Գրիգոր Նարեկացի
Գրիգոր Նարեկացին այս բաժինին առաջին գրողն է, որ չապրեցաւ տպագրութեան, թերթին կամ ազգային պետութեան դարուն մէջ։ Ան Ժ. դարուն Վանայ լիճին վերեւ գտնուող վանքի մը կրօնաւորն էր, կը գրէր գրաբար՝ ուրիշ կրօնաւորներու ընթերցումին համար, եւ այն գիրքը, որով զինք կը յիշեն, ուղղուած է ոչ թէ ընթերցողին, այլ Աստուծոյ։ Այսուհանդերձ ան դարձաւ Աստուածաշունչէն ետք հայերէն ամէնէն շատ ընդօրինակուած գիրքը, կը պահուէր սովորական տուներու մէջ այն մարդոց կողմէ, որոնք չէին կրնար զայն կարդալ, եւ մինչեւ այսօր ամէնէն յաճախ հենց ան կը յիշատակուի, երբ հայերուն կը հարցնեն թէ ի՛նչ ստեղծած է իրենց գրականութիւնը։ Այս յօդուածը այն մասին է, թէ ինչպէ՛ս ատիկա պատահեցաւ. ի՛նչ գրած է ան իրապէս, ի՛նչ կարելի է եւ ի՛նչ չի կրնար հաստատուիլ իր կեանքին մասին, եւ ինչո՛ւ կրօնաւորական մասնաւոր բնագիր մը վերածուեցաւ ազգայինի։
- Հեղինակ
- Armat-ի խմբագրական կազմ
- Թարմացուած է
- Ընթերցումի տեւողութիւն
- 16 վայրկեան ընթերցում

Համառօտ
Գրիգոր Նարեկացին կրօնաւոր, քահանայ եւ բանաստեղծ էր, որ իր կեանքին գրեթէ ամբողջ տեւողութիւնը անցուց Վանայ լիճի հարաւային ափին գտնուող Նարեկավանքին մէջ։ Ան գրած է աստուածաշնչական մեկնութիւններ, տաղեր, ներբողներ եւ թուղթեր, իսկ մօտ 1002-ին աւարտած է «Մատեան ողբերգութեան» երկը՝ Աստուծոյ ուղղուած առաջին դէմքով խօսքի իննսունհինգ գլուխ, որ դարձաւ գրաբար հայ գրականութեան ամէնէն շատ ընդօրինակուած եւ ամէնէն շատ կարդացուած գործը։ Իր թուականները մօտաւոր են եւ վիճելի, ընտանիքն ու վանքը զինք դրած են գործող գիտական աւանդութեան ներսը եւ ոչ թէ մեկուսացումի մէջ, իսկ կրօնական պատիւները՝ ներառեալ 2015-ի կաթոլիկ «Տիեզերական եկեղեցւոյ վարդապետ» կոչումը, կը պատկանին իր ընկալումին եւ ոչ թէ կենսագրութեան պատմութեան։
Հիմնական իրողութիւններ
- Ապրած է
- Մօտ 951-էն 1003. երկու թուականն ալ մօտաւոր են եւ վիճելի
- Ո՛ւր
- Նարեկավանք՝ Վասպուրականի մէջ, Վանայ լիճի հարաւային ափին
- Ի՛նչ լեզուով
- Գրաբար
- Ծանօթ է
- «Մատեան ողբերգութեան» երկով՝ աւարտուած մօտ 1002-ին
- Ուրիշ անունը
- Անգլերէնի մէջ՝ Gregory of Narek. հայերէնի մէջ՝ Նարեկացի
- Գրական շրջանը
- Վասպուրականի Ժ. դարու վանական գրականութիւն
Ո՞վ էր Գրիգոր Նարեկացին
Գրիգոր Նարեկացին կրօնաւոր, քահանայ եւ գրող էր, որ ապրեցաւ Ժ. դարուն Վասպուրականի մէջ՝ ներկայ արեւելեան Թուրքիոյ տարածքին։ Անգլերէնը զինք սովորաբար կը կոչէ Gregory of Narek, եւ երկու ձեւն ալ նոյն մարդը կ՚անուանեն նոյն կերպով. «Նարեկացի»-ն մականուն չէ, այլ ածական՝ «Նարեկէն», ըստ այն վանքին, ուր ան սորվեցաւ, դասաւանդեց, գրեց եւ մահացաւ։ Այս շրջանի հայ հեղինակները սովորաբար հենց այսպէս կը ճանչցուին ըստ իրենց տեղին, եւ անունը ինքնին կենսագրութեան մաս է։
Ան գրած է աստուածաշնչական մեկնութիւններ, պատարագային տաղեր, սուրբերու ներբողներ, ճառեր եւ թուղթեր, ինչպէս նաեւ երկար գիրք մը, որ ստուերի տակ կ՚առնէ մնացեալ ամէն ինչ։ «Մատեան ողբերգութեան»-ը Աստուծոյ ուղղուած առաջին դէմքով խօսքի իննսունհինգ գլուխ է, աւարտուած մօտ 1002-ին, եւ հենց ան է որ զինք կը դարձնէ խոշոր դէմք եւ ոչ թէ պարզապէս ընդունակ վանական հեղինակ մը ուրիշներու կողքին։
Ասիկա գրական կենսագրութիւն է, եւ այդ զանազանութիւնը աւելի կարեւոր է Նարեկացիի պարագային, քան այս բաժինի որեւէ ուրիշի։ Ան Հայ առաքելական եկեղեցւոյ սուրբ է, զինք կը պաշտեն գրեթէ հազար տարի, իսկ 2015-ին Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցին զինք հռչակեց Տիեզերական եկեղեցւոյ վարդապետ։ Ատոնք իրական եւ հետաքրքրական իրողութիւններ են, եւ անոնք կը պատկանին այն պատմութեան, թէ ինչպէ՛ս ան ընկալուեցաւ, եւ ոչ թէ այն պատմութեան, թէ ի՛նչ գրեց ան։ Հերթականութիւնը կարեւոր է. նախ զինք կարդացին, ապա պատուեցին։
Վասպուրականը եւ Նարեկավանքը
Վասպուրականը Հայաստանի պատմական նահանգներէն էր՝ փռուած Վանայ լիճի արեւելեան ու հարաւային ափերուն շուրջ։ Նարեկացիի կեանքին ընթացքին ան աւելի մեծ բանի շրջան չէր. ան թագաւորութիւն էր՝ Արծրունիներու տան իշխանութեան տակ, որ թագ առած էր 908-ին եւ Ժ. դարը անցուցած էր որպէս հիւսիսի Բագրատունեաց թագաւորութեան մրցակից եւ երբեմն գործընկեր։ Այդ քաղաքական իրողութիւնը արժէ ուղիղ ըսել, որովհետեւ Ժ. դարը յաճախ կը նկարագրուի այնպէս, կարծես գոյութիւն ունէր մէկ հայկական թագաւորութիւն, եւ որովհետեւ Նարեկացիի վանքը կախեալ էր Արծրունեաց հովանաւորութենէն։
Ինք՝ Նարեկավանքը, կանգնած էր լիճի հարաւային ափին մօտ։ Ան հիմնուած էր Ժ. դարու երկրորդ կիսուն եւ կը գործէր որպէս դպրոց ոչ պակաս, քան որպէս կրօնական տուն. հոն կրօնաւորները կ՚ընդօրինակէին, կը դասաւանդէին եւ ինքնուրոյն աստուածաբանական գրութիւններ կը ստեղծէին։ Երբ աղբիւրները Նարեկացին կը նկարագրեն որպէս իր կեանքին գրեթէ ամբողջ տեւողութիւնը Նարեկի մէջ անցուցած մարդ, անոնք գիտական ասպարէզ կը նկարագրեն ոչ պակաս, քան վանական։
Անկէ ոչինչ մնացած է։ Վանքը հայաթափուեցաւ 1915-ի ցեղասպանութեան ընթացքին, տասնամեակներ մնաց աւերակ եւ քանդուեցաւ մօտ 1951-ին. այսօր տեղը մզկիթ կայ՝ Թուրքիոյ Վանի նահանգի Գեւաշի շրջանին մէջ։ Այն վայրը, որ Նարեկացիին տուաւ իր անունը, այլեւս այցելելի վայր չէ, եւ ատիկա մասամբ կը բացատրէ թէ ինչո՛ւ գիրքն է որ կրած է անոր յիշատակը։
Գիտնականներու ընտանիք եւ Նարեկի դպրոցը
Իր հայրը Խոսրով Անձեւացին էր՝ եկեղեցական եւ գրող, որ այրիանալէ ետք դարձաւ Անձեւացիքի եպիսկոպոս եւ որ աղբիւրներուն մէջ կը նկարագրուի որպէս Արծրունեաց տան հետ կապուած մարդ։ Այդ կապը արժէ զգուշութեամբ ներկայացնել եւ ոչ թէ ընդարձակել. ան կը հաստատէ որ ընտանիքը կը շարժէր այն շրջանակներուն մէջ, ուր գիրք կ՚ունենային եւ գիրք կը գրէին, եւ ատիկա է էական իրողութիւնը, բայց ան Գրիգորի համար իշխանական աստիճան չի հաստատեր։ Ինչ որ Խոսրով ցուցադրաբար էր, հեղինակ էր. ան գրած է պատարագի մեկնութիւն մը, որ պահպանուած է, եւ հենց ատիկա է հոս կարեւոր ժառանգութիւնը։
Խոսրովի ասպարէզը նաեւ գէշ աւարտեցաւ, եւ այնպիսի ձեւով, որ պարբերաբար կը շփոթուի որդիին հետ։ Ան կասկածի տակ էր քաղկեդոնական, բիւզանդամէտ դիրքորոշումներու համար եւ բանադրուեցաւ Անանիա Մոկացի կաթողիկոսին կողմէ՝ վէճի մը մէջ, որ մասամբ կը վերաբերէր կաթողիկոսի աստիճանին մասին իր մեկնաբանութեան։ Ասիկա ուրիշ վէճ է, քան այն որ յետագային կապուեցաւ Գրիգորին, եւ երկուքը լաւագոյնս առանձին կը պահուին։
Գրիգորն ու իր եղբայրը բերուեցան Նարեկավանք եւ հոն կրթուեցան Անանիա Նարեկացիի քով՝ մօրենական ազգականի եւ վանքի հիմնադիրի, որ ինք զգալի աստուածաբանական հեղինակ էր։ Ասիկա ամէնէն օգտակար սրբագրութիւնն է այն ձեւին, որով Նարեկացին սովորաբար կը ներկայացուի։ Մասնագէտները նշած են որ զինք յաճախ կը ներկայացնեն որպէս մենակեաց խորհրդապաշտ՝ առանց հայկական նախորդներու, որպէս երկինքէն ինկած գիրք. վկայութիւնը այն է որ ան ձեւաւորուեցաւ գործող մտաւոր աւանդութեան ներսը, եւ գիտնականները երեքը՝ Խոսրովը, Անանիան եւ Գրիգորը, կը նկարագրեն որպէս Նարեկի դպրոց։ Ան քահանայ ձեռնադրուեցաւ 977-ին։
Ի՞նչ կարելի է թուագրել եւ ի՛նչը՝ ոչ
Իր թուականները մօտաւոր են, եւ այն վստահութիւնը, որով անոնք սովորաբար կը տպուին, վկայութեամբ չ՚արդարանար։ Ծնունդը կը դրուի տարբեր կերպ՝ մօտ 945, մօտ 950 եւ մօտ 951. մահը՝ 1003, կամ այլընտրանքով՝ մօտ 1010–1011։ 951–1003 զոյգը հայկական տեղեկատու գրականութեան պայմանական տարբերակն է եւ հենց ան կը գործածէ այս կայքը, բայց զայն պէտք է կարդալ որպէս պայմանականութիւն եւ ոչ թէ որպէս արձանագրութիւն, եւ այլընտրանքային թուագրումը կը պաշտպանեն լուրջ եւ ոչ թէ անհոգ գիտնականներ։
Անորոշութեան պատճառը պարզապէս աղբիւրներու վիճակն է։ Ժամանակակից կենսագրութիւն չկայ։ Կայ իր սեփական գրութիւնը, որ ինքնակենսագրութիւն չէ նոյնիսկ հոն ուր առաջին դէմքով կը խօսի, մերձժամանակեայ սակաւաթիւ յիշատակումներ, եւ աւելի ուշ աւանդութիւն մը՝ գրուած մարդոց կողմէ, որոնց նպատակները բարեպաշտական էին եւ ոչ թէ փաստագրական։ Այդ նիւթէն Ժ. դարու վանական կեանք վերականգնելը կու տայ ուրուագիծ, ոչ թէ ժամանակագրութիւն։
Երկու թուական միւսներէն աւելի ամուր են, որովհետեւ կու գան հենց երկերէն։ «Երգ երգոցի մեկնութիւնը» ան գրած է 977-ին՝ Արծրունեաց տան իշխանի մը խնդրանքով, իսկ «Մատեան ողբերգութեան»-ը աւարտած է մօտ 1002–1003-ին։ Հոն ուր այս յօդուածը թուական կու տայ, կու տայ հենց այդ զանազանութեամբ, եւ հոն ուր կը գործածէ «մօտ»-ը, բառը իրական աշխատանք կը կատարէ եւ ոչ թէ կը զարդարէ ենթադրութիւն մը։
Երկերը
Ամուր վերագրուող ժառանգութիւնը բազմազան է եւ ոչ մեծ։ «Երգ երգոցի մեկնութիւնը», գրուած 977-ին Արծրունեաց իշխան Գուրգէն-Խաչիկի համար, իր առաջին հիմնաւոր գիրքն է եւ արդէն ցոյց կու տայ աւելի ուշ երկին եղանակը։ Կայ Յոբի գիրքի մէկ մասին մեկնութիւնը՝ պահպանուած մէկ ձեռագիրով։ Կան ճառեր եւ սուրբերու ներբողներ, թուղթերու շարք մը, եւ մօտաւորապէս երկու տասնեակ տաղեր՝ երգուող պատարագային բանաստեղծութիւններ, որոնցմէ քանի մը հատը մինչեւ այսօր կը կատարուին։
Այս ցանկին եզրերուն մասին երկու բան պէտք է ըսել։ Առաջինը այն է որ տաղերն են իր ստեղծագործութեան այն մասը, որ ամէնէն հաւանական է որ քանակով գերագնահատուած ըլլայ. պատարագային բանաստեղծութիւնները անանուն կը շրջին, կը կպչին յայտնի անուններու եւ դիւրաւ առատաձեռնօրէն կը վերագրուին, եւ թիւերը կը տարբերին։ Երկրորդը այն է որ 980-ականներուն գրուած թոնդրակեցիներու դէմ ուղղուած երկը կորպուսին մաս է եւ վար կը քննարկուի, որովհետեւ ան իր դիրքորոշումին մասին վկայութիւն է ոչ պակաս, քան բնագիր։
Մնացեալ ամէն ինչը «Մատեան ողբերգութեան»-ն է, եւ այդ անհամաչափութիւնը իրական է եւ ոչ թէ պահպանուածին պատահականութիւնը։ Ան աւելի երկար է քան իր միւս գործերը միասին, զայն կը գրէր իր կեանքին վերջաւորութեան, եւ միակն է որ դուրս ելաւ վանքէն։
«Մատեան ողբերգութեան»-ը
Գիրքը ունի իննսունհինգ գլուխ եւ կ՚անցնի տասը հազար տողէ։ Ամէն գլուխ վերնագրուած է որպէս սրտի խորքէն Աստուծոյ ուղղուած խօսք, եւ ամէն մէկը շարունակական առաջին դէմքով դիմում է՝ ոչ պատում, ոչ դէպքերու շարք, ոչ ցուցումներու ամբողջութիւն։ Անոր մէջ ոչինչ կը պատահի այն իմաստով, որով բան կը պատահի Թումանեանի բանաստեղծութեան մը մէջ։ Ինչ որ կայ, մէկ խօսող ձայն է, որ Աստուծոյ առջեւ ինքզինք կը քննէ ահռելի երկարութեամբ եւ ահռելի հնարամտութեամբ։
Անոր սեռը իրապէս անորոշ է, եւ ազնիւ բանը այն է որ պատճառը բացատրուի եւ ոչ թէ պիտակ ընտրուի։ Ան կը կոչուի աղօթագիրք, որովհետեւ հազար տարի հենց այդպէս գործածուած է։ Կը կոչուի պոէմ, որովհետեւ չափածոյ է եւ իր ազդեցութիւնները բանաստեղծական են։ Կը կոչուի ողբ, ինչ որ հենց հայերէն վերնագիրը կ՚ըսէ։ Կը կոչուի խորհրդապաշտական կամ խոկումնային երկ, նաեւ աստուածաբանական, եւ երկուքն ալ բնագիրին իրական յատկութիւնները կը նկարագրեն։ Իր հայերէն վերնագիրը՝ «Մատեան ողբերգութեան», կը նշանակէ մօտաւորապէս ողբի կամ ողբերգութեան մատեան, եւ ան շրջած է նաեւ աւելի պարզ «Գիրք աղօթից» անունով։ Տարբեր աւանդութիւններ անկէ տարբեր բաներ ուզած են, եւ պիտակները ատիկա կ՚արձանագրեն։
Գիրքին շարժիչը դիտաւորեալ անհնարինութիւն մըն է։ Խօսողը կ՚ուզէ հաշտուիլ կատարեալ Աստուծոյ հետ եւ գիտէ որ ի վիճակի չէ ատոր, եւ խնդիրը լուծելու փոխարէն գիրքը կը մնայ անոր ներսը իննսունհինգ գլուխ՝ խորանալով եւ ոչ թէ առաջ շարժելով։ Ահա թէ ինչո՛ւ զայն կարելի է կարդալ թէ՛ որպէս աստուածաբանութիւն, թէ՛ որպէս գրականութիւն՝ առանց որեւէ ընթերցումի աղաւաղում ըլլալու, եւ ահա թէ ինչո՛ւ ան այդքան անշնորհակալ է ամփոփելու համար. փաստարկը կարեւորը չէ, կարեւորը մշտական ճնշումն է։
Ինչպէ՛ս կ՚աշխատի գրութիւնը
Ամէնէն տեսանելի հնարքը կուտակումն է։ Նարեկացին հազուադէպօրէն բանը մէկ անգամ կ՚անուանէ. ան կ՚անուանէ ութ կամ տասներկու անգամ՝ հոմանիշ հոմանիշի վրայ եւ մակդիր մակդիրի վրայ դիզելով, այնպէս որ մէկ նախադասութիւնը կրնայ ձգուիլ կէս էջ՝ առանց որեւէ տեղ հասնելու։ Անհամբեր կարդալով ասիկա լեցոն կ՚երեւի։ Կարդալով այնպէս ինչպէս նախատեսուած էր՝ բարձրաձայն, դանդաղ, այն մարդուն ձայնով որ չի կրնար կանգ առնել, ատիկա ձեւային համարժէքն է այն վիճակին, որ գիրքը կը նկարագրէ՝ միտք մը որ չի կրնար ձգել առարկան։
Երկրորդը զուգահեռականութիւնն ու կրկնութիւնն է՝ ժառանգուած աստուածաշնչական հայերէնէն։ Սաղմոսները ակնյայտ նմոյշն են, եւ գիրքը յագեցած է սուրբգրային ակնարկներով, բայց փոխառութիւնը կառուցուածքային է եւ ոչ թէ զարդային. ան կ՚առնէ Սաղմոսարանի զոյգ, հաւասարակշռուած տողը եւ կը ձգէ զայն իր բնական երկարութենէն շատ անդին։ Երրորդը փոխաբերութիւնն է, եւ մասնաւորաբար այն փոխաբերութիւնը որ կը մերժէ հաստատուիլ. վէրքերու, փոթորիկի, պարտքի, հիւանդութեան, նաւաբեկութեան, ատեանի եւ խաւարի պատկերները իրար կը յաջորդեն արագ, ամէն մէկը կը լքուի նախքան հանգստաւէտ դառնալը։
Ձայնը այն նորամուծութիւնն է, որ ամէնէն կարեւորն է գրականութեան պատմութեան համար։ Ասիկա ինքնամեղադրանքի առաջին դէմքով բնագիր է, ուր խօսողը կը պնդէ թէ ինք բոլորէն գէշն է, ապա կը պնդէ որ իր մասին խօսելով կը խօսի բոլորին փոխարէն՝ մեղաւորը որպէս ներկայացուցիչ եւ ոչ թէ որպէս բացառութիւն։ Այդ կրկնակի քայլը՝ ծայրայեղ անհատականութիւնը որպէս ընդհանրական ըլլալու եղանակ, հենց այն է որուն արձագանգած են յետագայ ընթերցողները, եւ ահա թէ ինչո՛ւ վանական ինքնաքննութեան գիրք մը կրնային վերցնել մարդիկ, որոնց կեանքը ոչ մէկ ընդհանուր բան ունէր Ժ. դարու կրօնաւորի մը կեանքին հետ։
Այն հայերէնը, որով գրեց
Ան գրած է գրաբար, որ Ժ. դարուն արդէն գրաւոր ուսեալ լեզու էր եւ ոչ թէ որեւէ մէկուն առօրեայ խօսքը։ Անոր ներսը ան դժուար, բարձր ոճի հեղինակ է. խիտ բարդութիւններ, անսովոր կազմութիւններ, մերձհոմանիշներու երկար շղթաներ, եւ շարահիւսութիւն մը ձգուած այնպիսի երկարութեան նախադասութիւններ պահելու համար, որոնց համար լեզուն կառուցուած չէր։ Հայերը որ այսօր կը կարդան «Մատեան ողբերգութեան»-ը, սովորաբար կը կարդան աշխարհաբար թարգմանութեամբ, եւ թարգմանութիւնները հենց այդ պատճառով բազմիցս կատարուած են։
Հոս մասնաւոր պնդում մը ուշադրութիւն կը պահանջէ, որովհետեւ ան անդադար կը կրկնուի։ Յաճախ կ՚ըսուի թէ Նարեկացին ստեղծած է աւելի քան երկուքուկէս հազար նոր հայերէն բառ։ Թիւը լայնօրէն կը շրջի, կ՚երեւի նոյնիսկ զգոյշ տեղեկատու աղբիւրներու մէջ՝ «հաւանաբար» վերապահումով, եւ ոչ մէկ ուսումնասիրութիւն երբեք չի նշուիր որպէս անոր աղբիւր։ Ինչ որ կարելի է ըսել առանց ճշգրտութիւն հնարելու, որակական է եւ այնուհանդերձ էական. ան ազատօրէն կազմած է նոր բարդութիւններ, գրաբարի բառակազմական կարելիութիւնները գործածած է իր նախորդներէն աւելի ուժգնօրէն, եւ իր գրութեան մէջ առաջին անգամ վկայուած բառերը մտած են լեզուին մէջ։ Ատիկա իրական նպաստ է հայերէնին, եւ անոր թիւ պէտք չէ։
Ընդհանուր միտքը այն է որ լեզուին վրայ իր ազդեցութիւնը կ՚անցնի գիրքին ժողովրդականութեան մէջէն եւ ոչ թէ անոր շուրջէն։ Հարիւրաւոր ձեռագիրներով ընդօրինակուած, տուներու մէջ բարձրաձայն կարդացուող եւ հատուածներով անգիր սորվուող բնագիրին բառարանագիր պէտք չէ իր բառապաշարը փոխանցելու համար։ Ան կը փոխանցէ զայն՝ գործածուելով։
Ի՛նչ նշանակութիւն ստացաւ «Նարեկ» բառը
Երեք հարակից բան կը կոչուի «Նարեկ», եւ ընթերցողները անոնց կը հանդիպին շփոթեցնող կարգով։ Նարեկը վայր է՝ գիւղ մը եւ անոր քովի վանքը։ Նարեկացին մարդ է՝ Նարեկէն եղողը։ Իսկ «Նարեկ»-ը ինքնուրոյն հենց այն է, ինչ հայերը վաղուց կ՚անուանեն «Մատեան ողբերգութեան» գիրքը. տունը Նարեկ մը կ՚ունենար, Նարեկէն կը կարդար, Նարեկը կը պահէր հիւանդի անկողինին քով։
Հենց այդ երրորդ գործածութիւնն է որ կը զարմացնէ մարդիկը, եւ ան կը չափէ թէ որքա՛ն լիարժէքօրէն գիրքը կլանեց անունը։ Հայ գրականութեան ոչ մէկ ուրիշ երկ սովորաբար կը կոչուի իր հեղինակին ծագումի վայրով։ Գործնականօրէն բառը դարձաւ հասարակ գոյական՝ մասնաւոր ֆիզիքական առարկայի մը համար՝ հաստ գիրք մը, յաճախ տան միակը։
Զանազանութիւնը արժէ պահել, որովհետեւ կրճատ ձեւը մինչեւ այսօր գործածական է։ Ժամանակակից հայը որ կ՚ըսէ «Նարեկ կը կարդամ», գիրքը նկատի ունի. միջնադարեան յիշատակարանը որ կ՚ըսէ թէ ձեռագիրը ընդօրինակուած է Նարեկի մէջ, վանքը նկատի ունի. իսկ ժամանակագրութեան մէջ անունը մարդն է։ Հոսի յօդուածին վերնագիրը մարդն է։
Ձեռագիրներ, տպագրութիւն եւ ընթերցողներ
«Մատեան ողբերգութեան»-ը դարձաւ հայ ձեռագրական աւանդութեան ամէնէն շատ ընդօրինակուած գիրքերէն մէկը, եւ արդիւնքին անոր փոխանցումը անսովոր լաւ փաստագրուած է։ Ամէնէն ծանօթ վաղ ընդօրինակութիւնը կատարուած է 1173-ին Կիլիկիոյ մէջ՝ Գրիգոր Սկեւռացի գրիչին ձեռքով, Ներսէս Լամբրոնացի աստուածաբանին պատուէրով, եւ կը կրէ հեղինակին չորս նկարազարդ դիմանկարը. ան այսօր կը պահուի Երեւանի Մատենադարանին մէջ՝ ազգային պահոցին մէջ, որուն հաւաքածոն ծնած է հենց այս վանական ընդօրինակումի աւանդութենէն։ Այդ քանակով պահպանուած գիրքը պահպանուած է որովհետեւ զայն ուզած են, եւ ոչ թէ որովհետեւ հաստատութիւն մը պահած է զայն։
Ան կանուխ հասաւ տպագրութեան՝ հայկական չափանիշներով։ Առաջին տպագիր հրատարակութիւնը լոյս տեսաւ Մարսէյլի մէջ 1673-ին, եւ հրատարակութիւններն ու թարգմանութիւնները անդադար յաջորդած են. երկը այժմ գոյութիւն ունի ֆրանսերէն, անգլերէն, ռուսերէն եւ ուրիշ խոշոր լեզուներով, իսկ արդի անգլերէն տարբերակները զայն դարձուցած են այն միակ միջնադարեան հայկական բնագիրը, որուն ոչ մասնագէտը հաւանաբար հանդիպած է։
Գիտական եւ պատարագային գործածութեան կողքին կայ նաեւ տնային մը, եւ ան պէտք է նկարագրուի այնպէս ինչպէս որ է։ Ընդօրինակութիւնները կը պահուէին սովորական տուներու մէջ, ներառեալ հոն ուր ոչ ոք գրաբար կը կարդար, եւ համայնքները ֆիզիքական գիրքին կը վերագրէին պաշտպանիչ ու բժշկող զօրութիւն՝ դնելով զայն հիւանդին քով, բանալով կարիքի պահուն։ Ասիկա գիրքի մը շուրջ ժողովրդական հաւատալիքի ու սովորութեան փաստագրուած օրինաչափութիւն է՝ արձանագրուած հոս որպէս մշակոյթի պատմութիւն։ Ասիկա բժշկական պնդում չէ, եւ այս յօդուածը այդպիսին չ՚ըներ։
Մեղադրանք եւ ուղղափառութիւն
Նարեկացիին կպած է կասկածի աւանդութիւն մը, եւ ան պէտք է ներկայացուի զգուշութեամբ, որովհետեւ դիւրին է թէ՛ սենսացիա դարձնել, թէ՛ ջնջել։ Թոնդրակեցիները հայկական այլախոհ շարժում էին՝ դատապարտուած որպէս հերետիկոսութիւն, գործօն հենց այս ժամանակաշրջանին եւ հենց այս շրջանին մէջ, եւ Նարեկացին տարբեր ժամանակներ կապուած է անոնց հետ՝ իր դարուն որպէս մեղադրանք, իսկ Ի. դարու խորհրդահայ գիտութեան մէջ աւելի շուտ որպէս գովեստ, քանի որ ֆէոտալական եկեղեցիին հետ հակասութեան մէջ գտնուող գրող մը աւելի գործածելի ազգային կերպար էր։
Ինչ որ ցոյց կու տան բնագիրները, ուղղափառութիւն պաշտպանող մարդ մըն է։ Ան 980-ականներուն գրած է թոնդրակեցիներու դէմ ուղղուած երկ մը, իսկ «Երգ երգոցի մեկնութիւնը» կը պարունակէ անոնց վերագրուած դիրքորոշումներու բացայայտ դատապարտում։ Այդ երկին ընթերցումներէն մէկը այն է որ ան գրուած է մասամբ զինք կասկածէ մաքրելու համար. ատիկա հաւանական ենթադրութիւն է եւ կ՚առաջարկուի որպէս այդպիսին, քանի որ գործ մը կրնայ պատասխանել մեղադրանքի՝ առանց արձանագրելու թէ մեղադրանք եղած է։
Ամէնէն ապահով ամփոփումը նեղն է։ Մեղադրանքներ եղած են, անոնք այն ժամանակաշրջանի սովորական դրամն էին, երբ Հայ եկեղեցին խստօրէն կը հսկէր իր սահմանները, իր հայրը արդէն բանադրուած էր անկապ քաղկեդոնական վէճի մը պատճառով, եւ Նարեկացիի սեփական դիրքորոշումին միակ ուղղակի վկայութիւնը գրութիւններու այն ամբողջութիւնն է, որ կը փաստարկէ քննարկուող հերետիկոսութեան դէմ։ Անկէ անդին վկայութիւնը չի հասնիր, եւ վստահ տարբերակները՝ ինչ ուղղութեամբ ալ ըլլան, յետագայ շահերը ետ կը կարդան բարակ գործի մը մէջ։
Ճանաչում եւ յետագայ կեանք
Հայ առաքելական եկեղեցւոյ մէջ զինք որպէս սուրբ կը պաշտեն արդի բոլոր պատիւներէն շատ առաջ՝ իր սրբութեան վկայութիւնը կը հասնի առնուազն ԺԲ. դար, եւ իր յիշատակը կը նշուի փետրուար 27-ին։ Հենց այս ընկալումն է որ իրապէս ձեւաւորած է բնագիրին փոխանցումը, որովհետեւ հենց ան է որ գիրքը դրած է եկեղեցիներու եւ տուներու մէջ։
Կաթոլիկ ճանաչումը վերջին ժամանակներու է եւ ունի երկու առանձին փուլ, որոնք յաճախ կը միաձուլուին մէկի մէջ։ 2015-ի փետրուար 21-ին Ֆրանչիսկոս պապը, կարդինալ Անճելօ Ամաթոյի հետ ընդունելութեան ատեն, հաստատեց Սուրբերու գործերու ժողովին առաջարկը՝ Նարեկացիին շնորհել Տիեզերական եկեղեցւոյ վարդապետի կոչում. Սուրբ Աթոռի մամուլի կեդրոնը ատիկա յայտարարեց օրեր ետք։ Պաշտօնական հռչակումը յաջորդեց 2015-ի ապրիլ 12-ին՝ Սուրբ Պետրոսի տաճարին մէջ մատուցուած պատարագին, որ կը նշէր Հայոց ցեղասպանութեան հարիւրամեակը։ Ան եկեղեցւոյ երեսունվեցերորդ վարդապետն է եւ առաջին հայը։
Հայ գրականութեան մէջ իր տեղին գնահատականները ունին իրենց պատմութիւնը, եւ պիտակ մը արժանի է վերագրումի եւ ոչ թէ որդեգրումի։ Խորհրդային շրջանի հայ գիտութիւնը պարբերաբար զինք կը նկարագրէր որպէս հայկական գրական վերածնունդի հիմնադիր եւ հայկական վերածնունդի մտքի գագաթ՝ ներմուծելով եւրոպական ժամանակաշրջանացում մը՝ Ժ. դարու հեղինակի մը հասակին մասին պնդում ընելու համար։ Ատիկա հետաքրքրական դատողութիւն է որոշակի մտաւոր մթնոլորտի մէջ աշխատող որոշակի գիտնականներու կողմէ. ան չէզոք նկարագրութիւն չէ, եւ այս յօդուածը զայն կը ներկայացնէ որպէս իրենցը։ Ինչ որ կարելի է ըսել առանց որեւէ մէկուն կարգերը փոխ առնելու, աւելի նեղ է եւ աւելի ամուր. արդի ժամանակներէն առաջ ոչ մէկ հայկական գիրք աւելի շատ ընդօրինակուած է, աւելի շատ մարդ կարդացած է, կամ համեմատելի յարգանքի արժանացած է։
Կարեւոր թուականներ
մօտ 951
Կը ծնի Վասպուրականի մէջ. թուականը մօտաւոր է, կը տրուին նաեւ մօտ 945-էն սկսեալ թուականներ։
977
Կը ձեռնադրուի քահանայ եւ կը գրէ «Երգ երգոցի մեկնութիւնը»՝ Արծրունեաց իշխան Գուրգէն-Խաչիկի համար։
980-ականներ
Կը գրէ թոնդրակեցիներու դէմ ուղղուած երկը։
մօտ 1002
Նարեկավանքի մէջ կ՚աւարտէ «Մատեան ողբերգութեան»-ը։
մօտ 1003
Կը վախճանի Նարեկի մէջ. կը պաշտպանուի նաեւ մօտ 1010–1011 թուականներու մահ։
1173
Կիլիկիոյ մէջ Ներսէս Լամբրոնացիի համար կը պատրաստուի նկարազարդ ընդօրինակութիւն. ան այժմ Մատենադարանի մէջ է։
1673
«Մատեան ողբերգութեան»-ը առաջին անգամ կը տպագրուի Մարսէյլի մէջ։
2015
Փետրուար 21-ին կը հաստատուի որպէս Տիեզերական եկեղեցւոյ վարդապետ եւ ապրիլ 12-ին պաշտօնապէս կը հռչակուի։
Ինչո՛ւ Գրիգոր Նարեկացին կարեւոր է
Ան այն կէտն է, ուր հայ գրականութիւնը արդի ընթերցողին համար կը դադրի նիւթ ըլլալէ եւ կը դառնայ գործերու ամբողջութիւն։ Իրմէ առաջ հայերէն շատ գրուած է՝ պատմութիւն, աստուածաբանութիւն, թարգմանութիւն, շարականներ, եւ անոր մեծ մասը այսօր կը կարդան մասնագէտները։ «Մատեան ողբերգութեան»-ը կը կարդան բոլորը, եւ այդպէս է հազար տարի, ինչ որ զայն կը դարձնէ ամէնէն վաղ հայկական բնագիրը, որ ունի շարունակական ժողովրդական եւ ոչ միայն գիտական կեանք։
Ինչ որ ան ցուցադրեց արհեստագիտօրէն, այն է որ առաջին դէմքը կրնայ կրել գիրքի մը ամբողջ ծանրութիւնը։ Միջնադարեան գրականութիւնը լեցուն է պատմողներով, բայց այս երկարութեան բնագիր մը, կառուցուած ամբողջովին ինքզինք քննող մէկ ձայնի վրայ՝ առանց սիւժէի վրայ յենելու, արտառոց բան էր ձեռնարկելու համար եւ հենց այն պատճառն է որ յետագայ հայ բանաստեղծները շարունակ կը վերադառնային իրեն։ Ան այս բաժինին մէջ է որպէս գրող, եւ իր օգտին փաստարկը գրական է՝ ամէն բանէ առաջ։
Հետաքրքրական իրողութիւններ
- 01«Նարեկացի»-ն մականուն չէ, այլ տեղանուանական ածական. ան կը նշանակէ «Նարեկէն»՝ ըստ այն վանքին, ուր ան սորվեցաւ եւ գրեց։
- 02Հայերը «Մատեան ողբերգութեան»-ը կը կոչեն պարզապէս «Նարեկ», այնպէս որ նոյն բառը կրնայ նշանակել վայրը, մարդուն անունը եւ գիրքը։
- 03Իր թուականները անորոշ են. ծնունդը կը տրուի որպէս մօտ 945, 950 կամ 951, մահը՝ 1003 կամ մօտ 1010–1011։
- 04Զինք յաճախ կը ներկայացնեն որպէս մենակեաց խորհրդապաշտ, բայց թէ՛ հայրը, թէ՛ ուսուցիչը աստուածաբանական հեղինակներ էին, եւ գիտնականները երեքը կ՚անուանեն Նարեկի դպրոց։
- 05Այն պնդումը թէ ան ստեղծած է աւելի քան 2500 հայերէն բառ, կը շրջի ամէն տեղ, եւ ոչ մէկ ուսումնասիրութիւն երբեք չի նշուիր որպէս անոր աղբիւր։
- 06Նարեկավանքը հայաթափուեցաւ 1915-ին եւ քանդուեցաւ մօտ 1951-ին. այսօր տեղը մզկիթ կայ։
Աղբիւրներ
- A. J. Hacikyan, G. Basmajian, E. S. Franchuk and N. Ouzounian (eds.). The Heritage of Armenian Literature, Volume II: From the Sixth to the Eighteenth Century — Wayne State University Press, 2000 ISBN 9780814330234The section's backbone series, at the volume that actually covers a tenth-century author — the other six writers cite Volume III, which begins where Narekatsi's period ends. Carries the literary-historical placement this article is built on: Narekatsi inside medieval Armenian letters rather than beside them, and the Book of Lamentations as a work of literature before it is anything else.
- Abraham Terian. From the Depths of the Heart: Annotated Translation of the Prayers of St. Gregory of Narek — Liturgical Press, 2021 ISBN 9780814684641An annotated scholarly translation by an Armenologist rather than a devotional edition, and the source of record here for the shape of the text: ninety-five chapters, the first-person address, the biblical saturation and the refusal of the book to resolve what it opens. Cited for what the work is and how it is built, and not for the biography, which it is not a biography of.
- Thomas J. Samuelian (translator). Speaking with God from the Depths of the Heart: The Armenian Prayer Book of St. Gregory of Narek — VEM Press, Yerevan, 2001 ISBN 9789993085317The bilingual translation that put the text in front of English readers, and the reason the article can say that this is the one medieval Armenian work a non-specialist is likely to have met. Cited for the reception and for the modern English title of the work; the article quotes neither this translation nor any other, which is deliberate — §33 of the commission, and the reason the literary section describes technique rather than reproducing lines still in copyright.
- Գրիգոր Նարեկացի — Հայկական սովետական հանրագիտարան (Armenian Soviet Encyclopedia), via Armenian Wikisource Այցելել աղբիւրինThe Armenian-language reference entry, and the source of the conventional 951–1003 dating this article uses while flagging it as a convention. It also supplies the works list, the education under Anania Narekatsi, and — usefully — two things it did not intend to supply. It records that Grigor and his teacher faced accusations of Tondrakian sympathy, which is the accusation half of that question; and it describes him as the founder of an Armenian literary renaissance and the summit of Armenian renaissance thought, which is the Soviet-era interpretive frame the article attributes rather than adopts. Cited as evidence of a scholarly position, including where the position is the thing being reported on.
- Pope Francis. Apostolic Letter for the proclamation of Saint Gregory of Narek as a Doctor of the Church — Holy See, 12 April 2015 Այցելել աղբիւրինThe primary document for the second of the two 2015 events, and the reason the article can date the proclamation exactly. Cited for the Catholic recognition and for nothing else: a Vatican document is authoritative about what the Vatican did in 2015 and is not a source for tenth-century chronology, and the article keeps those on opposite sides of the same section.
- St. Gregory of Narek, Doctor of the Church — Holy See Press Office, Vatican Information Service bulletin, 23 February 2015 Այցելել աղբիւրինThe first of the two events, which almost every account merges into the second. The bulletin records that on Saturday 21 February 2015 the Pope received Cardinal Angelo Amato, prefect of the Congregation for the Causes of Saints, and confirmed the proposal to grant the title; the announcement followed days later, which is why 23 February also circulates as the date. Cited to keep the confirmation and the proclamation apart. The bulletin as published also carries an obvious slip in its biographical line, giving both birth and death as 1005, which is a useful reminder that a primary source is primary about its own subject and not about everything it mentions.
Առնչուող յօդուածներ
Մատենադարան
Հին ձեռագիրներու ազգային պահոցը Երեւանի մէջ՝ միաժամանակ արխիւ, գիտահետազօտական հիմնարկ եւ թանգարան, որ կը պահէ դարերու ընթացքին վանքերու մէջ հաւաքուած եւ քսաներորդ դարուն հոս բերուած հաւաքածոն։
Բագրատունեաց Հայաստանը եւ Անի քաղաքը
Բագրատունի արքաները երկու դարու օտար տիրապետութենէ ետք վերականգնեցին հայկական պետականութիւնը եւ Անին դարձուցին միջնադարեան աշխարհի մեծ քաղաքներէն մէկը։
Յովհաննէս Թումանեան
Գիւղէն սերած բանաստեղծը, որուն բալլադները, հեքիաթներն ու հանդարտ բարոյական հեղինակութիւնն իրեն շահեցան Ամենայն Հայոց Բանաստեղծի տիտղոսը։


