղադրութիւնը, չորցնելու տեւողութիւնը եւ մամլելու չափը կը փոխուին արտադրողէ արտադրող, տունէ տուն ու երկրէ երկիր։ Ոչ մէկ տարբերակ «իսկականն» է, որուն բաղդատմամբ միւսները սխալ ըլլան։

Աղով, մամուլով ու օդով պահուած միս

Սկզբունքը նոյնն է, ինչ ամէն չորցուած ուտելիքի մէջ, եւ ան աղէն աւելի ջուրին կը վերաբերի։ Մանրէները, բորբոսները եւ միսին իսկ էնզիմները գործելու համար հեղուկ ջուրի պէտք ունին։ Սննդագէտները չեն չափեր, թէ որքա՛ն ջուր կայ ուտելիքին մէջ, այլ՝ թէ անոր որքա՛նը մատչելի է այդ գործին։ Ասիկա կը կոչուի ջուրի աշխուժութիւն։ Օգտակար իրողութիւնը սա է. երբ ան կ՚իջնէ, միսը փտեցնող եւ մարդը հիւանդցնող մանրէները մէկը միւսին ետեւէն կը դադրին գործելէ։ Փտեցնող մանրէներուն մեծ մասը կը կենայ շատ աւելի առաջ, քան ուտելիքը ձեռքի տակ չոր թուի. աւելի վտանգաւորները կը կենան աւելի ցած մակարդակի մը վրայ։

Աղն ու չորացումը նոյն ցուցանիշին վրայ կը ներգործեն երկու կողմէ։ Միսին երեսին դրուած աղը բջիջներու թաղանթներուն երկու կողմերուն միջեւ խտութեան սուր տարբերութիւն մը կը ստեղծէ, եւ ջուրը դուրս կը շարժի՝ զայն հաւասարելու համար։ Այսպէս միսը հեղուկ կը կորսնցնէ, նախքան օդը որեւէ բան ընելը։ Մամուլը մեքենական ճամբով դուրս կը հանէ ազատած հեղուկին մէկ մասն ալ։ Ապա կախելը կ՚ընէ դանդաղ գործը. մեծ ու տափակ երեսին վրայէն անցնող օդը խոնաւութիւնը կը տանի բաւական հաւասարաչափ, որպէսզի ներսը չորնայ, նախքան դուրսը փտիլը։ Մամլուած ձեւը զարդ չէ. անոր շնորհիւ է, որ կտորը իր հաստութեան բաղդատմամբ բաւարար երես կ՚ունենայ ու հաւասարապէս կը չորնայ։

Այս յօդուածը կը բացատրէ այդ ընթացքը, բայց չի սորվեցներ։ Առանց սառնարանի ամբողջական միս աղելը ճիշդ այն գործն է, ուր լաւ ու վտանգաւոր արդիւնքին տարբերութիւնը կախում ունի պայմաններէ, զորս աչքով չես կրնար գնահատել։ Ատոր համար այս էջին վրայ չկան ո՛չ աղի համեմատութիւններ, ո՛չ չորցնելու տեւողութիւններ, ո՛չ ջերմաստիճաններ, ո՛չ ալ խոնաւութեան թիւեր։ Աւանդական աղելը միսը չի մանրէազերծեր։ Երբեմն կը լսուի, թէ «աղը ամէն ինչ կը սպաննէ», բայց գիտութիւնը այդպէս չ՚ըսեր։ Աղն ու չորացումը պայմանները քիչ-քիչ աճումին համար աւելի աննպաստ կը դարձնեն, եւ ասիկա տարբեր ու աւելի վերապահ պնդում է։

Չամանը եւ բառին երկու իմաստը

Մուգ կարմիր-սրճագոյն կեղեւն է, որ մարդոց մեծ մասը աչքին առջեւ կը բերէ բաստուրմա ըսելով։ Անոր հայերէն անունը չաման է. անգլերէնի մէջ կը գրուի chemen կամ chaiman, իսկ թրքերէնի մէջ՝ çemen։ Բառը զգուշութիւն կը պահանջէ, որովհետեւ երկու իմաստ ունի։ Հայերէնի մէջ չաման կը կոչուի թէ՛ աղացուած համեմունքը, թէ՛ անոր վրայ շինուած թաց մածուկը։ Ուստի «չաման» խորագիրով էջ մը կրնայ համեմունքին մասին ըլլալ կամ պատեանին, եւ միշտ յստակ չէ, թէ ո՛ր իմաստով։

Մածուկին հիմքը չամանն է, սխտորը՝ առատ, իսկ գոյնին մեծ մասը կու տայ կարմիր պղպեղը՝ փափրիկան կամ աւելի կծու տեսակ մը։ Ասկէ անդին հրատարակուած բաղադրութիւնները իրարմէ կը տարբերին. քիմիոնը շատ նկարագրութիւններու մէջ կայ, ուրիշներու մէջ՝ ոչ, իսկ համեմատութիւնները այնքան կը տարբերին, որ ոչ մէկ խառնուրդ կարելի է չափանիշ նկատել։ Միշտ նոյնը չամանին գերակշռութիւնն է։ Ասոր համար է, որ բաստուրմային հոտը անշփոթելի է ու հեռուէն կը զգացուի. ուժեղ է, թեթեւ մը դառն, եւ կը մնայ ձեռքերուն վրայ ու սենեակին մէջ։

Պատեանը միայն համի համար չէ։ Չորցած մկանը թանձր մածուկի տակ փակելը կը պաշտպանէ անոր երեսը, թէ՛ չորնալու վերջին հանգրուանին, թէ՛ անկէ ետք։ Հայկական խոհանոցային սովորութեան մէջ կ՚ըսուի նաեւ, որ մասնաւորաբար չամանը միջատները հեռու կը պահէ բաց օդի մէջ կախուած ուտելիքէն։ Նոյն մածուկին նօսր տարբերակը՝ չամանիչուրը, առանձին սոսի պէս ալ կը գործածուի։ Ասիկա պզտիկ ապացոյց մըն է, որ հայկական խոհանոցը չամանը բաղադրիչ կը նկատէ, ոչ միայն պատեան։

Բաստուրմա, փասթըրմա. ի՞նչ կ՚ապացուցէ անուն մը

Բառը հայերէնին մէջ դուրսէն եկած է։ Թէ՛ արեւմտահայերէնի, թէ՛ արեւելահայերէնի բաստուրման փոխառութիւն է թրքերէն pastırma բառէն, որ bastırmak՝ «սեղմել» բայէն կազմուած գոյական է։ Այսինքն՝ անունը առնուած է միսին վրայ դրուած ծանրութենէն, ոչ թէ համեմունքէն։ Թրքերէնը այս բառը լայնօրէն տարածեց. անոր վրայ հիմնուած են յունարէն pastourmas-ը, պուլկարերէն ու պալքանեան pastarma-ն, արաբերէն basterma-ն, նաեւ bastourma, basterma եւ pasturma ուղղագրութիւնները, որոնց միջեւ անգլերէնը մինչեւ այսօր չէ ընտրած։

Թրքական շերտին տակ աւելի հին շերտ մը կայ, եւ ան իսկապէս վիճելի է։ Oxford Encyclopedia of Food and Drink-ը կը գրէ, որ օսմանցիները այս բառը գործածած են paston կոչուած բիւզանդական աղուած տաւարի միսին համար, իսկ Oxford Companion to Food-ը բիւզանդական չորցուած միսի համադամ մը կը նկատէ այսօրուան փասթըրմային նախորդը։ Այսքանը լուրջ տեղեկատու գործերու մէջ յայտնուած իրական տեսակէտ է։ Բայց բիւզանդագէտները համաձայն չեն, թէ ի՛նչ կը նշանակէին յունարէն բառերը։ Եոհաննէս Քոտէր paston-ը կը հասկնայ իբրեւ աղուած միս կամ աղուած ձուկ, իսկ akropaston-ը՝ իբրեւ աղուած միս։ Էնտրիու Տոլպի paston-ը կը հասկնայ իբրեւ աղուած ձուկ, իսկ Կրեկորի Նէյկի akropaston-ը՝ իբրեւ ծխահարուած։ Երեք մասնագէտ, նոյն բառերուն երեք տարբեր ընթերցում։

Բայց ամէնէն կարեւորը այն է, ինչ որ այս բոլորը չ՚ապացուցեր։ Անուն մը կրնայ ճամբորդել առանց իր անուանած արհեստին, իսկ արհեստ մը՝ առանց իր անունին։ Իրարու հետ առեւտուր ընող ժողովուրդները երկուքն ալ կը փոխառեն՝ որեւէ կարգով ու բազմաթիւ անգամներ։ Որ հայերը այսօր այս ուտելիքին համար մեծ մասամբ թրքերէն փոխառութիւն մը կը գործածեն, Անատոլիոյ լեզուական շփումներուն մասին իրողութիւն է. ան ցոյց չի տար, թէ ո՛վ առաջին անգամ աղուած տաւարի միս կախեց հովին։ Ցանցին վրայ երկու կողմն ալ կը պնդեն, թէ ուղղագրութիւնը կը լուծէ սեփականութեան հարցը, եւ այդ փաստարկը ո՛չ մէկ կողմէն աւելի արժէք ունի։

Ապուխտ՝ աւելի հին հայերէն բառը

Հայերէնը այս տեսակ ուտելիքի համար իր սեփական բառն ունի, եւ ան փոխառութենէն շատ աւելի հին է։ Ապուխտը գրաբարեան բառ է։ Բանասէր Վարդան Մատիոսեան, հետեւելով ընդունուած ստուգաբանութեան, զայն կը բխեցնէ պահլաւերէն apuxt բառէն, որ կը նշանակէ «չեփուած»՝ a- (չ-) եւ puxta (եփուած) մասերէն։ Ուրեմն ասիկա իրանական փոխառութիւն է, ոչ թէ թրքական, եւ հայերէնին մէջ մտած է Անատոլիոյ մէջ թրքերէն խօսուելէն շատ առաջ։ Բառը կը հանդիպի Աստուածաշունչի հինգերորդ դարու հայերէն թարգմանութեան մէջ՝ «աղուած եւ չորցուած միս» իմաստով։

Բառը կենսունակ եղաւ եւ հայերէնէն դուրս ալ անցաւ։ Հայերէնը զայն տուաւ վրացերէնին (apukhti), իսկ Լեհաստանի հայերուն բարբառին միջոցով՝ լեհերէնին (abucht)։ Հայերէնի ներսը ան բարդ բառեր կազմեց, օրինակ՝ խոզապուխտ (բառացի՝ «խոզի ապուխտ»)։ Հայերէն բառարանները ապուխտը կը սահմանեն իբրեւ տաւարի կամ ոչխարի միսի տափակ շերտեր, որոնք կ՚աղուին, կը ծեծուին, առանց եփելու բաց օդի մէջ կը չորցուին ու հում կ՚ուտուին։ Իբրեւ մասնաւորաբար ծանօթ կը յիշուի Կարինի ապուխտը։ Արդի հայերէնի մէջ բառը տակաւին կենդանի է եւ կը գործածուի բաստուրմային կողքին, յաճախ՝ նոյն նախադասութեան մէջ։

Հիմա կու գանք այն զանազանումին, որ այս յօդուածին համար ամէնէն կարեւորն է։ Բառարանային իմաստով ապուխտը աղուած, ծեծուած, օդին մէջ չորցուած հում միս է։ Ասիկա լայն կարգ մըն է. կ՚ընդգրկէ ոչխարը նոյնքան, որքան տաւարը, եւ իր սահմանումին մէջ համեմունքի կեղեւ չկայ։ Այսօրուան բաստուրման այդ կարգին անդամներէն մէկն է, եւ զինք միւսներէն զատողը ճիշդ այն է, զոր սահմանումը չի յիշեր։ Ուրեմն հինգերորդ դարու վկայութիւնը իրական է ու արժէքաւոր. ան ցոյց կու տայ, որ ուշ հնադարուն հայերը աղուած ու չորցուած միսի համար բառ ունէին։ Բայց ան չի հաստատեր չամանով պատուած մթերքին գոյութիւնը։ Այն էջերը, որոնք հինգերորդ դարու թուականը կը դնեն «բաստուրմա» խորագիրին տակ, լռելեայն ամբողջ կարգը փոխարինած են անոր մէկ անդամով։

Հին վկայութիւնները. ի՛նչ կը հաստատեն եւ ի՛նչ՝ ոչ

Թուականի մասին պնդում մը միւսներէն շատ աւելի տարածուած է. իբր թէ բաստուրման առաջին անգամ արձանագրուած է Ք.ա. 95-45 թուականներուն, Տիգրան Մեծի օրով, եւ իբր թէ այս եղանակը ստեղծուած է Հայաստանէն Չինաստան ու Հնդկաստան ղրկուող միսը պահելու համար։ Ասիկա կը կրկնուի զբօսաշրջային կայքերու եւ խոհանոցային էջերու մէջ, բայց երբ անոր հետքով ետ երթաս, չի դիմանար։ Ոչ մէկ տեղ աղբիւր կը յիշուի։ Յիշուած թագաւորութեան թուականներն ալ սխալ են. Տիգրան Երկրորդ թագաւորած է Ք.ա. 95-55 թուականներուն։ Հետքը կը տանի խոհանոցային պլոկներու, ոչ թէ որեւէ բնագիրի, արձանագրութեան կամ գիտական ուսումնասիրութեան։ Այս ուտելիքին մասին Ք.ա. առաջին դարէն արձանագրութիւն չկայ, եւ վստահ հնչող թուականը պէտք է նկատել անվերջ կրկնութեան արդիւնք։

Երկրորդ պատմութիւնը թամբերուն մասին է։ Ձիաւորներ աղուած միսը կը դնէին թամբին տակ. ձիուն ծանրութիւնը զայն կը մամլէր, ճամբան՝ կը չորցնէր, եւ տեղ հասնելով ուտելիքը պատրաստ կ՚ըլլար։ Լաւ պատմութիւն է, եւ ուսանելի կողմ մը ունի։ Հայկական էջերուն մէջ ան կը պատմուի հայ վաճառականներու ու ձիաւորներու մասին, թրքականներուն մէջ՝ թիւրք ռազմիկներու ու քոչուորներու, նոյն մանրամասնութիւններով եւ նոյնպէս՝ առանց աղբիւրի։ Աւանդավէպ մը, որուն տէրը կը փոխուի պատմողին համաձայն, ուտելիքին մասին բանահիւսութիւն է, ոչ թէ ուտելիքին մասին վկայութիւն։ Այս յօդուածը զայն կ՚արձանագրէ իբրեւ բանահիւսութիւն եւ չի ներկայացներ իբրեւ վկայութիւն։

Եթէ վկայութեան երեք գիծերը կողք կողքի դնենք, ազնիւ պատկերը մէկ չէ, այլ երեք։ Կայ աղուած ու չորցուած միսի հին հայերէն բառ մը՝ իրանական ծագումով։ Կայ աղուած միսի կամ ձուկի բիւզանդական բառապաշար մը, որուն իմաստին շուրջ մասնագէտները կը վիճին։ Եւ կայ «սեղմել» նշանակող օսմաներէն բառ մը, որ տարածուեցաւ ամբողջ շրջանին մէջ ու այսօր գրեթէ բոլորին բերանն է։ Ասոնք երեք իրական բաներ են։ Սակայն անոնք շղթայ մը չեն կազմեր, ուր մէկը միւսին վերածուի ու հասնի այսօրուան մթերքին, եւ այս յօդուածին համար քննուած աղբիւրները այդպիսի շղթայ գծելու հիմք չեն տար։

Կեսարիա. արհեստի կեդրոն, ոչ թէ ծննդավայր

Ամէն վայրէ աւելի՝ բաստուրման կապուած է Կապադովկիոյ Կեսարիոյ (այսօրուան Կայսերի)։ Կեսարիան փասթըրմայի արտադրութեան ճանչցուած կեդրոնն էր, եւ այդ համբաւը այնքան հին է, որ կարելի է մէջբերումով ցոյց տալ, ոչ միայն պնդել։ Տասնեօթներորդ դարու օսմանցի ճամբորդ Էվլիյա Չելեպի իր «Սեյահաթնամէ»ին մէջ կը գրէ, որ քաղաքին քիմիոնով համեմուած տաւարի փասթըրման ուրիշ ոչ մէկ տեղ կը գտնուի եւ Պոլիս կը ղրկուի իբրեւ նուէր։ Ասիկա թուագրուած, դուրսէն եկած դիտողութիւն է՝ անուանի հեղինակէ մը, եւ իբրեւ վկայութիւն շատ աւելի ծանրակշիռ է, քան այս նիւթին շուրջ պտտող բաներուն մեծ մասը։

Փաստագրուած է նաեւ, թէ հոն ո՛վ կը պատրաստէր զայն։ Կեսարիոյ մէջ այս առեւտուրը ճնշող մեծամասնութեամբ հայերու ձեռքն էր։ Նկարագրութիւնները կը վկայեն, որ տասնիններորդ դարուն արտադրութիւնն ու վաճառքը գործնականին մէջ հայերու տիրապետութեան տակ էին, մինչ քաղաքին յոյներն ու թուրքերը զայն կը պատրաստէին ու կ՚ուտէին իրենց տուներուն մէջ։ Պատմաբան Ֆիլիփ Մանսէլ կը յիշէ Պոլսոյ մէջ տասնեօթներորդ դարէն ի վեր փասթըրմա ծախող հայերը։ Այդ աշխարհէն ամէնէն ծանօթ մնացորդը աւանդավէպ մը չէ, այլ առեւտրական տուն մը։ Գրիգոր Ապիկօղլու 1910-ին Կեսարիոյ մէջ փասթըրմայի տուն մը հիմնեց, 1920-ին արտադրութիւնը փոխադրեց Պոլիս, եւ ընկերութիւնը յետագային դարձաւ Թուրքիոյ Հանրապետութեան առաջին համազգային մսամթերքի ընկերութիւնը։

Այս վկայութիւնը կը հաստատէ մասնագիտացում մը, եւ ամբողջ իմաստը հոն է, որ ասիկա ծագումի պնդում չէ։ Այն քաղաքին մէջ, որ այս արհեստով ամէնէն հռչակաւորն է, ճանչցուած վարպետները ըլլալ, եւ այնքան երկար ատեն, որ օտար հիւպատոսարան մը զայն անցողակի արձանագրէ, զօրաւոր ու փաստագրելի պատմական իրողութիւն է։ Բայց ասիկա նոյնը չէ, ինչ ուտելիքը հնարած ըլլալը, եւ չի պահանջեր, որ զայն որեւէ մէկը հնարած ըլլայ։ Նախընտրելի ձեւակերպումը սա է. Կեսարիան մասնաւորաբար հռչակուեցաւ իր բաստուրմայով, իսկ հայերը՝ հոն զայն պատրաստելով։

Անատոլիայէն դուրս բերուած արհեստ

Կեսարիոյ ու դրացի նահանգներուն հայութիւնը 1915-ի Ցեղասպանութեան եւ յարակից տարիներուն բնաջնջուեցաւ կամ արտաքսուեցաւ։ Տեղահանութիւնը իր հետ շատ բան տարաւ, այդ շարքին՝ այս արհեստը։ Հալէպ, Պէյրութ, Գահիրէ, Աթէնք եւ Սելանիկ հասած վերապրողները արհեստը իրենց հետ բերին, եւ բաստուրման այդ քաղաքներէն իւրաքանչիւրին հայկական թաղերուն անբաժան մասը դարձաւ։ Մարդիկը տեղահանուեցան, բայց գիտելիքը կարելի էր տանիլ. զայն իրենց հետ տարին այն ընտանիքները, որոնց համար ասիկա առեւտուր էր։

Ահա թէ ինչո՛ւ բաստուրման միայն Հայաստանի Հանրապետութեան ուտելիքը չէ։ Ան բառին բուն իմաստով սփիւռքի ուտելիք է, այսինքն՝ անոր այսօրուան աշխարհագրութիւնը որոշուած է այն վայրերով, ուր հայերը հասան։ Յետագայ գաղթերը նոյն գիծը երկարեցին դէպի արեւմուտք՝ Ֆրանսա եւ Միացեալ Նահանգներ։ Հոն բացուած խանութները յստակօրէն անատոլիական արհեստէն սերած են, ոչ թէ ինքնուրոյն ծնած։ Սմիթսոնեան հիմնարկի ժողովրդական մշակոյթի կեդրոնը փաստագրած է անոնցմէ մէկը՝ բաստուրմայի խանութ մը Լոս Անճելըսի «Փոքր Հայաստան» թաղամասին մէջ։ Անոր տէրը գործը սորված է Հայաստանի ու Լիբանանի մէջ՝ ընտանիքին վարպետներէն։ Այս երկու հանգրուանով ճամբան ինքնին ամբողջ պատմութիւնն է՝ փոքրացուած։

Նիւթին այս մասին մէջ է, որ Armat-ը կրնայ ըլլալ ամէնէն ճշգրիտ եւ ամէնէն քիչ ենթադրական, որովհետեւ փոխանցումը նոր է, փաստագրուած է ու տակաւին աչքի առջեւ է։ Ապխտած միս մը, որ շաբաթներով խնամք կը պահանջէ, իսկ շէնքին բնակիչներէն՝ չամանի հոտին համբերել, համայնքները պատահմամբ չեն պահեր։ Զայն գիտակցաբար պահեցին, խոհանոցներու ու խանութներու մէջ, մարդիկ, որոնց համար ան թէ՛ ապրուստի միջոց էր, թէ՛ իրենց կորսնցուցած վայրէն կտոր մը։ Այդ անընդհատութիւնը աւելի լաւ կը վկայէ, թէ ի՛նչ կը նշանակէ բաստուրման հայերուն համար, քան Ք.ա. առաջին դարուն մասին որեւէ պնդում։

Ինչպէ՞ս կ՚ուտեն բաստուրման

Զայն կը կտրեն բարակ, այնքան բարակ, որ թափանցիկ ըլլայ, ու կ՚ուտեն պաղ։ Սովորական ձեւը ասիկա է, եւ զարդարանքի հարց չէ. միսը խիտ է, աղի ու սաստիկ համեմուած, եւ հաստ կտորը տհաճ է, մինչ բարակը՝ ոչ։ Այսպէս կտրուած՝ ան մեզէի սեղանին վրայ կը դրուի ուրիշ պաղ ուտելիքներու կողքին, հացի մէջ կը փաթթուի, եւ սփիւռքի բոլոր այն քաղաքներուն մէջ, ուր կը ծախուի, սանտուիչի միջուկ կը դառնայ։

Տաքցուած վիճակով ամէնէն ծանօթ գործածութիւնը հաւկիթով է։ Կտորները թաւային մէջ կը տաքցնեն ու վրան հաւկիթ կը կոտրեն, եւ կեղեւին իւղն ու համեմունքը ամբողջ ուտելիքին համ կու տան։ Ասիկա սովորական հայկական նախաճաշ է եւ այն սակաւաթիւ ձեւերէն մէկը, ուր բաստուրման կրակ կը տեսնէ։ Արժէ զայն ներկայացնել իբրեւ տարածուած գործածութիւններէն մէկը, ոչ թէ իբրեւ մթերքին սահմանումը. անգլիալեզու էջերը յաճախ կ՚իյնան այս թակարդին մէջ։

Հացը, որուն հետ կ՚ուտուի, սովորաբար լաւաշն է, եւ այս զոյգը այս բաժինը արդէն նկարագրած է միւս կողմէն. բարակ ու ծալուող հացը ուժեղ համով միսին համար նոյն դերը կը կատարէ, ինչ պանիրին ու կանաչիին համար։ Արժէ նաեւ բաղդատել բաժինին միւս տաւարի յօդուածին հետ, որովհետեւ երկուքը նոյն կենդանիին հակադիր լուծումներն են։ Խորովածը կը կիրարկէ կրակը՝ արագ, ու կ՚ուտուի նոյն օրը. բաստուրման կը դիմէ աղին, ծանրութեան ու օդին՝ դանդաղ, եւ կ՚ուտուի ամիսներով։ Մէկը եփելու եղանակ է, միւսը՝ պահելու։

Թէ՛ առօրեայ, թէ՛ տօնական ուտելիք

Բաստուրման յստակօրէն չի տեղաւորուիր ո՛չ առօրեային, ո՛չ ալ տօնականին կողմը, եւ զայն բռնի մէկ կողմ դնելը սխալ է։ Հայկական նախաճաշի նկարագրութիւնները ապխտած միսերը կը դասեն սեղանին մնայուն մասերուն շարքին՝ լաւաշին, պանիրներուն, հաւկիթին եւ թարմ բանջարեղէնին կողքին, իսկ ասկէ աւելի առօրեայ բան չկայ։ Հայալեզու աղբիւրներն ալ նոյնքան հաստատօրէն զայն տօնական սեղանին անպակաս մասը կը նկատեն. հոն ան կ՚երեւի սկիզբը մատուցուող պաղ ուտելիքներուն մէջ։

Երկուքն ալ կրնան ճիշդ ըլլալ, որովհետեւ որոշողը գինն ու պահուիլն է, ոչ թէ առիթը։ Ասիկա սուղ մթերք է. նիհար տաւարի մեծ կտոր մը, որ իր կշիռէն շատ կը կորսնցնէ, ապա շաբաթներով կը սպասէ, մինչեւ որ ծախուի։ Ուստի զայն քիչ-քիչ կը գնեն ու բարակ կը կտրեն։ Խնայողաբար կտրուող ուտելիքը քիչ քանակով կրնայ սովորական նախաճաշ ըլլալ, իսկ առատօրէն մատուցուելով՝ առատաձեռնութեան նշան, առանց իր էութիւնը փոխելու։

Հայաստանի մէջ անոր պաշտօնական կարգավիճակը այսօր տակաւին բաց հարց է։ 2025-ի մարտին տնտեսութեան փոխնախարարը խորհրդարանական յանձնախումբի մը յայտնեց, որ կը քննարկուի հայկական բաստուրման, հայկական մածունին հետ միասին, իբրեւ ազգային աշխարհագրական նշում պաշտպանելու հարցը՝ 2022-ին ուժի մէջ մտած օրէնքին համաձայն։ Ասիկա վաղ հանգրուանի մէջ յայտարարուած մտադրութիւն է, ոչ թէ աւարտած գրանցում, եւ այդ տարբերութիւնը պէտք է պահել։ Ան ցոյց կու տայ, որ պետութիւնը մթերքը պաշտպանութեան արժանի կը նկատէ, բայց տակաւին ոչինչ կ՚ըսէ, թէ պաշտպանութիւնը տրուա՞ծ է թէ ոչ։

Շրջանային ուտելիք մը՝ առանց մէկ տիրոջ

Բաստուրման այս կամ այն ձեւով կը պատկանի հայկական, թրքական, յունական, արաբական, քրտական, պուլկարական, եգիպտական եւ ազրպէյճանական խոհանոցներուն, եւ անոր տարբերակները կը պատրաստուին անոնց բոլորին մէջ։ Ցանցին սիրած հարցը՝ «ո՞վ հնարեց», վկայութիւններով հաստատուող պատասխան չունի, եւ այդ խորագրին տակ ծաւալած վէճերը գրեթէ միշտ ուտելիքէն տարբեր բանի մը մասին են։ Այս յօդուածը այդ հարցին մէջ դիրք չի բռներ, որովհետեւ դիրք բռնելու համար պէտք պիտի ըլլային աղբիւրներ, որոնք գոյութիւն չունին։

Այն հարցերը, որոնց կարելի է պատասխանել, աւելի նեղ են, բայց աւելի լաւ։ Հայերը աղուած ու չորցուած միսի համար բնիկ բառ մը ունին, որ վկայուած է հինգերորդ դարուն եւ անցած է երկու ուրիշ լեզուի։ Հայերը այս արհեստով ամէնէն հռչակաւոր քաղաքին մէջ առեւտուրին փաստագրուած մասնագէտներն էին։ Հայերը 1915-էն ետք արհեստը Անատոլիայէն դուրս բերին ու պահեցին կէս տասնեակ երկիրներու մէջ. ահա թէ ինչո՛ւ Լոս Անճելըսի խանութ մը կրնայ իր գործին ակունքը Լիբանանի ճամբով հասցնել Հայաստան։ Ասիկա իւրայատուկ ու լաւ վկայուած հայկական աւանդութիւն մըն է՝ ընդհանուր շրջանային պատմութեան մը ներսը, եւ ծանրակշիռ ըլլալու համար գիւտի պնդումի պէտք չունի։

Երկու դրացի ուտելիք արժէ յիշել, որպէսզի այս մէկին սահմանները յստակ գծուին։ Սուճուխը՝ չոր ու համեմուած երշիկը, որ հայկական նախաճաշի ամէն նկարագրութեան մէջ բաստուրմային կողքին կը կենայ, տարբեր եղանակ է. միսը կ՚աղացուի ու թաղանթի մէջ կը լեցուի, ոչ թէ ամբողջական կը պահուի։ Սուճուխը հոս տակաւին իր յօդուածը չունի։ Իսկ փասթրամին լեզուական ազգական մըն է, ոչ թէ սերունդ։ Թրքերէն բառը ռումաներէնին անցաւ pastramă ձեւով եւ տասնիններորդ դարու վերջերուն ռումանահրեայ գաղթականներուն հետ հասաւ Նիւ Եորք, ուր ուտելիքը ինքնին վերաշինուեցաւ կուրծքի միսի, աղաջուրի ու ծուխի շուրջ։ Բաստուրման փասթրամի չդարձաւ։ Երկուքին նախահայրը «սեղմել» նշանակող բառ մըն է, որմէ ետք անոնք իրարմէ բաժնուեցան։

Կարեւոր թուականներ

  1. 5-րդ դար

    Ապուխտ բառը (պահլաւերէն apuxt՝ «չեփուած») կը հանդիպի Աստուածաշունչի հայերէն թարգմանութեան մէջ՝ «աղուած եւ չորցուած միս» իմաստով։

  2. 17-րդ դար

    Էվլիյա Չելեպիի «Սեյահաթնամէ»ն կը գրէ, որ Կեսարիոյ քիմիոնով համեմուած տաւարի փասթըրման ուրիշ տեղ չկայ եւ Պոլիս կը ղրկուի իբրեւ նուէր։

  3. 1910

    Գրիգոր Ապիկօղլու Կեսարիոյ մէջ կը հիմնէ փասթըրմայի տուն մը։ 1920-ին արտադրութիւնը կը փոխադրուի Պոլիս, եւ ընկերութիւնը կը դառնայ Հանրապետութեան առաջին համազգային մսամթերքի ընկերութիւնը։

  4. 2025

    Հայաստանի տնտեսութեան փոխնախարարը խորհրդարանական յանձնախումբի մը կը յայտնէ, որ կը քննարկուի հայկական բաստուրման եւ հայկական մածունը իբրեւ աշխարհագրական նշում պաշտպանելու հարցը։

Ինչո՞ւ կարեւոր է բաստուրման

Այս բաժինին մէջ ասիկա առաջին յօդուածն է, որ ուտելիք պատրաստելու մասին չէ, այլ պահելու։ Միւսները մեծ մասամբ կը պատմեն, թէ հայ խոհարարները նոյն օրը ի՛նչ կ՚ընեն բաղադրիչներով։ Իսկ ասիկա կը պատմէ այն խնդիրին մասին, որ բոլորէն առաջ կու գայ. ինչպէ՞ս տաք ամառներով ու խիստ ձմեռներով երկրի մը մէջ ընտանիքը միս պահէ այն ամիսներուն համար, երբ միս չկայ։ Հացը, կաթնեղէնը եւ միսը իւրաքանչիւրը իր պատասխանն ունէր. ասիկա միսին պատասխանն է։

Այս բաժինին մէջ ասիկա նաեւ ամէնէն յստակ օրինակն է, ուր տարածուած պնդումներն ու ապացուցելի իրողութիւնները տարբեր ուղղութիւններով կ՚երթան։ Տարածուածը Ք.ա. առաջին դարու թուական մըն է եւ թամբերու մասին պատմութիւն մը։ Իսկ ապացուցելին՝ իրանական ծագումով բառ մը հինգերորդ դարու թարգմանութեան մը մէջ, տասնեօթներորդ դարու օսմանցի ճամբորդ մը, որ կը գովէ կապադովկեան քաղաքի մը փասթըրման, 1910-ին հիմնուած ընտանեկան ընկերութիւն մը եւ Լոս Անճելըսի խանութ մը, որուն տէրը գործը սորված է Լիբանանի մէջ՝ Հայաստանի մէջ սորվածներէն։ Փաստագրուած պատմութիւնը նուազ հին է, բայց շատ աւելի հետաքրքրական։

Հետաքրքրական իրողութիւններ

  • 01Հայերէն «չաման» բառը կրկնակի գործ կը կատարէ. ան կը կոչէ թէ՛ աղացուած համեմունքը, թէ՛ անոր վրայ շինուած թաց մածուկը։ Ուստի չամանի մասին խօսք մը կրնայ համեմունքին կամ պատեանին վերաբերիլ։
  • 02Ապուխտը իրանական փոխառութիւն է (պահլաւերէն apuxt՝ «չեփուած»)։ Հայերէնն ալ զայն փոխանցած է վրացերէնին (apukhti), իսկ Լեհաստանի հայերուն միջոցով՝ լեհերէնին (abucht)։
  • 03Թամբի աւանդավէպը հայկական էջերուն մէջ կը պատմուի հայ ձիաւորներու, թրքականներուն մէջ՝ թիւրք ռազմիկներու մասին, նոյն մանրամասնութիւններով եւ երկու կողմն ալ առանց աղբիւրի։
  • 04Երեք բիւզանդագէտ փասթըրմային յունարէն նախորդ բառերը երեք տարբեր ձեւով կը մեկնեն՝ աղուած միս, աղուած ձուկ եւ ծխահարուած։ Ատոր համար անոնցմէ մաքուր ծագումնաբանական շղթայ չի գծուիր։
  • 05Բաստուրման փասթրամի չդարձաւ։ Թրքերէն բառը անցաւ ռումաներէնին ու ռումանահրեայ գաղթականներուն հետ հասաւ Նիւ Եորք, ուր ուտելիքը վերաշինուեցաւ կուրծքի միսի, աղաջուրի ու ծուխի շուրջ։

Աղբիւրներ

  • Vartan Matiossian. How Do You Say Basturma in Armenian? — Armenian Language Corner, 2016 Այցելել աղբիւրինThe linguistic spine of the article, and the reason its central distinction could be drawn at all. Matiossian, a philologist rather than a food writer, separates the two Armenian words: apukht (ապուխտ) is Classical Armenian from Pahlavi apuxt, uncooked — a- plus puxta, cooked — attested in the fifth-century Bible translation meaning salted and dried meat, and lent onward to Georgian and, through the Armenians of Poland, to Polish abucht; while basturma and bastoorma are modern loanwords from Turkish pastırma. He also supplies the compound khozapukht for ham and notes cured meat documented in Byzantine Asia Minor as apokti. Cited for the terminology and for the chronology of the words, and explicitly NOT for any claim that the fifth-century word denotes the modern coated product — a distinction the article makes against the grain of nearly every page on the subject.
  • Հրաչյա Աճառյան. Հայերեն արմատական բառարան, հատոր Ա — Երևանի համալսարանի հրատարակչություն, 1926–1935; reprinted 1971–1979 Այցելել աղբիւրինThe underlying authority for ապուխտ, which falls in the first volume. Listed with a qualification the reader is entitled to: unlike the մածուն entry in §75, this one was NOT read directly in the scan, because nayiri.com refused connection throughout this step and a page-level reading of the Internet Archive volume was not completed. The etymology the article states is taken from Matiossian above, who reports the standard derivation, and is corroborated by the Armenian Wiktionary entry's Iranian derivation and by the explanatory-dictionary sense — flat strips of cattle or sheep meat, salted, beaten and air-dried without cooking. Recorded this way so that a later step can close the gap rather than inherit an unearned claim.
  • Alan Davidson, ed. Tom Jaine. The Oxford Companion to Food — Oxford University Press, 3rd edition, 2014 ISBN 9780199677337Reused from the dolma and ghapama bibliographies. Carries the Byzantine end of the terminology section: a Byzantine dried-meat delicacy described as a forerunner of modern pastirma, alongside the Oxford Encyclopedia of Food and Drink's report that the Ottomans applied the word to a Byzantine cured beef called paston. Cited for that position as a position, not as a settled fact — the article sets it beside the disagreement among Koder, Dalby and Nagy over what the Greek terms meant, which is the point of the section.
  • Fidel Toldrá, Iciar Astiasarán, Joseph Sebranek and Régine Talon, eds.. Handbook of Fermented Meat and Poultry — Wiley-Blackwell, 2nd edition, 2015 ISBN 9781118522691The food science behind the preservation section: water activity as the variable that matters rather than water content, the osmotic action of salt at the surface, the mechanical role of pressing, and the progressive rather than absolute suppression of microbial and enzymatic activity as a meat dries. Cited deliberately for concepts and never for parameters — no salt proportion, drying time, temperature or humidity from this or any other source appears on the page, because the article explains curing and does not teach it.
  • Joshua Bruce Allen. In Search of Pastırma — Roads & Kingdoms, 12 June 2017 Այցելել աղբիւրինThe Kayseri section rests on this rather than on encyclopedia paraphrase, which is why that section was rewritten once its contents were read. It reports Evliya Çelebi's seventeenth-century Seyahatname on Kayseri pastirma being found nowhere else and sent to Istanbul as a gift; the historian Philip Mansel on Armenians selling pastirma in Istanbul from the seventeenth century onward; Armenian dominance of the Kayseri trade by the nineteenth century; and the Apikoğlu house founded in Kayseri in 1910, moved to Istanbul in 1920, becoming the first nationwide meat company of the Turkish republic. Çelebi is quoted here at one remove and the article attributes it as such.
  • Arianna Sikorski and Hannah Luc. The Lure of Basturma in Little Armenia — Smithsonian Center for Folklife and Cultural Heritage, 19 July 2018 Այցելել աղբիւրինCarries the diaspora section, which is where this subject is best evidenced and least speculative. A basturma shop in the Little Armenia neighbourhood of Los Angeles, thirty years in operation, whose proprietor's practice descends from family makers in Armenia and Lebanon — a two-step route that is the post-1915 dispersal in miniature. Chosen over the several diaspora-restaurant write-ups of the same shop because it is a national cultural institution documenting a foodway, not a review.
  • Armenia to protect 'basturma' and 'matsun' as national brands — ARKA News Agency, 24 March 2025 Այցելել աղբիւրինCited for a status and for its limits. Armenia's deputy minister of economy, Narek Hovakimyan, told a parliamentary committee on 24 March 2025 that discussions were under way to protect Armenian basturma and Armenian matsun as geographical indications under the law in force since November 2022. That is a stated intention at an early stage. Several pages report it as a completed registration or as an application filed; this article says discussions, because that is what the source says, and the difference is exactly the kind of upgrade-by-repetition the rest of the page is about.
Հայկական խոհանոցՀաց

Լաւաշ

Կաւէ թոնիրի պատին թխուող բարակ հացը։ ԵՈՒՆԵՍՔՕ զայն իր ցանկին մէջ առաւ 2014-ին՝ հայկական կեանքին մէջ անոր պատրաստութեան, բաժնեկցութեան ու գործածութեան համար, իսկ 2016-ին նոյն անունը դարձեալ ցանկ մտաւ՝ այս անգամ հինգ ուրիշ երկրի համար։

6 վայրկեան ընթերցումԿարդալ յօդուածը
Հայկական խոհանոցՄսեղէն կերակուրներ

Խորոված

Բաց կրակի ածուխներուն վրայ խորոված միս եւ անոր շուրջ կազմուող հաւաքը. ո՛վ կը վառէ կրակը, ո՛վ կը հսկէ անոր, եւ ինչո՛վ կը տարբերի ան մատաղի հաւաքական ճաշէն։

6 վայրկեան ընթերցումԿարդալ յօդուածը
Հայկական խոհանոցՀիմնական կերակուրներ

Տոլմա

Բրինձով, կանաչեղէնով ու յաճախ միսով լեցուած որթատունկի տերեւներ եւ պարպուած բանջարեղէն։ Տոլման ամբողջ տարածաշրջանին մէջ կը պատրաստուի, եւ ամէնէն պարզ օրինակներէն է, թէ ինչո՛ւ այս բաժինը կերակուրները մէկ տիրոջ չի վերագրեր։

6 վայրկեան ընթերցումԿարդալ յօդուածը