Անցնիլ բովանդակութեան
Հայ գրողներՄիջնադար

Գրիգոր Նարեկացի

Գրիգոր Նարեկացին այս բաժինին առաջին գրողն է, որ չապրեցաւ տպագրութեան, մամուլի կամ ազգային պետութեան դարուն։ Ժ. դարուն ան կրօնաւոր էր Վանայ լիճին վերեւ գտնուող վանքի մը մէջ։ Կը գրէր գրաբար՝ ուրիշ կրօնաւորներու համար, իսկ այն գիրքը, որով զինք կը յիշենք, ընթերցողին ուղղուած չէ բնաւ. ան ուղղուած է Աստուծոյ։ Այսուհանդերձ, Աստուածաշունչէն ետք ան դարձաւ հայերէն ամէնէն շատ ընդօրինակուած գիրքը։ Զայն կը պահէին սովորական տուներու մէջ, նոյնիսկ այն մարդիկ, որոնք չէին կրնար կարդալ։ Եւ երբ հայերուն հարցնեն, թէ ի՛նչ ստեղծած է իրենց գրականութիւնը, մինչեւ այսօր ամէնէն յաճախ այս գործը կը յիշեն։ Այս յօդուածը կը պատմէ, թէ ինչպէ՛ս պատահեցաւ ատիկա. ի՛նչ գրած է ան իրականութեան մէջ, իր կեանքէն ի՛նչ կարելի է հաստատել եւ ի՛նչ՝ ոչ, եւ ինչո՛ւ վանական անձնական բնագիր մը դարձաւ ազգային։

Հեղինակ
Armat-ի խմբագրական կազմ
Թարմացուած է
Ընթերցումի տեւողութիւն
16 վայրկեան ընթերցում

Վերադարձ՝ Հայ գրողներ

Պատկերազարդում՝ Գրիգոր Նարեկացի
Գրիգոր Նարեկացի-ի արհեստական բանականութեամբ ստեղծուած դիմանկար — երեւակայուած պատկեր է, ոչ թէ իրական լուսանկար։

Համառօտ

Գրիգոր Նարեկացին կրօնաւոր, քահանայ եւ բանաստեղծ էր։ Ան գրեթէ ամբողջ կեանքը անցուց Նարեկավանքի մէջ, Վանայ լիճին հարաւային ափին։ Գրած է աստուածաշնչական մեկնութիւններ, տաղեր, ներբողներ եւ թուղթեր։ Մօտ 1002-ին աւարտեց «Մատեան ողբերգութեան»-ը՝ Աստուծոյ ուղղուած իննսունհինգ գլուխ առաջին դէմքով խօսք, որ դարձաւ գրաբար հայ գրականութեան ամէնէն շատ ընդօրինակուած եւ ամէնէն շատ կարդացուած երկը։ Անոր թուականները մօտաւոր են եւ վիճելի։ Ընտանիքն ու վանքը զինք կապած էին գործող գիտական աւանդութեան մը, եւ ան մեկուսացած մտածող չէր։ Կրօնական պատիւները, ներառեալ 2015-ի կաթոլիկ «Տիեզերական եկեղեցւոյ վարդապետ» կոչումը, կը պատկանին անոր ընկալումին, ոչ թէ կենսագրութեան։

Հիմնական իրողութիւններ

Ապրած է
Մօտ 951-էն 1003. երկու թուականն ալ մօտաւոր է ու վիճելի
Ո՛ւր
Նարեկավանք՝ Վասպուրականի մէջ, Վանայ լիճին հարաւային ափին
Ի՛նչ լեզուով
Գրաբար
Ծանօթ է
«Մատեան ողբերգութեան» երկով, որ աւարտեց մօտ 1002-ին
Ուրիշ անունը
Անգլերէն՝ Gregory of Narek. հայերէն՝ Նարեկացի
Գրական շրջանը
Վասպուրականի Ժ. դարու վանական գրականութիւն

Ո՞վ էր Գրիգոր Նարեկացին

Գրիգոր Նարեկացին կրօնաւոր, քահանայ եւ գրող էր։ Ապրած է Ժ. դարուն, Վասպուրականի մէջ, որ այսօր Թուրքիոյ արեւելեան մասն է։ Անգլերէնը զինք սովորաբար կը կոչէ Gregory of Narek, եւ երկու ձեւերն ալ նոյն տրամաբանութեամբ կազմուած են. «Նարեկացի»-ն մականուն չէ, այլ ածական մը, որ կը նշանակէ «Նարեկէն»։ Անունը կու գայ այն վանքէն, ուր ան սորվեցաւ, դասաւանդեց, գրեց եւ մեռաւ։ Այս շրջանի հայ հեղինակները սովորաբար այսպէս կը ճանչցուին՝ իրենց տեղով, ուստի անունը ինքնին կենսագրութեան մէկ մասն է։

Ան գրած է աստուածաշնչական մեկնութիւններ, պատարագային տաղեր, սուրբերու ներբողներ, ճառեր եւ թուղթեր։ Բայց այս բոլորը կը մնան երկար գիրքի մը ստուերին տակ։ «Մատեան ողբերգութեան»-ը Աստուծոյ ուղղուած իննսունհինգ գլուխ է՝ գրուած առաջին դէմքով եւ աւարտած մօտ 1002-ին։ Այս գիրքն է, որ զինք կը դարձնէ մեծ դէմք, եւ ոչ պարզապէս ուրիշներուն նման հմուտ վանական հեղինակ մը։

Ասիկա գրական կենսագրութիւն է, եւ այս զանազանութիւնը Նարեկացիին պարագային աւելի կարեւոր է, քան այս բաժինի որեւէ ուրիշ գրողի պարագային։ Ան Հայ առաքելական եկեղեցւոյ սուրբ է եւ գրեթէ հազար տարիէ ի վեր կը պաշտուի։ 2015-ին Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցին զինք հռչակեց Տիեզերական եկեղեցւոյ վարդապետ։ Ասոնք իրական ու հետաքրքրական իրողութիւններ են, բայց կը պատկանին անոր ընկալումի պատմութեան, ոչ թէ անոր գրածներուն պատմութեան։ Կարգը կարեւոր է. նախ զինք կարդացին, ետքը պատուեցին։

Վասպուրականը եւ Նարեկավանքը

Վասպուրականը Հայաստանի պատմական նահանգներէն էր եւ կը տարածուէր Վանայ լիճին արեւելեան ու հարաւային ափերուն շուրջ։ Նարեկացիին օրով ան աւելի մեծ ամբողջութեան մը գաւառը չէր. թագաւորութիւն էր՝ Արծրունիներու տան իշխանութեան տակ։ Արծրունիները թագ ստացած էին 908-ին, եւ ամբողջ Ժ. դարուն եղած էին հիւսիսի Բագրատունեաց թագաւորութեան մրցակիցը, երբեմն ալ գործակիցը։ Այս քաղաքական իրողութիւնը պէտք է յստակ ըսել երկու պատճառով։ Ժ. դարը յաճախ կը նկարագրուի այնպէս, կարծես մէկ հայկական թագաւորութիւն կար։ Եւ Նարեկացիին վանքը կախեալ էր Արծրունիներու հովանաւորութենէն։

Նարեկավանքը կը գտնուէր լիճին հարաւային ափին մօտ։ Հիմնուած էր Ժ. դարու երկրորդ կէսին եւ նոյնքան դպրոց էր, որքան կրօնական տուն. հոն վանականները ձեռագիր կ՚ընդօրինակէին, կը դասաւանդէին եւ ինքնուրոյն աստուածաբանական երկեր կը գրէին։ Ուստի երբ աղբիւրները կ՚ըսեն, թէ Նարեկացին գրեթէ ամբողջ կեանքը Նարեկի մէջ անցուց, անոնք ոչ միայն վանականի, այլեւ գիտնականի ասպարէզ մը կը նկարագրեն։

Վանքէն բան մը չէ մնացած։ 1915-ի Ցեղասպանութեան ընթացքին վանքը հայաթափուեցաւ, տասնամեակներ աւերակ մնաց եւ մօտ 1951-ին քանդուեցաւ։ Այսօր տեղը մզկիթ մը կայ՝ Թուրքիոյ Վանի նահանգին Գեւաշի շրջանին մէջ։ Նարեկացիին անուն տուող վայրը այլեւս այցելելի չէ, եւ ասիկա մասամբ կը բացատրէ, թէ ինչո՛ւ անոր յիշատակը պահողը գիրքը եղաւ։

Գիտնականներու ընտանիք եւ Նարեկի դպրոցը

Հայրը Խոսրով Անձեւացին էր՝ եկեղեցական ու գրող։ Այրիանալէ ետք ան դարձաւ Անձեւացիքի եպիսկոպոս, եւ աղբիւրները զինք կը ներկայացնեն իբրեւ Արծրունեաց տան հետ կապ ունեցող մէկը։ Այս կապը պէտք է զգուշութեամբ յիշել եւ չուռեցնել։ Ան ցոյց կու տայ, որ ընտանիքը կը շրջէր այն միջավայրերուն մէջ, ուր գիրք ունէին ու գիրք կը գրէին, եւ էականը ատիկա է։ Բայց ատով Գրիգորին իշխանական աստիճանը չի հաստատուիր։ Խոսրովին մասին ստոյգ գիտենք, որ հեղինակ էր. անոր գրած պատարագի մեկնութիւնը պահպանուած է։ Հոս կարեւոր ժառանգութիւնը ատիկա է։

Խոսրովին ասպարէզը գէշ վերջացաւ, եւ այնպէս, որ յաճախ կը շփոթեն որդիին պատմութեան հետ։ Զինք կը կասկածէին քաղկեդոնական ու բիւզանդամէտ հայեացքներու մէջ, եւ Անանիա Մոկացի կաթողիկոսը զինք բանադրեց։ Վէճը մասամբ կը վերաբերէր կաթողիկոսական աստիճանին մասին Խոսրովին մեկնութեան։ Ասիկա տարբեր վէճ է այն մէկէն, որ աւելի ուշ կապուեցաւ Գրիգորին անունին, եւ լաւ է երկուքը իրարմէ զատ պահել։

Գրիգորն ու իր եղբայրը բերուեցան Նարեկավանք եւ հոն կրթուեցան Անանիա Նարեկացիին քով։ Անանիան մօր կողմէն անոնց ազգականն էր, վանքին հիմնադիրը եւ ինք ալ կարեւոր աստուածաբան հեղինակ։ Այս իրողութիւնը Նարեկացիին սովորական ներկայացումին ամէնէն օգտակար սրբագրութիւնն է։ Մասնագէտները նկատած են, որ զինք յաճախ կը պատկերացնեն իբրեւ մենակեաց խորհրդապաշտ մը՝ առանց հայ նախորդներու, կարծես երկինքէն ինկած գիրք մը։ Վկայութիւնները կը ցուցնեն, որ ան կազմաւորուեցաւ գործող մտաւոր աւանդութեան մը մէջ։ Գիտնականները երեքը՝ Խոսրովը, Անանիան եւ Գրիգորը, կը կոչեն Նարեկի դպրոց։ Ան քահանայ ձեռնադրուեցաւ 977-ին։

Ի՞նչ կարելի է թուագրել եւ ի՛նչը՝ ոչ

Անոր թուականները մօտաւոր են, եւ վկայութիւնները չեն արդարացներ այն վստահութիւնը, որով անոնք սովորաբար կը տպուին։ Ծննդեան տարին տարբեր տեղեր կը դրուի մօտ 945, մօտ 950 եւ մօտ 951, իսկ մահը՝ 1003 կամ, ըստ այլ կարծիքի, մօտ 1010–1011։ Հայկական տեղեկատու գրականութեան մէջ ընդունուած զոյգը 951–1003-ն է, եւ այս կայքն ալ զայն կը գործածէ։ Բայց զայն պէտք է կարդալ որպէս պայմանականութիւն եւ ոչ թէ որպէս արձանագրութիւն։ Այլընտրանքային թուագրումը անհոգ մարդոց կարծիքը չէ. զայն կը պաշտպանեն լուրջ գիտնականներ։

Անորոշութեան պատճառը պարզ է՝ աղբիւրներուն վիճակը։ Ժամանակակից կենսագրութիւն չունինք։ Ունինք իր իսկ գրութիւնները, որոնք ինքնակենսագրութիւն չեն, նոյնիսկ երբ առաջին դէմքով կը խօսին։ Ունինք մերձժամանակեայ քանի մը յիշատակութիւն։ Եւ ունինք աւելի ուշ աւանդութիւն մը, որ գրած են բարեպաշտական նպատակով, առանց փաստագրական մտահոգութեան։ Այս նիւթէն Ժ. դարու վանականի մը կեանքը վերակազմելով՝ կը ստանանք ուրուագիծ մը, ոչ թէ ժամանակագրութիւն։

Երկու թուական միւսներէն աւելի հաստատուն են, որովհետեւ կու գան իր իսկ երկերէն։ «Երգ երգոցի մեկնութիւնը» ան գրեց 977-ին՝ Արծրունեաց տան իշխանի մը խնդրանքով, իսկ «Մատեան ողբերգութեան»-ը աւարտեց մօտ 1002–1003-ին։ Այս յօդուածը թուական տուած ատեն այս տարբերութիւնը նկատի ունի։ Իսկ ուր որ «մօտ» կը գրէ, բառը իրական դեր մը ունի. ենթադրութիւն մը զարդարելու համար չէ։

Երկերը

Հաստատապէս իրեն վերագրուող գործերը բազմազան են, բայց շատ չեն։ «Երգ երգոցի մեկնութիւնը», որ գրեց 977-ին Արծրունեաց իշխան Գուրգէն-Խաչիկին համար, իր առաջին ծաւալուն գիրքն է, եւ հոն արդէն կը նշմարուի յետագայ երկին ոճը։ Կայ Յոբի գիրքին մէկ մասին մեկնութիւնը, որ հասած է մէկ ձեռագիրով։ Կան ճառեր ու սուրբերու ներբողներ, թուղթերու շարք մը եւ մօտ երկու տասնեակ տաղ, այսինքն՝ երգուող պատարագային բանաստեղծութիւններ. անոնցմէ քանի մը հատը մինչեւ այսօր կ՚երգուին։

Այս ցանկին եզրերուն մասին երկու բան պէտք է ըսել։ Առաջին՝ տաղերը իր գործին այն մասն են, ուր ամէնէն աւելի հաւանական է, որ թիւը չափազանցուած ըլլայ։ Պատարագային բանաստեղծութիւնները անանուն կը տարածուին, յայտնի անուններու կը կցուին եւ դիւրաւ կը վերագրուին մեծահոգաբար, ուստի անոնց թիւը տարբեր աղբիւրներու մէջ տարբեր է։ Երկրորդ՝ թոնդրակեցիներուն դէմ 980-ականներուն գրուած երկը կորպուսին մաս կը կազմէ եւ վարը առանձին կը քննուի, որովհետեւ ան թէ՛ բնագիր է, թէ՛ վկայութիւն՝ անոր դիրքորոշումին մասին։

Մնացեալ ամէն ինչը «Մատեան ողբերգութեան»-ն է, եւ այս անհամաչափութիւնը իրական է. պահպանուած նիւթին պատահականութիւնը չէ։ Գիրքը աւելի երկար է, քան իր միւս բոլոր գործերը միասին։ Զայն կը գրէր իր կեանքին վերջին տարիներուն, եւ միայն ան դուրս ելաւ վանքին պատերէն։

«Մատեան ողբերգութեան»-ը

Գիրքը ունի իննսունհինգ գլուխ եւ տասը հազարէն աւելի տող։ Ամէն գլուխի խորագիրը կ՚ըսէ, որ ան սրտի խորքէն Աստուծոյ ուղղուած խօսք է, եւ ամէն մէկը առաջին դէմքով անընդհատ դիմում մըն է։ Ան ո՛չ պատում է, ո՛չ դէպքերու շարք, ո՛չ ալ խրատներու ժողովածու։ Հոն ոչինչ կը պատահի այն իմաստով, որով բաներ կը պատահին Թումանեանի բանաստեղծութեան մը մէջ։ Գիրքին մէջ կայ մէկ ձայն, որ Աստուծոյ առջեւ ինքզինք կը քննէ՝ անհուն երկարութեամբ ու անսպառ հնարամտութեամբ։

Անոր գրական սեռը իրապէս որոշուած չէ, եւ ազնիւը պիտակ մը ընտրելը չէ, այլ պատճառը բացատրելը։ Զայն աղօթագիրք կը կոչեն, որովհետեւ հազար տարի այդպէս գործածուած է։ Պոէմ կը կոչեն, որովհետեւ չափածոյ է եւ իր ազդեցութիւնը բանաստեղծական է։ Ողբ կը կոչեն, որովհետեւ հայերէն խորագիրն իսկ այդ կ՚ըսէ։ Կը կոչեն նաեւ խորհրդապաշտական կամ խոկումնային երկ, ինչպէս նաեւ աստուածաբանական երկ, եւ երկու պարագային ալ բնագիրին իրական յատկութիւններ կը նկարագրուին։ Հայերէն խորագիրը՝ «Մատեան ողբերգութեան», մօտաւորապէս կը նշանակէ ողբի կամ ողբերգութեան մատեան։ Գիրքը տարածուած է նաեւ աւելի պարզ՝ «Գիրք աղօթից» անունով։ Տարբեր աւանդութիւններ անկէ տարբեր բաներ ակնկալած են, եւ պիտակները ատոր հետքն են։

Գիրքին շարժիչ ուժը դիտաւորեալ անկարելիութիւն մըն է։ Խօսողը կ՚ուզէ հաշտուիլ կատարեալ Աստուծոյ հետ, բայց գիտէ, որ կարող չէ։ Գիրքը այս խնդիրը չի լուծեր. իննսունհինգ գլուխ ան կը մնայ խնդիրին մէջ՝ առաջ երթալու փոխարէն աւելի խորանալով։ Ահա թէ ինչո՛ւ զայն կարելի է կարդալ թէ՛ իբրեւ աստուածաբանութիւն, թէ՛ իբրեւ գրականութիւն, եւ ո՛չ մէկ ընթերցումը կ՚աղաւաղէ զայն։ Եւ ահա թէ ինչո՛ւ զայն ամփոփելը այնքան անշնորհակալ գործ է. էականը փաստարկը չէ, այլ անդադար ճնշումը։

Ինչպէ՛ս կառուցուած է անոր խօսքը

Ամենէն աչքի զարնող հնարքը կուտակումն է։ Նարեկացին հազուադէպ բան մը մէկ անգամ կ՚անուանէ։ Ան զայն կ՚անուանէ ութ կամ տասներկու անգամ՝ հոմանիշի վրայ հոմանիշ, մակդիրի վրայ մակդիր դիզելով, այնպէս որ մէկ նախադասութիւն կրնայ կէս էջ երկարիլ՝ առանց տեղ մը հասնելու։ Անհամբեր ընթերցողին ասիկա աւելորդ լեցոն կը թուի։ Իսկ եթէ կարդացուի այնպէս, ինչպէս նախատեսուած էր՝ բարձրաձայն, դանդաղ, կանգ առնել չկրցող մարդու մը ձայնով, կուտակումը կը դառնայ ձեւային համարժէքը այն վիճակին, որ գիրքը կը նկարագրէ՝ միտք մը, որ չի կրնար ձգել իր առարկան։

Երկրորդ հնարքը զուգահեռականութիւնն ու կրկնութիւնն է, որ ժառանգուած է աստուածաշնչական հայերէնէն։ Ակներեւ օրինակը Սաղմոսներն են, եւ գիրքը լեցուն է Սուրբ Գիրքէն ակնարկներով։ Սակայն փոխառութիւնը կառուցուածքային է, զարդարանքի համար չէ. Նարեկացին կ՚առնէ Սաղմոսարանի զոյգ ու հաւասարակշռուած տողը եւ զայն կ՚երկարէ իր բնական չափէն շատ անդին։ Երրորդը փոխաբերութիւնն է, մանաւանդ այն փոխաբերութիւնը, որ չ՚ուզեր հանգչիլ։ Վէրքերու, փոթորիկի, պարտքի, հիւանդութեան, նաւաբեկութեան, ատեանի եւ խաւարի պատկերները արագ-արագ կը յաջորդեն իրարու, եւ ամէն մէկը կը լքուի, դեռ չհասած հանգստաւէտ դառնալու։

Գրականութեան պատմութեան համար ամէնէն կարեւոր նորութիւնը ձայնն է։ Ասիկա առաջին դէմքով ինքնամեղադրանքի բնագիր մըն է։ Խօսողը կը պնդէ, թէ բոլորէն գէշն է, ապա կը պնդէ, որ իր անունով խօսելով՝ բոլորին անունով կը խօսի. մեղաւորը հոս բացառութիւն չէ, այլ ներկայացուցիչ։ Այս կրկնակի քայլը՝ ծայրայեղ անհատականութիւնը իբրեւ համամարդկայինին հասնելու միջոց, այն է, որուն արձագանգեցին յետագայ ընթերցողները։ Ատով կը բացատրուի, թէ ինչո՛ւ վանական ինքնաքննութեան գիրք մը կրցան ձեռք առնել մարդիկ, որոնց կեանքը ոչ մէկ ընդհանուր բան ունէր Ժ. դարու վանականի մը կեանքին հետ։

Այն հայերէնը, որով գրեց

Ան գրած է գրաբար, որ Ժ. դարուն արդէն գրաւոր ու ուսեալ լեզու էր, եւ ոչ ոքի առօրեայ խօսակցական լեզուն։ Այդ լեզուին մէջ ան դժուար, բարձր ոճի հեղինակ է՝ խիտ բարդ բառերով, անսովոր բառակազմութիւններով, մերձհոմանիշներու երկար շղթաներով։ Անոր շարահիւսութիւնը ձգուած է այնքան, որ պահէ այնպիսի երկար նախադասութիւններ, որոնց համար լեզուն ստեղծուած չէր։ Այսօր «Մատեան ողբերգութեան»-ը կարդացող հայերը սովորաբար զայն կը կարդան աշխարհաբար թարգմանութեամբ, եւ ճիշդ այդ պատճառով անոր թարգմանութիւնները բազմաթիւ են։

Հոս մասնաւոր պնդում մը ուշադրութեան կ՚արժէ, որովհետեւ անդադար կը կրկնուի։ Յաճախ կ՚ըսուի, թէ Նարեկացին ստեղծած է աւելի քան երկուքուկէս հազար նոր հայերէն բառ։ Այս թիւը ամէն տեղ կը շրջի. զայն կը գտնենք նոյնիսկ զգոյշ տեղեկատու աղբիւրներու մէջ՝ «հաւանաբար» վերապահումով, բայց ոչ մէկ տեղ որեւէ ուսումնասիրութիւն չի յիշուիր իբրեւ անոր աղբիւր։ Առանց ճշգրտութիւն հնարելու կարելի է որակական բան մը ըսել, եւ ան դարձեալ էական է։ Նարեկացին ազատօրէն նոր բարդ բառեր կազմած է, գրաբարի բառակազմական կարելիութիւնները իր նախորդներէն աւելի համարձակօրէն գործածած է, եւ առաջին անգամ իր գրութեան մէջ վկայուած բառեր մտած են լեզուին մէջ։ Ասիկա հայերէնին իրական նպաստ է, եւ ատոր համար թիւի պէտք չկայ։

Ընդհանուր եզրակացութիւնը այն է, որ իր ազդեցութիւնը լեզուին վրայ անցած է գիրքին ժողովրդականութեան ճամբով։ Հարիւրաւոր ձեռագիրներով ընդօրինակուած, տուներու մէջ բարձրաձայն կարդացուած եւ հատուածներով անգիր սորվուած բնագիր մը բառարանագիրի պէտք չունի, որ իր բառերը փոխանցէ։ Ան զանոնք կը փոխանցէ՝ գործածուելով։

Ի՛նչ նշանակութիւն ստացաւ «Նարեկ» բառը

Երեք հարակից բան կը կոչուի «Նարեկ», եւ ընթերցողը անոնց կը հանդիպի շփոթեցնող կարգով։ Նարեկը վայր է՝ գիւղ մը եւ անոր քովի վանքը։ Նարեկացին մարդ է՝ Նարեկէն եկողը։ Իսկ առանձին «Նարեկ»-ը այն անունն է, որով հայերը վաղուց կը կոչեն «Մատեան ողբերգութեան»-ը։ Տունը Նարեկ մը կ՚ունենար, Նարեկէն կը կարդային, Նարեկը հիւանդին անկողնին քով կը դնէին։

Ամենէն շատ կը զարմացնէ այս երրորդ գործածութիւնը, եւ ան ցոյց կու տայ, թէ գիրքը որքա՛ն ամբողջովին իւրացուց անունը։ Հայ գրականութեան ուրիշ ոչ մէկ երկ սովորաբար կը կոչուի իր հեղինակին եկած վայրին անունով։ Գործնականին մէջ բառը դարձաւ հասարակ գոյական մը՝ յստակ առարկայի մը համար. հաստ գիրք մը, որ յաճախ տան միակ գիրքն էր։

Այս զանազանութիւնը պէտք է յստակ պահել, որովհետեւ կրճատ ձեւը մինչեւ այսօր կը գործածուի։ Երբ արդի հայ մը կ՚ըսէ «Նարեկ կը կարդամ», գիրքը նկատի ունի։ Երբ միջնադարեան յիշատակարան մը կ՚ըսէ, թէ ձեռագիրը ընդօրինակուած է Նարեկի մէջ, վանքը նկատի ունի։ Իսկ ժամանակագրութեան մէջ այդ անունը մարդն է։ Այս յօդուածին խորագիրը մարդուն կը վերաբերի։

Ձեռագիրներ, տպագրութիւն եւ ընթերցողներ

«Մատեան ողբերգութեան»-ը դարձաւ հայ ձեռագրական աւանդութեան ամէնէն շատ ընդօրինակուած գիրքերէն մէկը, եւ ատոր շնորհիւ անոր փոխանցումը անսովոր չափով լաւ փաստագրուած է։ Ամենէն ծանօթ վաղ օրինակը գրուած է 1173-ին Կիլիկիոյ մէջ։ Պատրաստուած է Ներսէս Լամբրոնացի աստուածաբանին պատուէրով, իսկ զայն նկարազարդած է ծաղկող Գրիգոր Մլիճեցին։ Ձեռագիրը կը կրէ հեղինակին չորս նկարուած դիմանկար, եւ ան այսօր կը պահուի Երեւանի Մատենադարանին մէջ։ Մատենադարանը ազգային պահոց է, որուն հաւաքածոն ծնած է ճիշդ այս վանական ընդօրինակութեան աւանդութենէն։ Գիրք մը, որ այդքան օրինակով պահպանուած է, պահպանուած է, որովհետեւ մարդիկ զայն ուզած են, եւ ոչ թէ որովհետեւ հաստատութիւն մը զայն պահած է։

Հայկական չափանիշներով ան կանուխ հասաւ տպագրութեան։ Առաջին տպագիր հրատարակութիւնը լոյս տեսաւ 1673-ին, Մարսէյլի մէջ, եւ անկէ ի վեր հրատարակութիւններն ու թարգմանութիւնները իրարու յաջորդած են առանց ընդհատումի։ Երկը այսօր կայ ֆրանսերէն, անգլերէն, ռուսերէն եւ ուրիշ մեծ լեզուներով։ Արդի անգլերէն թարգմանութիւններուն շնորհիւ ան դարձած է միակ միջնադարեան հայ բնագիրը, որուն ոչ-մասնագէտ ընթերցողը հաւանաբար հանդիպած է։

Գիտական ու պատարագային գործածութեան կողքին գիրքը ունէր նաեւ տնային գործածութիւն, եւ զայն պէտք է նկարագրել ինչպէս որ է։ Օրինակներ կը պահուէին սովորական տուներու մէջ, նաեւ այնպիսի տուներու, ուր ոչ ոք գրաբար կը կարդար։ Համայնքները գիրքին՝ իբրեւ առարկայի՝ պաշտպանիչ ու բժշկող զօրութիւն կը վերագրէին. զայն կը դնէին հիւանդին քով, կը բանային նեղ պահերուն։ Ասիկա գիրքի մը շուրջ ժողովրդական հաւատալիքի ու սովորութեան փաստագրուած օրինակ է, եւ հոս կ՚արձանագրուի իբրեւ մշակութային պատմութիւն։ Ասիկա բժշկական պնդում չէ, եւ այս յօդուածը այդպիսի պնդում չ՚ըներ։

Մեղադրանք եւ ուղղափառութիւն

Նարեկացիին անունին կպած է կասկածի աւանդութիւն մը, եւ զայն պէտք է զգուշութեամբ ներկայացնել, որովհետեւ դիւրին է թէ՛ աղմուկ հանել անոր շուրջ, թէ՛ զայն ջնջել։ Թոնդրակեցիները հայկական այլախոհ շարժում մըն էին, որ դատապարտուեցաւ իբրեւ հերետիկոսութիւն։ Անոնք գործօն էին նոյն ժամանակաշրջանին եւ նոյն շրջանին մէջ։ Նարեկացին տարբեր ժամանակներ կապուած է անոնց հետ։ Իր դարուն ատիկա մեղադրանք էր։ Ի. դարու խորհրդահայ գիտութեան մէջ՝ աւելի գովեստի պէս բան մը, որովհետեւ աւատական եկեղեցիին հակադրուող գրող մը աւելի յարմար ազգային կերպար էր։

Բնագիրները ցոյց կու տան ուղղափառութիւնը պաշտպանող մարդ մը։ 980-ականներուն ան երկ մը գրեց թոնդրակեցիներուն դէմ, իսկ իր «Երգ երգոցի մեկնութիւնը» բացայայտօրէն կը դատապարտէ անոնց վերագրուած տեսակէտները։ Այդ երկին մէկ ընթերցումը այն է, որ ան մասամբ գրուած է զինք կասկածէն մաքրելու համար։ Ասիկա հաւանական ենթադրութիւն է եւ կը ներկայացուի իբրեւ այդպիսին, քանի որ գործ մը կրնայ մեղադրանքի պատասխանել՝ առանց յիշելու, թէ մեղադրանք եղած է։

Ամենէն ապահով ամփոփումը նեղ ամփոփումն է։ Մեղադրանքներ եղած են։ Անոնք սովորական երեւոյթ էին ժամանակաշրջանի մը մէջ, երբ Հայ եկեղեցին խստօրէն կը հսկէր իր սահմանները։ Իր հայրը արդէն բանադրուած էր ուրիշ, անկապ քաղկեդոնական վէճի մը պատճառով։ Եւ Նարեկացիին դիրքորոշումին միակ ուղղակի վկայութիւնը իր գրութիւններն են, որոնք կը պայքարին նոյն այդ հերետիկոսութեան դէմ։ Աղբիւրները ասկէ անդին չեն երթար, եւ երկու ուղղութեամբ ալ վստահ պատումները յետագայ շահեր կը ներարկեն նօսր վկայութիւններու մէջ։

Ճանաչում եւ յետագայ կեանք

Հայ առաքելական եկեղեցին զինք սուրբ կը պաշտէր արդի բոլոր պատիւներէն շատ առաջ. անոր սրբութեան վկայութիւնները կը հասնին առնուազն ԺԲ. դար։ Անոր յիշատակը կը տօնուի փետրուար 27-ին։ Գիրքին փոխանցումը իրապէս կերտողը այս ընկալումն է, որովհետեւ ան է, որ գիրքը մտցուց եկեղեցիներէն ու տուներէն ներս։

Կաթոլիկ ճանաչումը նոր է եւ ունի երկու առանձին փուլ, որոնք յաճախ իրարու կը խառնուին։ 2015-ի փետրուար 21-ին Ֆրանչիսկոս պապը կարդինալ Անճելօ Ամաթոյի հետ ընդունելութեան մը ընթացքին հաստատեց Սուրբերու գործերու ժողովին առաջարկը՝ Նարեկացիին շնորհել Տիեզերական եկեղեցւոյ վարդապետի կոչում։ Սուրբ Աթոռի մամուլի կեդրոնը ատիկա յայտարարեց քանի մը օր ետք։ Պաշտօնական հռչակումը տեղի ունեցաւ 2015-ի ապրիլ 12-ին, Սուրբ Պետրոսի տաճարին մէջ, Հայոց ցեղասպանութեան հարիւրամեակին նուիրուած պատարագի ընթացքին։ Ան եկեղեցւոյ երեսունվեցերորդ վարդապետն է եւ առաջին հայը։

Հայ գրականութեան մէջ անոր տեղին գնահատականները ունին իրենց պատմութիւնը, եւ պիտակ մը կայ, որ պէտք է վերագրել իր հեղինակներուն, ոչ թէ որդեգրել։ Խորհրդային շրջանի հայ գիտութիւնը յաճախ զինք կը կոչէր հայ գրական վերածնունդի հիմնադիր եւ հայ վերածնունդի մտքին գագաթ։ Ատով ան եւրոպական պարբերացում մը կը ներմուծէր՝ Ժ. դարու հեղինակի մը մեծութեան մասին պնդում կատարելու համար։ Ասիկա հետաքրքրական դատողութիւն է, որ կու գայ որոշակի մտաւոր մթնոլորտի մէջ աշխատող որոշակի գիտնականներէ։ Ան չէզոք նկարագրութիւն չէ, եւ այս յօդուածը զայն կը ներկայացնէ իբրեւ անոնց կարծիքը։ Առանց որեւէ մէկուն դասակարգումները փոխ առնելու կարելի է ըսել աւելի նեղ ու աւելի հաստատուն բան մը. արդի շրջանէն առաջ ոչ մէկ հայերէն գիրք աւելի շատ ընդօրինակուած է, աւելի շատ մարդ կարդացած է զայն, կամ համեմատելի յարգանք վայելած է։

Կարեւոր թուականներ

  1. մօտ 951

    Կը ծնի Վասպուրականի մէջ։ Թուականը մօտաւոր է. կը յիշուին նաեւ մօտ 945-էն սկսող թուականներ։

  2. 977

    Կը ձեռնադրուի քահանայ եւ Արծրունեաց իշխան Գուրգէն-Խաչիկին համար կը գրէ «Երգ երգոցի մեկնութիւնը»։

  3. 980-ականներ

    Կը գրէ երկ մը թոնդրակեցիներուն դէմ։

  4. մօտ 1002

    Նարեկավանքի մէջ կ՚աւարտէ «Մատեան ողբերգութեան»-ը։

  5. մօտ 1003

    Կը վախճանի Նարեկի մէջ. կայ նաեւ կարծիք, որ մահացած է մօտ 1010–1011-ին։

  6. 1173

    Կիլիկիոյ մէջ Ներսէս Լամբրոնացիին համար նկարազարդ օրինակ մը կը պատրաստուի. այսօր ան կը պահուի Մատենադարանի մէջ։

  7. 1673

    «Մատեան ողբերգութեան»-ը առաջին անգամ կը տպուի Մարսէյլի մէջ։

  8. 2015

    Փետրուար 21-ին կը հաստատուի իբրեւ Տիեզերական եկեղեցւոյ վարդապետ, իսկ ապրիլ 12-ին պաշտօնապէս կը հռչակուի։

Ինչո՛ւ Գրիգոր Նարեկացին կարեւոր է

Նարեկացիով հայ գրականութիւնը արդի ընթերցողին համար կը դադրի ուսումնասիրութեան նիւթ ըլլալէ եւ կը դառնայ կարդացուող գործերու ամբողջութիւն։ Իրմէ առաջ հայերէն շատ բան գրուած է՝ պատմագրութիւն, աստուածաբանութիւն, թարգմանութիւններ, շարականներ, եւ անոնց մեծ մասը այսօր կը կարդան մասնագէտները։ «Մատեան ողբերգութեան»-ը կը կարդան բոլորը, եւ այդպէս է հազար տարիէ ի վեր։ Ուստի ան ամէնէն հին հայերէն բնագիրն է, որ ունեցած է անընդհատ ժողովրդական կեանք, եւ ոչ միայն գիտական։

Արհեստի տեսակէտէն ան ցոյց տուաւ, որ առաջին դէմքը կրնայ ամբողջ գիրք մը իր ուսերուն վրայ կրել։ Միջնադարեան գրականութիւնը լեցուն է պատմողներով, բայց այս երկարութեամբ բնագիր մը, ամբողջովին կառուցուած ինքզինք քննող մէկ ձայնի վրայ, առանց որեւէ սիւժէի յենելու, արտասովոր ձեռնարկ էր։ Ասիկա է պատճառը, որ յետագայ հայ բանաստեղծները անընդհատ իրեն կը դառնային։ Ան այս բաժինին մէջ է իբրեւ գրող, եւ իր օգտին փաստարկը նախ եւ առաջ գրական է։

Հետաքրքրական իրողութիւններ

  • 01«Նարեկացի»-ն մականուն չէ, այլ տեղանունէ կազմուած ածական. կը նշանակէ «Նարեկէն» եւ կու գայ այն վանքին անունէն, ուր ան սորվեցաւ ու գրեց։
  • 02Հայերը «Մատեան ողբերգութեան»-ը պարզապէս «Նարեկ» կը կոչեն, ուստի նոյն բառը կրնայ նշանակել վայրը, մարդուն անունը եւ գիրքը։
  • 03Անոր թուականները հաստատուած չեն. ծնունդը կը դրուի մօտ 945, 950 կամ 951, իսկ մահը՝ 1003 կամ մօտ 1010–1011։
  • 04Զինք յաճախ կը ներկայացնեն իբրեւ մենակեաց խորհրդապաշտ, բայց թէ՛ հայրը, թէ՛ ուսուցիչը աստուածաբան հեղինակներ էին, եւ գիտնականները երեքը միասին կը կոչեն Նարեկի դպրոց։
  • 05Այն պնդումը, թէ ան ստեղծած է աւելի քան 2500 հայերէն բառ, ամէն տեղ կը շրջի, բայց ոչ մէկ տեղ որեւէ ուսումնասիրութիւն չի յիշուիր իբրեւ անոր աղբիւր։
  • 06Նարեկավանքը հայաթափուեցաւ 1915-ին եւ քանդուեցաւ մօտ 1951-ին. այսօր տեղը մզկիթ կայ։

Աղբիւրներ

  • A. J. Hacikyan, G. Basmajian, E. S. Franchuk and N. Ouzounian (eds.). The Heritage of Armenian Literature, Volume II: From the Sixth to the Eighteenth Century — Wayne State University Press, 2000 ISBN 9780814330234The section's backbone series, at the volume that actually covers a tenth-century author — the other six writers cite Volume III, which begins where Narekatsi's period ends. Carries the literary-historical placement this article is built on: Narekatsi inside medieval Armenian letters rather than beside them, and the Book of Lamentations as a work of literature before it is anything else.
  • Abraham Terian. From the Depths of the Heart: Annotated Translation of the Prayers of St. Gregory of Narek — Liturgical Press, 2021 ISBN 9780814684641An annotated scholarly translation by an Armenologist rather than a devotional edition, and the source of record here for the shape of the text: ninety-five chapters, the first-person address, the biblical saturation and the refusal of the book to resolve what it opens. Cited for what the work is and how it is built, and not for the biography, which it is not a biography of.
  • Thomas J. Samuelian (translator). Speaking with God from the Depths of the Heart: The Armenian Prayer Book of St. Gregory of Narek — VEM Press, Yerevan, 2001 ISBN 9789993085317The bilingual translation that put the text in front of English readers, and the reason the article can say that this is the one medieval Armenian work a non-specialist is likely to have met. Cited for the reception and for the modern English title of the work; the article quotes neither this translation nor any other, which is deliberate — §33 of the commission, and the reason the literary section describes technique rather than reproducing lines still in copyright.
  • Գրիգոր Նարեկացի — Հայկական սովետական հանրագիտարան (Armenian Soviet Encyclopedia), via Armenian Wikisource Այցելել աղբիւրինThe Armenian-language reference entry, and the source of the conventional 951–1003 dating this article uses while flagging it as a convention. It also supplies the works list, the education under Anania Narekatsi, and — usefully — two things it did not intend to supply. It records that Grigor and his teacher faced accusations of Tondrakian sympathy, which is the accusation half of that question; and it describes him as the founder of an Armenian literary renaissance and the summit of Armenian renaissance thought, which is the Soviet-era interpretive frame the article attributes rather than adopts. Cited as evidence of a scholarly position, including where the position is the thing being reported on.
  • Pope Francis. Apostolic Letter for the proclamation of Saint Gregory of Narek as a Doctor of the Church — Holy See, 12 April 2015 Այցելել աղբիւրինThe primary document for the second of the two 2015 events, and the reason the article can date the proclamation exactly. Cited for the Catholic recognition and for nothing else: a Vatican document is authoritative about what the Vatican did in 2015 and is not a source for tenth-century chronology, and the article keeps those on opposite sides of the same section.
  • St. Gregory of Narek, Doctor of the Church — Holy See Press Office, Vatican Information Service bulletin, 23 February 2015 Այցելել աղբիւրինThe first of the two events, which almost every account merges into the second. The bulletin records that on Saturday 21 February 2015 the Pope received Cardinal Angelo Amato, prefect of the Congregation for the Causes of Saints, and confirmed the proposal to grant the title; the announcement followed days later, which is why 23 February also circulates as the date. Cited to keep the confirmation and the proclamation apart. The bulletin as published also carries an obvious slip in its biographical line, giving both birth and death as 1005, which is a useful reminder that a primary source is primary about its own subject and not about everything it mentions.
Վայրեր

Մատենադարան

Հին ձեռագիրներու ազգային պահոցը Երեւանի մէջ՝ միաժամանակ արխիւ, գիտահետազօտական հիմնարկ եւ թանգարան։ Հոն կը պահուի այն հաւաքածոն, որ դարերով կուտակուեցաւ վանքերու մէջ եւ քսաներորդ դարուն Երեւան բերուեցաւ։

12 վայրկեան ընթերցումԿարդալ յօդուածը
Գրական երկերՄիջնադարեան աղօթագիրք

Մատեան ողբերգութեան

Աստուծոյ ուղղուած իննսունհինգ բան, գրուած Նարեկավանքի մէջ մօտ 1002-ին. այն գիրքը, զոր հայերը պարզապէս «Նարեկ» կը կոչեն։ Աստուածաշունչի Ողբերուն հետ կապ չունի։

21 վայրկեան ընթերցումԿարդալ յօդուածը