Անցնիլ բովանդակութեան
Հայկական խոհանոցՄսեղէն կերակուրներ

Բաստուրմա

Բաստուրման այն է, ինչ կը պատահի տաւարի միսին, երբ ջերմութեան փոխարէն անոր կու տան աղ, ծանրութիւն, օդ եւ ժամանակ։ Ամբողջական մկանը կը լեցնեն աղին մէջ, մինչեւ ան զիջի իր ջուրին մեծ մասը, կը մամլեն ծանրութեան տակ, մինչեւ զիջի աւելին, կը կախեն շարժող օդին մէջ, մինչեւ ամրանայ ամբողջ խորութեամբ, ապա կը պատեն աղցուած չամանէ, սխտորէ ու կարմիր պղպեղէ պատրաստուած թաց մածուկով, որ չորնալով կը դառնայ մուգ կեղեւ։ Ոչինչ կ՚եփուի եւ ոչինչ կը ծխահարուի։ Դուրս ելածը խիտ է, խորունկ կարմիր, ուժգին համով եւ կը կտրուի այնքան բարակ, որ լոյսը կ՚անցնի մէջէն։ Ասիկա այս բաժինին առաջին յօդուածն է պահելու, ոչ թէ եփելու մասին՝ տաք ամառներով, դաժան ձմեռներով եւ առանց սառնարանի երկրի մը մէջ միս պահելու խնդիրին եւ անոր տրուած հայկական պատասխանին մասին։

Հեղինակ
Armat-ի խմբագրական կազմ
Թարմացուած է
Ընթերցումի տեւողութիւն
17 վայրկեան ընթերցում

Վերադարձ՝ Հայկական խոհանոց

Պատկերազարդում՝ Բաստուրմա
Արհեստական բանականութեամբ ստեղծուած պատկերազարդում՝ Բաստուրմա — երեւակայուած պատկեր է։

Համառօտ

Բաստուրման տաւարի ամբողջական կտոր է, որ կը պահուի աղով, մամուլով եւ շարժող օդով, ապա կը փակուի չամանի՝ չամանասերմէ, սխտորէ ու կարմիր պղպեղէ պատրաստուած թանձր մածուկին տակ եւ կը կտրուի գրեթէ թափանցիկ բարակ։ Զայն կ՚ուտեն պաղ՝ իբրեւ նախուտեստ, հացով եւ ձուածեղով, եւ ան կը պատկանի թէ՛ սովորական նախաճաշին, թէ՛ տօնական սեղանին։ Հայերէնը ունի նաեւ աղուած ու չորցուած միսի իր բնիկ բառը՝ ապուխտ, որ նոյնը չէ, ինչ ժամանակակից չամանապատ մթերքը, եւ պէտք չէ կարդալ իբրեւ անոր ծննդական։ Կերակուրը կը պատկանի ապուխտներու լայն տարածաշրջանային ընտանիքին. ինչ որ վկայութիւնը կը հաստատէ հայկական մասնաբաժինին մասին, փաստագրուած արհեստավարժութիւնն է եւ սփիւռքեան անընդհատ փոխանցումը, ոչ թէ հնարումի յաւակնութիւնը։

Հիմնական իրողութիւններ

Կերակուրի տեսակ
Տաւարի ամբողջական կտոր՝ աղդրուած եւ օդին մէջ չորցուած. ոչ երշիկ, ոչ եփած
Ինչէ՛
Նիհար ամբողջական մկան, ժամանակակից մթերքին մէջ՝ տաւարի. հին սովորութեան մէջ նաեւ ոչխարի
Ի՛նչը կը պահէ
Աղ, մամուլ եւ շարժող օդ. ոչ ջերմութիւն, ոչ ծուխ
Ի՛նչով կը պատուի
Չաման՝ աղցուած չամանասերմի (Trigonella foenum-graecum) վրայ կառուցուած թաց մածուկ՝ սխտորով եւ կարմիր պղպեղով
Ինչպէ՛ս կը մատուցուի
Կտրուած գրեթէ թափանցիկ բարակ, պաղ՝ իբրեւ նախուտեստ, նաեւ ձուածեղով ու հացով
Ուրիշ անունը
Ապուխտ՝ աղուած ու չորցուած միսի աւելի հին բնիկ հայերէն բառը

Կերակուրը մէկ հայեացքով

Տարածուած բաղադրիչներ
Տաւարի նիհար ամբողջական կտոր՝ սովորաբար գօտիէն կամ ազդրէն, Աղ՝ առատ, ջուրը դուրս քաշելու համար, Աղցուած չաման՝ պատուածքին հիմքը եւ անոր գերիշխող բոյրը, Սխտոր եւ կարմիր պղպեղ, շատ, բայց ոչ բոլոր տարբերակներու մէջ՝ նաեւ չաքնդեղ
Աւանդական պատրաստումը
Ամբողջական մկանը կը լեցնեն աղին մէջ, մինչեւ ջուրին մեծ մասը դուրս գայ, կը մամլեն ծանրութեան տակ՝ աւելին հեռացնելու եւ տափկցնելու համար, եւ կը կախեն շարժող օդին մէջ, մինչեւ չորնայ ամբողջ խորութեամբ։ Ապա կը պատեն չամանով՝ թաց մածուկով, եւ կը թողուն, մինչեւ կեղեւը կապուի։ Հոս չեն տրուիր ոչ չափեր, ոչ ժամկէտներ, ոչ ջերմաստիճաններ, ոչ խոնաւութեան ցուցանիշներ. այս յօդուածը կը բացատրէ, թէ ի՛նչ է բաստուրման եւ ինչպէ՛ս կ՚աշխատի աղդրումը, եւ տան մէջ միս աղդրելու ձեւ չէ։
Առիթներ
Ամէնօրեայ նախաճաշ՝ ճաշին մշտական պաղ բաղադրիչներուն մէջ, Տօնական սեղան՝ սկիզբը մատուցուող պաղ կերակուրներուն մէջ, Նախուտեստի սեղան՝ բարակ կտրուած եւ պաղ
Ծանօթ տարածքներ
Ամբողջ Հայաստանի մէջ՝ իբրեւ տնային գնում եւ արդիւնաբերական մթերք, Կապադովկիոյ Կեսարիան՝ արհեստին պատմական կեդրոնը, ուր հայերը փաստագրուած մասնագէտներն էին, Հայկական սփիւռք՝ Հալէպ, Պէյրութ, Գահիրէ, Յունաստան, Ֆրանսա եւ Միացեալ Նահանգներ
Մատուցումի աւանդութիւն
Կը կտրուի գրեթէ թափանցիկ բարակ եւ կ՚ուտուի պաղ՝ նախուտեստի սեղանին վրայ կամ լաւաշին մէջ ծալուած. նախաճաշին կը տաքցուի թաւային մէջ՝ վրան ձու բանալով։

Ի՛նչ է բաստուրման

Բաստուրման նիհար միսի մէկ կտոր է, որ ամբողջութեամբ պահածոյացուած է։ Ասիկա զայն անմիջապէս կը զանազանէ այն ամէնէն, ինչ անգլերէնը կը դասէ ապուխտներու շարքին. ան աղցուած չէ, թաղանթի մէջ լեցուած չէ, երշիկի վերածուած չէ։ Մէկ մկան կը մտնէ եւ մէկ մկան դուրս կու գայ՝ աւելի պզտիկ, աւելի մուգ եւ շատ աւելի պինդ, քան սկիզբը էր։ Ժամանակակից մթերքը տաւարի է, սովորաբար գօտիէն կամ ազդրէն, եւ կը ծախուի կա՛մ ամբողջական չորցուած կտորով, կա՛մ արդէն կտրտուած։

Անոր հետ չորս բան կը պատահի, եւ կարգը աւելի կարեւոր է, քան չափերը։ Զայն կ՚աղեն, մինչեւ ջուրին զգալի մասը դուրս գայ։ Կը մամլեն ծանրութեան տակ, ինչ որ դուրս կը հանէ աւելին եւ կը սեղմէ միսը այն տափակ ձեւին մէջ, որ պատրաստի կտորը կը պահէ։ Կը կախեն շարժող օդին մէջ, մինչեւ չորնայ ամբողջ խորութեամբ, ոչ միայն մակերեսին։ Եւ կը պատեն չամանով՝ թաց համեմունքի մածուկով, որ չորնալով կը դառնայ կեղեւ եւ կը մնայ միսին վրայ իբրեւ կերակուրին մաս։

Թէ ասոնցմէ ո՛րը էական է եւ ո՛րը՝ փոփոխական, արժէ զատել հէնց սկիզբը, որովհետեւ տարածաշրջանային տարբերակները նոյնական չեն, եւ տարբերութիւնները սովորաբար կը ներկայացուին իբրեւ սխալ անոր կողմէ, որ այլ կերպ կ՚ընէ։ Աղդրումը, չորցումը եւ չամանահէն պատուածքը հաստատուն են ամէն տեղ, ուր այս կերակուրը կը պատրաստուի։ Կտորը, մածուկին ճշգրիտ բաղադրութիւնը, չորցումին տեւողութիւնը եւ մամլումին աստիճանը կը փոխուին ըստ արտադրողի, տան եւ երկրի, եւ ոչ մէկ առանձին տարբերակ այն բնօրինակն է, որուն դիմաց միւսները կը ձախողին։

Միս, որ կը պահեն աղը, մամուլը եւ օդը

Սկզբունքը նոյնն է, ինչ ամէն չորցուած մթերքի պարագային, եւ ան ջուրի, ոչ թէ բուն աղի մասին է։ Մանրէներուն, բորբոսներուն եւ բուն միսին խմորիչներուն հարկաւոր է հեղուկ ջուր՝ աշխատելու համար։ Սննդագէտները կը չափեն ոչ թէ այն, թէ որքա՛ն ջուր կը պարունակէ մթերքը, այլ թէ որքա՛նը անկէ մատչելի է այդ աշխատանքին համար՝ ջրային աշխուժութիւնը, եւ օգտակար իրողութիւնը այն է, որ միսը փճացնող եւ մարդը հիւանդացնող կենդանիները աստիճանաբար կանգ կ՚առնեն, երբ ան կը նուազի։ Փճացնող մանրէներուն մեծ մասը կը դադրի տակաւին շատ առաջ, քան մթերքը շօշափելով չոր կը դառնայ. աւելի վտանգաւորները՝ աւելի ցած։

Աղը եւ չորցումը նոյն մեծութեան կը հարուածեն երկու կողմէ։ Միսին մակերեսին եղած աղը բջիջաթաղանթներուն երկու կողմերը կը ստեղծէ խտութեան կտրուկ տարբերութիւն, եւ ջուրը կը շարժի դէպի դուրս՝ զայն հաւասարեցնելու, այնպէս որ միսը հեղուկ կը կորսնցնէ տակաւին օդին որեւէ գործողութենէն առաջ։ Մամուլը մեքենայօրէն կը հեռացնէ ազատուած հեղուկին եւս մէկ մասը։ Ապա կախելը կը կատարէ դանդաղ մասը. մեծ տափակ մակերեսի վրայէն անցնող օդը հետեւողականօրէն կը տանի խոնաւութիւնը այնպէս, որ ներսը չորնայ աւելի կանուխ, քան դուրսը փճանայ։ Մամլուած ձեւը զարդարանք չէ. հէնց ան է, որ կտորին կու տայ իր հաստութեան համար բաւարար մակերես՝ հաւասար չորնալու համար։

Այս յօդուածը կը բացատրէ այդ ընթացքը, բայց զայն չի սորվեցներ։ Ամբողջական միս առանց սառնարանի աղդրելը հէնց այն պատրաստուքն է, ուր լաւ եւ վտանգաւոր արդիւնքին տարբերութիւնը կախեալ է աչքով չգնահատուող պայմաններէ, եւ այս էջին վրայ ոչ մէկ տեղ կան աղի համեմատութիւններ, չորցումի ժամկէտներ, ջերմաստիճաններ կամ խոնաւութեան ցուցանիշներ։ Աւանդական աղդրումը միսը չի մանրէազերծեր, եւ երբեմն առաջարկուող նախադասութիւնը՝ թէ աղը կը սպաննէ ամէն ինչ, այն չէ, ինչ կ՚ըսէ գիտութիւնը։ Աղը եւ չորցումը պայմանները կը դարձնեն աստիճանաբար անբարենպաստ աճումին համար, ինչ որ ուրիշ եւ աւելի պայմանական պնդում է։

Չամանը եւ ինչ որ բառը կ՚ընդգրկէ

Մուգ կարմրաշագանակագոյն կեղեւն այն է, ինչ մարդոց մեծ մասը կը պատկերացնէ բաստուրմա ըսելով, եւ անոր հայերէն անունը չաման է, որ անգլերէնի մէջ կը հանդիպի chemen կամ chaiman ձեւերով եւ կը համապատասխանէ թրքերէն çemen-ին։ Բառը զգոյշ վերաբերում կը պահանջէ, որովհետեւ ան երկու գործ կը կատարէ։ Հայերէնի մէջ ան կ՚անուանէ թէ՛ բուն աղցուած չամանասերմը, թէ՛ անոր վրայ կառուցուած թաց մածուկը, եւ չաման խորագրով էջը կրնայ ըլլալ համեմունքին կամ պատուածքին մասին՝ առանց երկու իմաստներու զանազանումին։

Մածուկը չամանառաջնորդ է եւ սխտորով հարուստ, իսկ կարմիր պղպեղը՝ բաբրիկան կամ աւելի կծուն, կու տայ գոյնին մեծ մասը։ Անկէ անդին հրատարակուած բաղադրութիւնները կը տարբերին. չաքնդեղը կը հանդիպի շատ նկարագրութիւններու մէջ եւ կը բացակայի ուրիշներէ, իսկ համեմատութիւնները այնքան տարբեր են, որ ոչ մէկ առանձին խառնուրդ կրնայ ներկայացուիլ իբրեւ չափանիշ։ Հաստատունը չամանին գերակշռութիւնն է, եւ հէնց անոր համար բաստուրմային հոտը անշփոթելի է եւ հեռու կ՚երթայ. ան ուժգին է, թեթեւակի դառն եւ կը մնայ ձեռքերուն եւ սենեակին մէջ։

Պատուածքը միայն համ չէ։ Չորցած մկանը խիտ մածուկի տակ փակելը կը պաշտպանէ մակերեսը կտորին չորցումը աւարտելու ընթացքին եւ ետք, եւ մասնաւորաբար չամանը հայկական խոհանոցային սովորութեան մէջ կը նկարագրուի իբրեւ բաց օդին մէջ կախուած մթերքէն միջատները հեռու պահող։ Նոյն մածուկին նօսրացուած ձեւը՝ չամանիչուրը, կը գործածուի իբրեւ ինքնուրոյն մածուկ, ինչ որ պզտիկ վկայութիւն է անոր, որ հայկական խոհանոցը չամանը կը նկատէ բաղադրիչ, ոչ միայն փաթեթ։

Բաստուրմա, պաստրմա եւ ինչ որ անունը կ՚ապացուցէ

Բառը հայերէն կը մտնէ դուրսէն։ Արեւմտահայերէն բաստուրման եւ արեւելահայերէն բաստուրման փոխառութիւններ են թրքերէն pastırma-էն, որ bastırmak՝ սեղմել բային բայանունն է. անուն, առնուած միսին վրայի ծանրութենէն, ոչ թէ անոր վրայի համեմունքէն։ Թրքերէնը զայն լայնօրէն փոխանցեց. նոյն բառը ինկած է յունարէն pastourmas-ի, պուլկարական ու պալքանեան pastarma-ի, արաբերէն basterma-ի եւ bastourma, basterma ու pasturma ուղղագրութիւններուն հիմքին մէջ, որոնց միջեւ անգլերէնը երբեք չէ ընտրած։

Թրքականին տակ կայ աւելի հին շերտ, եւ ան իսկապէս վիճելի է։ Oxford Encyclopedia of Food and Drink-ը կ՚արձանագրէ, որ օսմանները բառը կիրարկած են paston կոչուած բիւզանդական աղդրուած տաւարի միսին նկատմամբ, իսկ Oxford Companion to Food-ը բիւզանդական չորցուած միսի կերակրատեսակը կը նկարագրէ իբրեւ ժամանակակից պաստրմայի նախորդ։ Այդքանը իրական դիրքորոշում է՝ պահուած իրական տեղեկատու աշխատութիւններու մէջ։ Բայց բիւզանդագէտները համաձայն չեն, թէ ի՛նչ կը նշանակէին յունարէն բառերը. Եոհաննէս Քոտէրը paston-ը կը կարդայ իբրեւ աղուած միս կամ աղուած ձուկ, իսկ akropaston-ը՝ իբրեւ աղուած միս, Էնտրիու Տոլպին paston-ը կը կարդայ իբրեւ աղուած ձուկ, իսկ Կրեկորի Նէյկին akropaston-ը՝ իբրեւ ծխահարուած։ Երեք մասնագէտ, նոյն բառերուն երեք ընթերցում։

Կարեւորը այն է, ինչ այս ամէնը չի հաստատեր։ Անունը կրնայ ճամբորդել առանց այն ձեւին, որ կ՚անուանէ, եւ ձեւը կրնայ ճամբորդել առանց իր անունին. իրարու հետ առեւտուր ընող ժողովուրդները կը փոխառեն երկուքն ալ՝ ցանկացած կարգով եւ բազմիցս։ Այն, որ հայերը այսօր այս կերակուրին համար հիմնականին թրքերէն փոխառութիւն կը գործածեն, իրողութիւն է Անատոլիոյ մէջ լեզուական շփումին մասին, ոչ թէ անոր, թէ ո՛վ առաջինը աղուած տաւարի միս կախած է քամիին։ Այն փաստարկը, թէ ուղղագրութիւնը կը լուծէ սեփականութեան հարցը, ցանցին մէջ կ՚ըլլայ երկու ուղղութեամբ ալ եւ ոչ մէկ կողմ աւելի արժէք ունի։

Ապուխտ՝ աւելի հին հայերէն բառը

Հայերէնը ունի իր բառը այս տեսակի մթերքին համար, եւ ան շատ աւելի հին է, քան փոխառութիւնը։ Ապուխտը գրաբարեան է, եւ բանասէր Վարդան Մատիոսեան, հետեւելով ստուգաբանական աւանդութեան, զայն կը բխեցնէ պահլաւերէն apuxt-էն՝ չեփած, a- (չ-) եւ puxta (եփած) բաղադրիչներէն։ Ասիկա իրանական փոխառութիւն է, ոչ թէ թիւրքական, եւ հայերէն մտած է շատ առաջ, քան Անատոլիոյ մէջ թրքերէն կը խօսուէր։ Ան կը հանդիպի Աստուածաշունչի հինգերորդ դարու հայերէն թարգմանութեան մէջ, ուր կը նշանակէ աղուած եւ չորցուած միս։

Բառը արգասաբեր էր եւ կը տարածուէր դէպի դուրս, ոչ թէ ներս։ Հայերէնը զայն փոխանցեց վրացերէնին իբրեւ apukhti եւ, Լեհաստանի հայերու բարբառին միջոցով, լեհերէնին իբրեւ abucht։ Հայերէնի ներսը ան կազմեց բարդութիւններ՝ խոզապուխտ, բառացի՝ խոզի ապուխտ։ Հայերէն բառարանները ապուխտը կը սահմանեն իբրեւ տաւարի կամ ոչխարի միսի տափակ շերտեր՝ աղուած, ծեծուած եւ բաց օդին մէջ չորցուած առանց եփելու, ուտուող հում. կ՚առանձնանայ Կարինի ապուխտը՝ իբրեւ մասնաւորապէս ծանօթ։ Ժամանակակից հայերէնի մէջ բառը տակաւին գործածական է եւ կը կիրարկուի բաստուրմային քով, յաճախ նոյն նախադասութեան մէջ։

Հիմա այն տարբերութիւնը, որ այս յօդուածին ամէնէն շատ պէտք է։ Ապուխտին բառարանային իմաստը աղուած, ծեծուած, օդին մէջ չորցուած հում միսն է՝ կարգ, որ իր մէջ կ՚առնէ ոչխարը նոյնքան դիւրութեամբ, որքան տաւարը, եւ որուն սահմանումին մէջ համեմունքի կեղեւ բնաւ չկայ։ Ժամանակակից բաստուրման այդ կարգին անդամներէն մէկն է՝ զանազանուած հէնց անով, ինչ որ սահմանումը չի յիշատակեր։ Ուստի հինգերորդ դարու վկայութիւնը իրական է եւ արժէքաւոր, եւ ան կը հաստատէ, որ հայերը ուշ անտիկ շրջանին աղուած չորցուած միսի բառ ունէին։ Ան չի հաստատեր չամանապատ մթերքը, եւ այն էջերը, որոնք հինգերորդ դարու թուականը կը ներկայացնեն բաստուրմա խորագրին տակ, լուռ կերպով կարգը փոխարինած են անոր անդամներէն մէկով։

Ի՛նչ կրնայ եւ ի՛նչ չի կրնար հաստատել վաղ վկայութիւնը

Մէկ թուագրումի պնդում աւելի հեռու կ՚երթայ, քան միւսները. թէ բաստուրման առաջին անգամ արձանագրուած է Ք.ա. 95-45 թուականներուն՝ Տիգրան Մեծի օրով, եւ թէ ձեւը մշակուած է Հայաստանէն Չինաստան եւ Հնդկաստան տարուող միսը պահելու համար։ Ան կը կրկնուի զբօսաշրջային եւ սնունդի էջերու մէջ եւ չի դիմանար հետագծումին։ Ոչ մէկ աղբիւր երբեք չի նշուիր։ Յիշատակուող թագաւորութիւնը սխալ ներկայացուած է՝ Տիգրան Երկրորդը թագաւորած է Ք.ա. 95-55 թուականներուն, եւ հետքը կը տանի բաղադրատոմսի պլոկներ, ոչ թէ որեւէ բնագիր, արձանագրութիւն կամ գիտական ուսումնասիրութիւն։ Այս մթերքին Ք.ա. առաջին դարու արձանագրութիւն չկայ, եւ վստահ թուականը պէտք է նկատել կրկնութեան արգասիք։

Երկրորդ պատմութիւնը թամբերու մասին է. ձիաւորներ, որոնք աղուած միսը կը դնէին թամբին տակ, ուր ձիուն ծանրութիւնը զայն կը մամլէր, իսկ ճամբան՝ կը չորցնէր, եւ հասնելով կերակուրը պատրաստ էր։ Լաւ պատմութիւն է եւ ունի ուսանելի յատկութիւն. ան կը պատմուի հայ առեւտրականներու ու ձիաւորներու մասին հայկական էջերու մէջ եւ թիւրք ռազմիկներու ու քոչուորներու մասին թրքականներու մէջ՝ նոյն մանրամասնութիւններով եւ աղբիւրի նոյն բացակայութեամբ։ Աւանդավէպը, որ տէրը կը փոխէ ըստ պատմողին, կերակուրին մասին բանահիւսութիւն է, ոչ թէ կերակուրին մասին վկայութիւն, եւ այս յօդուածը զայն կ՚արձանագրէ իբրեւ առաջինը՝ հրաժարելով ներկայացնելէ իբրեւ երկրորդը։

Դրէք վկայութեան երեք գիծը քով քովի, եւ ազնիւ արդիւնքը բազմակի է։ Կայ աղուած չորցուած միսի հին, իրանական ծագումով հայերէն բառ. կայ աղուած միսի կամ ձուկի բիւզանդական բառապաշար, որուն իմաստը մասնագէտները կը վիճարկեն. եւ կայ սեղմել նշանակող օսմաներէն բառ, որ տարածուեցաւ ամբողջ տարածաշրջանին մէջ եւ այսօր այն է, ինչ կ՚ըսեն գրեթէ բոլորը։ Ասոնք երեք իրական բան են։ Անոնք չեն շարուիր շղթայի մը մէջ, ուր մէկը կը դառնայ յաջորդը եւ կը հասնի ժամանակակից մթերքին, եւ այս յօդուածին համար ուսումնասիրուած աղբիւրները նման շղթայ գծելու հիմք չեն տար։

Կեսարիան եւ արհեստը, ոչ թէ ծագումը

Մէկ վայր այս կերակուրին աւելի ամուր կապուած է, քան որեւէ ուրիշ։ Կեսարիան՝ Կապադովկիոյ Կայսերին, պաստրմայի արտադրութեան ճանչցուած կեդրոնն էր, եւ ճանաչումը այնքան հին է, որ կարելի է մէջբերել, ոչ միայն պնդել։ Տասնեօթներորդ դարու օսմանեան ճամբորդ Էվլիյա Չելեպին իր Սեյահաթնամէին մէջ կ՚արձանագրէ քաղաքին չաքնդեղահամ տաւարի պաստրման իբրեւ բան մը, որ ուրիշ տեղ չի հանդիպիր եւ Կոստանդնուպոլիս կ՚ուղարկուի իբրեւ նուէր։ Ասիկա թուագրուած արտաքին դիտարկում է անուանի հեղինակէ, ինչ որ վկայութեան աւելի բարձր դաս է, քան այս նիւթը շրջապատող շատ բան։

Փաստագրուած է նաեւ, թէ ո՛վ զայն կը պատրաստէր հոն։ Կեսարիոյ մէջ առեւտուրը ճնշող մեծամասնութեամբ հայկական ձեռքերու մէջ էր՝ այն աստիճան, որ նկարագրութիւնները տասնիններորդ դարուն կը խօսին արտադրութեան եւ ծախքին հայկական գերիշխանութեան մասին, մինչ քաղաքին յոյները եւ թուրքերը զայն կը պատրաստէին եւ կ՚ուտէին տան մէջ. պատմաբան Ֆիլիփ Մանսէլ կը նշէ հայերը, որոնք տասնեօթներորդ դարէն ի վեր պաստրմա կը ծախէին Կոստանդնուպոլսոյ մէջ։ Այդ աշխարհին ամէնէն ծանօթ վերապրուկը աւանդավէպ չէ, այլ գործ. Գրիգոր Ապիկօղլուն 1910 թուականին Կեսարիոյ մէջ հիմնեց պաստրմայի տուն, 1920-ին արտադրութիւնը փոխադրեց Կոստանդնուպոլիս, եւ ընկերութիւնը դարձաւ Թուրքիոյ հանրապետութեան առաջին համապետական միսի ընկերութիւնը։

Ինչ որ այս վկայութիւնը կը հաստատէ, մասնագիտացումն է, եւ տարբերութիւնը ծագումի յաւակնութենէն ամբողջ իմաստն է։ Այն քաղաքին մէջ, որ ամէնէն ծանօթ է այս արհեստով, ճանչցուած վարպետը ըլլալը՝ այնքան երկար ժամանակ, որ օտար հիւպատոսութիւն մը զայն անցողակի արձանագրէ, ուժեղ եւ փաստագրելի պատմական իրողութիւն է։ Ասիկա նոյնը չէ, ինչ կերակուրը հնարած ըլլալը, ասիկա չի պահանջեր, որ որեւէ մէկը հնարէր, եւ նախընտրելի ձեւակերպումը այն է, որ Կեսարիան մասնաւորապէս հռչակուեցաւ բաստուրմայով եւ որ հայերը մասնաւորապէս հռչակուեցան հոն զայն պատրաստելով։

Արհեստ, որ դուրս բերուեցաւ Անատոլիայէն

Կեսարիոյ եւ շրջակայ նահանգներու հայ բնակչութիւնը ոչնչացուեցաւ կամ վտարուեցաւ 1915 թուականի ցեղասպանութեան եւ յարակից տարիներուն ընթացքին։ Այն շատ բաներուն մէջ, որ տեղահանութիւնը շարժեց, այս արհեստն ալ էր. վերապրողները, որոնք հասան Հալէպ, Պէյրութ, Գահիրէ, Աթէնք եւ Սաղոնիկ, իրենց հետ բերին արհեստը, եւ բաստուրման դարձաւ այդ քաղաքներու հայկական թաղամասերուն անբաժան մասը։ Մարդիկը տեղահանուեցան. գիտելիքը շարժական էր, եւ զայն կը կրէին ընտանիքներ, որոնք ասիկա ըրած էին իբրեւ արհեստ։

Ահա թէ ինչո՛ւ բաստուրման միայն Հայաստանի Հանրապետութեան կերակուրը չէ։ Ան սփիւռքի կերակուր է բառին խիստ իմաստով՝ այնպիսին, որուն ժամանակակից աշխարհագրութիւնը որոշուած է անով, թէ հայերը ո՛ւր հասան։ Յետագայ գաղթերը նոյն գիծը երկարեցին դէպի արեւմուտք՝ Ֆրանսա եւ Միացեալ Նահանգներ, եւ առաջացած խանութները ճանաչելիօրէն կը սերին անատոլիական արհեստէն, ոչ թէ ինքնուրոյն հնարուած են։ Սմիթսոնեան հիմնարկի ժողովրդական մշակոյթի կեդրոնը փաստագրած է անոնցմէ մէկը՝ բաստուրմայի խանութ Լոս Անճելըսի Փոքր Հայաստան թաղամասին մէջ, որուն տէրը գործը սորված է Հայաստանի եւ Լիբանանի ընտանեկան վարպետներէն. երկքայլ ճամբայ, որ ինքնին պատմութիւնն է մանրակերտով։

Ասիկա այս նիւթին այն մասն է, ուր Armat-ը կրնայ ըլլալ ամէնէն ճշգրիտ եւ ամէնէն քիչ ենթադրական, որովհետեւ փոխանցումը վերջին ժամանակներու է, փաստագրուած եւ տակաւին տեսանելի։ Ապուխտը, որ կը պահանջէ շաբաթներու խնամք եւ շէնքին մէջ չամանի հոտին հանդուրժողութիւն, այն բանը չէ, որ համայնքները կը պահեն պատահաբար։ Ան պահուած է գիտակցաբար՝ խոհանոցներու եւ խանութներու մէջ, մարդոց կողմէ, որոնց համար ասիկա թէ՛ ապրուստ էր, թէ՛ կորսնցուած վայրի կտոր մը, եւ այդ անընդհատութիւնը աւելի լաւ վկայութիւն է անոր, թէ ի՛նչ կը նշանակէ բաստուրման հայերուն համար, քան Ք.ա. առաջին դարու մասին որեւէ պնդում։

Ինչպէ՛ս կ՚ուտեն բաստուրման

Զայն կը կտրեն բարակ՝ այնքան բարակ, որ թափանցիկ ըլլայ, եւ կ՚ուտեն պաղ։ Ասիկա լռելեայն ձեւն է եւ ոչ թէ զարդարանքի սովորութիւն. միսը խիտ է, աղի եւ ուժգին համեմուած, եւ հաստ կտորը այնպէս տհաճ է, ինչպէս բարակը՝ ոչ։ Այսպէս կտրուած՝ ան կը դրուի նախուտեստի սեղանին վրայ ուրիշ պաղ կերակուրներու քով, կը փաթթուի հացին մէջ եւ կը դառնայ սենտուիչին միջուկը սփիւռքի բոլոր այն քաղաքներուն մէջ, ուր կը ծախուի։

Ամէնէն ծանօթ եփած գործածութիւնը ձուին հետ է։ Կտորները կը տաքցնեն թաւային մէջ եւ վրան ձու կը բանան, եւ կեղեւին ճարպն ու համեմունքը համ կու տան ամբողջ կերակուրին. ասիկա հայկական սովորական նախաճաշ է եւ այն սակաւաթիւ պատրաստուքներէն, ուր բաստուրման բնաւ կը տաքցուի։ Արժէ ասիկա անուանել իբրեւ մէկ տարածուած գործածութիւն, ոչ թէ իբրեւ մթերքին սահմանում. թակարդ, որուն մէջ անգլիալեզու էջերը կանոնաւորապէս կ՚իյնան։

Հացը, որուն հետ կ՚ուտուի, սովորաբար լաւաշն է, եւ ասիկա այն զոյգն է, որ այս բաժինը արդէն նկարագրած է միւս կողմէն. բարակ, ծալուող հացը ուժգին համով միսին համար կ՚ընէ հէնց այն, ինչ կ՚ընէ պանիրին եւ կանաչիներուն համար։ Եւ արժէ ըսել բաժինին միւս տաւարի յօդուածին հետ հակադրութիւնը, որովհետեւ երկուքը նոյն կենդանիին հակառակ լուծումներն են։ Խորովածը կը կիրարկէ կրակը՝ արագ, եւ կ՚ուտուի պատրաստումին օրը. բաստուրման կը կիրարկէ աղը, ծանրութիւնը եւ օդը՝ դանդաղ, եւ կ՚ուտուի ամիսներ ետք։ Մէկը եփելու ձեւ է, միւսը՝ պահելու։

Միաժամանակ ամէնօրեայ եւ տօնական

Բաստուրման մաքուր կերպով չի տեղաւորուիր սովորականին եւ յատուկին սահմանագիծին ոչ մէկ կողմը, եւ զայն մէկ կողմ մղելը սխալ է։ Հայկական նախաճաշին նկարագրութիւնները ապուխտները կը դասեն ճաշին մշտական բաղադրիչներուն շարքին՝ լաւաշին, պանիրներուն, ձուին եւ թարմ բանջարեղէնին քով, ինչ որ այնքան ամէնօրեայ է, որքան կրնայ ըլլալ։ Հայալեզու նկարագրութիւնները նոյնքան հաստատ զայն կը ներկայացնեն իբրեւ տօնական սեղանին անբաժան մաս, ուր ան կ՚երեւի պաղ կերակուրներուն մէջ՝ սկիզբը։

Երկուքն ալ կրնան ճիշդ ըլլալ, որովհետեւ սահմանափակումը գինն ու պահուելիութիւնն են, ոչ թէ առիթը։ Ասիկա սուղ մթերք է՝ նիհար տաւարի մեծ կտոր, որուն կշիռը զգալիօրէն կը նուազի, ապա կը պահուի շաբաթներ՝ մինչեւ ծախելը, եւ ան կը գնուի պզտիկ քանակով ու կը կտրուի բարակ։ Մթերքը, որ կը կտրուի խնայողաբար, կրնայ պզտիկ քանակով ըլլալ սովորական նախաճաշ, իսկ աւելի մեծով՝ առատաձեռն ժեստ՝ առանց փոխելու իր էութիւնը։

Հայաստանի մէջ անոր պաշտօնական կարգավիճակը այսօր բաց հարց է, ոչ թէ լուծուած։ 2025 թուականի մարտին տնտեսութեան փոխնախարարը խորհրդարանական յանձնախումբին յայտնեց, որ կը քննարկուի հայկական բաստուրման՝ հայկական մածունին հետ միասին, պաշտպանել իբրեւ ազգային աշխարհագրական նշում 2022 թուականէն ուժի մէջ մտած օրէնքին ներքեւ։ Ասիկա վաղ հանգրուանի մէջ յայտարարուած մտադրութիւն է, ոչ թէ աւարտած արձանագրում, եւ տարբերութիւնը արժէ պահել. ան կ՚ըսէ, որ պետութիւնը մթերքը պաշտպանութեան արժանի կը նկատէ, եւ տակաւին ոչինչ կ՚ըսէ անոր մասին, թէ պաշտպանութիւնը տրուա՞ծ է։

Տարածաշրջանային կերակուր առանց մէկ տիրոջ

Բաստուրման այս կամ այն ձեւով կը պատկանի հայկական, թրքական, յունական, արաբական, քրտական, պուլկարական, եգիպտական եւ ազրպէյճանական խոհանոցներուն, եւ անոր տարբերակները կը պատրաստուին անոնց բոլորին մէջ։ Ցանցին նախընտրած հարցը՝ ո՛վ զայն հնարեց, չունի պատասխան, որ վկայութիւնը պիտի դիմանայ, եւ այդ խորագրին տակ վարուող վէճերը գրեթէ միշտ կերակուրէն զատ ուրիշ բանի մասին են։ Այս յօդուածը անոր վերաբերեալ դիրքորոշում չ՚ընդունիր, որովհետեւ դիրքորոշում ընդունիլը պիտի պահանջէր աղբիւրներ, որոնք գոյութիւն չունին։

Այն հարցերը, որոնց կարելի է պատասխանել, աւելի նեղ են եւ աւելի լաւը։ Հայերը ունին աղուած չորցուած միսի բնիկ բառ, որ վկայուած է հինգերորդ դարուն եւ փոխանցուած է եւս երկու լեզուի։ Հայերը եղած են այս արհեստով ամէնէն հռչակաւոր քաղաքին մէջ առեւտուրին փաստագրուած մասնագէտները։ Հայերը 1915 թուականէն ետք արհեստը դուրս բերած են Անատոլիայէն եւ պահած կէս տասնեակ երկիրներու մէջ, եւ հէնց անոր համար Լոս Անճելըսի խանութը կրնայ իր գործը հետագծել Լիբանանով դէպի Հայաստան։ Ասիկա իւրայատուկ եւ լաւ վկայուած հայկական աւանդութիւն է ընդհանուր տարածաշրջանային պատմութեան ներսը, եւ ան հնարումի յաւակնութեան կարիք չունի՝ էական ըլլալու համար։

Երկու դրացի կերակուր արժէ անուանել՝ ասոր սահմանները փակելու համար։ Սուճուխը՝ չոր համեմուած երշիկը, որ հայկական նախաճաշին ամէն նկարագրութեան մէջ կը կանգնի բաստուրմային քով, ուրիշ ձեւ է՝ միս, որ կ՚աղցուի եւ թաղանթ կը լեցուի, ոչ թէ կը պահուի ամբողջական, եւ հոս տակաւին իր յօդուածը չունի։ Իսկ պաստրամին լեզուական ազգական է, ոչ թէ սերունդ. թրքերէն բառը ռումաներէնին անցաւ իբրեւ pastramă եւ ռումանահրեայ գաղթականներուն հետ տասնիններորդ դարու վերջը հասաւ Նիւ Եորք, ուր բուն կերակուրը վերակառուցուեցաւ կուրծքի միսի, աղաջուրի եւ ծուխի շուրջ։ Բաստուրման չդարձաւ պաստրամի։ Երկուքը ընդհանուր նախնի ունին սեղմել նշանակող բառին մէջ, ապա գացին տարբեր ճամբաներով։

Կարեւոր թուականներ

  1. 5-րդ դար

    Ապուխտը՝ պահլաւերէն apuxt (չեփած) բառէն, կը հանդիպի Աստուածաշունչի հայերէն թարգմանութեան մէջ՝ աղուած եւ չորցուած միս իմաստով։

  2. 17-րդ դար

    Էվլիյա Չելեպիի Սեյահաթնամէն կ՚արձանագրէ Կեսարիոյ չաքնդեղահամ տաւարի պաստրման իբրեւ այլուր չհանդիպող եւ Կոստանդնուպոլիս նուէր ուղարկուող մթերք։

  3. 1910

    Գրիգոր Ապիկօղլուն Կեսարիոյ մէջ կը հիմնէ պաստրմայի տուն. 1920-ին արտադրութիւնը կը փոխադրուի Կոստանդնուպոլիս, եւ ընկերութիւնը կը դառնայ հանրապետութեան առաջին համապետական միսի ընկերութիւնը։

  4. 2025

    Հայաստանի տնտեսութեան փոխնախարարը խորհրդարանական յանձնախումբին կը յայտնէ, որ կը քննարկուի հայկական բաստուրմայի եւ հայկական մածունի՝ իբրեւ աշխարհագրական նշումներու պաշտպանութիւնը։

Ինչո՛ւ կարեւոր է բաստուրման

Ասիկա այս բաժինին առաջին յօդուածն է սնունդը պահելու, ոչ թէ պատրաստելու մասին։ Միւս տասը կը նկարագրեն, թէ հայ խոհարարները ի՛նչ կ՚ընեն բաղադրիչներուն հետ տուեալ օրը. ասիկա կը նկարագրէ այն խնդիրը, որ կու գայ անոնցմէ բոլորէն առաջ՝ ինչպէ՛ս տնտեսութիւն մը տաք ամառներու եւ դաժան ձմեռներու երկրի մը մէջ միս կը պահէ այն ամիսներուն, երբ միս չկայ։ Հացը, կաթնեղէնը եւ միսը իւրաքանչիւրը ունէին իրենց պատասխանը, եւ ասիկա միսին պատասխանն է։

Ասիկա նաեւ բաժինին ամէնէն պարզ պարագան է, ուր տարածուած պնդումները եւ ապացուցելիները տարբեր ուղղութիւններ ցոյց կու տան։ Կը շրջանառուի Ք.ա. առաջին դարու թուականը եւ թամբերու մասին պատմութիւնը։ Ցոյց տալ կարելի է իրանական ծագումով բառ հինգերորդ դարու թարգմանութեան մէջ, օսմանեան ճամբորդ, որ տասնեօթներորդ դարուն կը գովէ մէկ կապադովկեան քաղաքի պաստրման, 1910 թուականին հիմնուած ընտանեկան ընկերութիւն եւ Լոս Անճելըսի խանութ, որուն տէրը գործը սորված է Լիբանանի մէջ այն մարդոցմէ, որոնք սորված էին Հայաստանի մէջ։ Փաստագրուած տարբերակը աւելի քիչ հին է եւ զգալիօրէն աւելի հետաքրքրական։

Հետաքրքրական իրողութիւններ

  • 01Հայերէն չամանը կրկնակի գործ կը կատարէ. բառը կ՚անուանէ թէ՛ աղցուած չամանասերմը, թէ՛ անոր վրայ կառուցուած մածուկը, այնպէս որ չաման յիշատակելը կրնայ նշանակել համեմունքը կամ պատուածքը։
  • 02Ապուխտը իրանական փոխառութիւն է՝ պահլաւերէն apuxt (չեփած), եւ հայերէնը զայն փոխանցած է վրացերէնին իբրեւ apukhti, իսկ Լեհաստանի հայերուն միջոցով՝ լեհերէնին իբրեւ abucht։
  • 03Թամբի աւանդավէպը հայկական էջերու մէջ կը պատմուի հայ ձիաւորներու, թրքականներու մէջ՝ թիւրք ռազմիկներու մասին՝ նոյն մանրամասնութիւններով եւ առանց աղբիւրի երկու կողմն ալ։
  • 04Երեք բիւզանդագէտ պաստրմայի յունարէն նախորդներուն երեք ընթերցում կու տան՝ աղուած միս, աղուած ձուկ եւ ծխահարուած, որուն պատճառով անոնցմէ մաքուր ծագումնաբանական շղթայ չի գծուիր։
  • 05Բաստուրման չդարձաւ պաստրամի։ Թրքերէն բառը անցաւ ռումաներէնին եւ ռումանահրեայ գաղթականներուն հետ հասաւ Նիւ Եորք, ուր կերակուրը վերակառուցուեցաւ կուրծքի միսի, աղաջուրի եւ ծուխի շուրջ։

Աղբիւրներ

  • Vartan Matiossian. How Do You Say Basturma in Armenian?Armenian Language Corner, 2016 Այցելել աղբիւրինThe linguistic spine of the article, and the reason its central distinction could be drawn at all. Matiossian, a philologist rather than a food writer, separates the two Armenian words: apukht (ապուխտ) is Classical Armenian from Pahlavi apuxt, uncooked — a- plus puxta, cooked — attested in the fifth-century Bible translation meaning salted and dried meat, and lent onward to Georgian and, through the Armenians of Poland, to Polish abucht; while basturma and bastoorma are modern loanwords from Turkish pastırma. He also supplies the compound khozapukht for ham and notes cured meat documented in Byzantine Asia Minor as apokti. Cited for the terminology and for the chronology of the words, and explicitly NOT for any claim that the fifth-century word denotes the modern coated product — a distinction the article makes against the grain of nearly every page on the subject.
  • Հրաչյա Աճառյան. Հայերեն արմատական բառարան, հատոր ԱԵրևանի համալսարանի հրատարակչություն, 1926–1935; reprinted 1971–1979 Այցելել աղբիւրինThe underlying authority for ապուխտ, which falls in the first volume. Listed with a qualification the reader is entitled to: unlike the մածուն entry in §75, this one was NOT read directly in the scan, because nayiri.com refused connection throughout this step and a page-level reading of the Internet Archive volume was not completed. The etymology the article states is taken from Matiossian above, who reports the standard derivation, and is corroborated by the Armenian Wiktionary entry's Iranian derivation and by the explanatory-dictionary sense — flat strips of cattle or sheep meat, salted, beaten and air-dried without cooking. Recorded this way so that a later step can close the gap rather than inherit an unearned claim.
  • Alan Davidson, ed. Tom Jaine. The Oxford Companion to FoodOxford University Press, 3rd edition, 2014 ISBN 9780199677337Reused from the dolma and ghapama bibliographies. Carries the Byzantine end of the terminology section: a Byzantine dried-meat delicacy described as a forerunner of modern pastirma, alongside the Oxford Encyclopedia of Food and Drink's report that the Ottomans applied the word to a Byzantine cured beef called paston. Cited for that position as a position, not as a settled fact — the article sets it beside the disagreement among Koder, Dalby and Nagy over what the Greek terms meant, which is the point of the section.
  • Fidel Toldrá, Iciar Astiasarán, Joseph Sebranek and Régine Talon, eds.. Handbook of Fermented Meat and PoultryWiley-Blackwell, 2nd edition, 2015 ISBN 9781118522691The food science behind the preservation section: water activity as the variable that matters rather than water content, the osmotic action of salt at the surface, the mechanical role of pressing, and the progressive rather than absolute suppression of microbial and enzymatic activity as a meat dries. Cited deliberately for concepts and never for parameters — no salt proportion, drying time, temperature or humidity from this or any other source appears on the page, because the article explains curing and does not teach it.
  • Joshua Bruce Allen. In Search of PastırmaRoads & Kingdoms, 12 June 2017 Այցելել աղբիւրինThe Kayseri section rests on this rather than on encyclopedia paraphrase, which is why that section was rewritten once its contents were read. It reports Evliya Çelebi's seventeenth-century Seyahatname on Kayseri pastirma being found nowhere else and sent to Istanbul as a gift; the historian Philip Mansel on Armenians selling pastirma in Istanbul from the seventeenth century onward; Armenian dominance of the Kayseri trade by the nineteenth century; and the Apikoğlu house founded in Kayseri in 1910, moved to Istanbul in 1920, becoming the first nationwide meat company of the Turkish republic. Çelebi is quoted here at one remove and the article attributes it as such.
  • Arianna Sikorski and Hannah Luc. The Lure of Basturma in Little ArmeniaSmithsonian Center for Folklife and Cultural Heritage, 19 July 2018 Այցելել աղբիւրինCarries the diaspora section, which is where this subject is best evidenced and least speculative. A basturma shop in the Little Armenia neighbourhood of Los Angeles, thirty years in operation, whose proprietor's practice descends from family makers in Armenia and Lebanon — a two-step route that is the post-1915 dispersal in miniature. Chosen over the several diaspora-restaurant write-ups of the same shop because it is a national cultural institution documenting a foodway, not a review.
  • Armenia to protect 'basturma' and 'matsun' as national brandsARKA News Agency, 24 March 2025 Այցելել աղբիւրինCited for a status and for its limits. Armenia's deputy minister of economy, Narek Hovakimyan, told a parliamentary committee on 24 March 2025 that discussions were under way to protect Armenian basturma and Armenian matsun as geographical indications under the law in force since November 2022. That is a stated intention at an early stage. Several pages report it as a completed registration or as an application filed; this article says discussions, because that is what the source says, and the difference is exactly the kind of upgrade-by-repetition the rest of the page is about.
Հայկական խոհանոցՀաց

Լաւաշ

Բարակ հացը՝ որ կը թխուի կաւէ թոնիրի պատին. ԵՈՒՆԵՍՔՕ զայն իր ցանկին մէջ ընդգրկեց 2014 թուականին՝ պատրաստութեան, բաժնեկցութեան եւ հայկական կենցաղի մէջ ունեցած տեղին համար, իսկ 2016-ին՝ նոյն անունով, բայց հինգ ուրիշ երկրի համար։

6 վայրկեան ընթերցումԿարդալ յօդուածը
Հայկական խոհանոցՄսեղէն կերակուրներ

Խորոված

Բաց կրակի կարմրած ածուխներուն վրայ խորոված միս եւ անոր շուրջ կազմուող ընկերային առիթը. ո՛վ կը վառէ կրակը, ո՛վ կը հսկէ զայն, եւ ինչո՛վ կը տարբերի ան մատաղի հաւաքական ճաշէն։

6 վայրկեան ընթերցումԿարդալ յօդուածը
Հայկական խոհանոցՀիմնական կերակուրներ

Տոլմա

Որթատունկի տերեւներ եւ պարպուած բանջարեղէն՝ լեցուած բրինձով, կանաչեղէնով եւ յաճախ միսով. կերակուր մը՝ որ կը պատրաստուի ամբողջ տարածաշրջանին մէջ եւ ամէնէն պարզ օրինակներէն է թէ ինչո՛ւ այս բաժինը կերակուրները մէկ տիրոջ չի վերագրեր։

6 վայրկեան ընթերցումԿարդալ յօդուածը