Խոր Վիրապ
Գործող վանք մը՝ Արարատեան դաշտէն բարձրացող ցած բլուրի մը վրայ, կառուցուած այն վիրապին վրայ ուր՝ ըստ աւանդութեան՝ բանտարկուած է Գրիգոր Լուսաւորիչը, եւ կեցած Արտաշատի՝ հին հայկական մայրաքաղաքի տեղը։
Այս բաժինը կը ներկայացնէ Հայաստանի վայրերը այնպէս՝ ինչպէս արխիւին միւս բաժինները կը ներկայացնեն իրենց նիւթը. ինչ է տուեալ վայրը, երբ կառուցուած է, ինչ պատահած է հոն, եւ ինչո՛ւ ան մինչեւ այսօր կարեւոր է։ Գրուած է անոնց համար՝ որոնք կ՚ուզեն հասկնալ վայր մը, կեցած ըլլան անոր դիմաց թէ ոչ։
7 յօդուած առկայ է
Ընտրանի վայր

Գործող վանք մը՝ Արարատեան դաշտէն բարձրացող ցած բլուրի մը վրայ, կառուցուած այն վիրապին վրայ ուր՝ ըստ աւանդութեան՝ բանտարկուած է Գրիգոր Լուսաւորիչը, եւ կեցած Արտաշատի՝ հին հայկական մայրաքաղաքի տեղը։
7 վայրկեան ընթերցում · Թարմացուած է 5 օգոստոսի, 2026 թ.
Բոլոր վայրերը
Բաժինը նոր է եւ կ՚աճի յօդուած առ յօդուած։ Իւրաքանչիւր նիւթ կը ներկայացնէ վայր մը եւ կը կապուի այն պատմութեան, գրողներուն ու երկերուն՝ որոնց կը պատկանի։
Գործող վանք մը՝ Արարատեան դաշտէն բարձրացող ցած բլուրի մը վրայ, կառուցուած այն վիրապին վրայ ուր՝ ըստ աւանդութեան՝ բանտարկուած է Գրիգոր Լուսաւորիչը, եւ կեցած Արտաշատի՝ հին հայկական մայրաքաղաքի տեղը։
Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի գլխաւոր եկեղեցին եւ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսին աթոռը՝ վայր մը որուն աւանդութիւնը կը հասնի Հայաստանի քրիստոնէացումին, իսկ կանգուն շէնքը՝ մեծ մասամբ ոչ։
Ուրարտական միջնաբերդ մը Երեւանի հարաւ-արեւելքը՝ Արին բերդի բլուրին վրայ, կառուցուած Արգիշտի Ա. թագաւորին կողմէ եւ անուանուած սեպագիր արձանագրութեան մը մէջ, զոր ներկայ քաղաքը ընդունած է իբրեւ իր ծննդեան վկայականը։
Հին ձեռագիրներու ազգային պահոցը Երեւանի մէջ՝ միաժամանակ արխիւ, գիտահետազօտական հիմնարկ եւ թանգարան, որ կը պահէ դարերու ընթացքին վանքերու մէջ հաւաքուած եւ քսաներորդ դարուն հոս բերուած հաւաքածոն։
Արեւելեան Հայաստանի մեծ բարձրլեռնային լիճը՝ փակ լեռնային աւազան մը, ուր բազմաթիւ գետեր կը թափին եւ մէկը դուրս կը հոսի, եւ որուն ափագիծը քսաներորդ դարուն գիտակցաբար իջեցուեցաւ տասնինը մեթրով ու անկէ ի վեր կը վիճարկուի՝ զայն ետ բարձրացնելու համար։
Սիւնազարդ դասական շինութիւն մը՝ Ազատի ձորին վրայ խոյացող հրուանդանին, պահպանուած միակը իր տեսակին մէջ Հայաստանի մէջ։ Ան տապալեցաւ երկրաշարժէն եւ քսաներորդ դարուն վեր բարձրացուեցաւ իր իսկ ինկած քարերէն։
Միջնադարեան վանք մը՝ Ազատի վերին հովիտին ձորին խորը, կիսով չափ որմնաքարէ շարուած, կիսով չափ՝ ետեւի ժայռին մէջ փորուած, եւ կոչուած այն գեղարդին անունով՝ որ այլեւս չի պահեր։