Սպաս
Սպասը հայկական խոհանոցին ամէնօրեայ կողմն է։ Մածունը ջուրով կը նօսրացնեն, մէջը ձաւար կ՚եփեն մինչեւ որ թանձրանայ, ապա կանաչեղէն կ՚աւելցնեն. կը մատուցուի տաք կամ պաղ։ Ասիկա այն ապուրն է, որ տունը կ՚եփէ սովորական իրիկուն մը, եւ ոչ տօնի համար։ Ան նաեւ իսկական խոհանոցային խնդիր մը կը դնէ. թթուած կաթը տաքցնելը հէնց զայն կտրելու ճամբան է, եւ սպասի պատրաստութեան առանձնայատուկ կողմերուն մեծ մասը այդ խնդիրին պատասխանն է։
- Հեղինակ
- Armat Editorial Team
- Թարմացուած է
- Ընթերցումի տեւողութիւն
- 8 վայրկեան ընթերցում

Համառօտ
Սպասը ապուր մըն է, որուն հեղուկը ջուրով նօսրացուած մածունն է։ Անոր մէջ ձաւար կ՚եփեն, իսկ վերջը կանաչեղէն կ՚աւելցնեն։ Անոր գլխաւոր առանձնայատկութիւնը խոհանոցային խնդիր մըն է. մածունը թթու է, իսկ թթուած կաթը տաքնալով կը մակարդի։ Ատոր համար մէջը ձու կամ ալիւր կը հարեն, կաթսան կամաց կը տաքցնեն եւ անդադար կը խառնեն։ Պաղ եղանակին կ՚ուտուի տաք, տաք եղանակին՝ պաղ, միշտ հացով։ Ան տօնի կերակուր չէ, այլ ամէնօրեայ տնային խոհանոցի մաս։ Անոր երկու անունները հակառակ կողմերէն եկած են, եւ ոչ մէկ բառին հնութիւնը կ՚ապացուցէ կերակուրին հնութիւնը։
Հիմնական իրողութիւններ
- Կերակուրի տեսակ
- Թթուած կաթի հիմքով ապուր
- Հիմքը
- Ջուրով նօսրացուած մածուն, կամ թան, որ արդէն նօսրացուած մածուն է
- Հացահատիկը
- Ամէնէն յատկանշականը ձաւարն է. կը գործածուին նաեւ բրինձ, ամբողջ ցորեն կամ գարի
- Կանաչեղէնը
- Համեմ, անանուխ, մաղադանոս կամ սամիթ՝ ըստ տան եւ տարուան եղանակին
- Խոհանոցային խնդիրը
- Թթու կաթնեղէնը տաքնալով կը մակարդի. կապող նիւթն ու կամաց տաքցնելը ատոր առաջքը կ՚առնեն
- Մատուցումը
- Պաղ եղանակին՝ տաք, տաք եղանակին՝ պաղ, հացով
Կերակուրը մէկ հայեացքով
- Տարածուած բաղադրիչներ
- Ջուրով նօսրացուած մածուն, Ձաւար՝ կեղեւէն մաքրուած, կոտրտուած ցորեն, Ձու կամ ալիւր՝ իբրեւ կապող նիւթ, Սոխ, Համեմ, անանուխ, մաղադանոս կամ սամիթ, Աղ
- Աւանդական պատրաստումը
- Մածունը կը նօսրացուի եւ ձուին կամ ալիւրին հետ կը հարուի, մինչեւ որ հարթ դառնայ։ Ապա կամաց կը տաքցուի եւ անդադար կը խառնուի, որպէսզի թթու կաթնեղէնը չմակարդի։ Ձաւարը անոր մէջ կ՚եփի, մինչեւ որ կակուղնայ եւ ապուրը թանձրանայ, իսկ կանաչեղէնը կ՚աւելցուի վերջաւորութեան։ Կը մատուցուի տաք, կամ կը պաղեցուի ու պաղ կը մատուցուի։
- Առիթներ
- Ամէնօրեայ տնային ճաշ, Ձմեռը՝ տաք, Ամառը՝ պաղ
- Ծանօթ տարածքներ
- Կը պատրաստուի ամբողջ Հայաստանի եւ սփիւռքի մէջ, Հացահատիկը կախում ունի տեղւոյն մշակածէն՝ ցորեն, իսկ ուր դաշտերուն բերքը գարին էր՝ գարի
- Մատուցումի աւանդութիւն
- Ամանով, հացով. պաղ եղանակին՝ տաք, տաք եղանակին՝ պաղ։ Ինքնին ամբողջական ճաշ է, եւ ոչ թէ ուրիշ ճաշէ մը առաջ եկող ուտեստ։
Ի՞նչ է սպասը
Սպասը ապուրներուն մեծ մասէն հակառակ կերպով կը շինուի։ Անոր մէջ արգանակ չկայ։ Կերակուրին հեղուկը մածունն է՝ հայկական թթուած կաթը, ջուրով այնքան նօսրացուած, որ հոսի։ Մնացած ամէն ինչ՝ ձաւարը, կանաչեղէնը, աղը, կ՚երթայ անոր մէջ։
Ձաւարը կ՚եփի մածունին մէջ, մինչեւ որ կակուղնայ, իսկ ապուրը քիչ մը թանձրանայ։ Ամէնէն յատկանշական ընտրութիւնը ձաւարն է՝ կեղեւէն մաքրուած եւ կոտրտուած ցորենը։ Այսօրուան խոհանոցներուն մէջ յաճախ բրինձ կը դնեն, կը հանդիպին նաեւ ամբողջ ցորենն ու գարին։ Կանաչեղէնը կ՚աւելցուի վերջաւորութեան։
Արդիւնքը ճերմակ, թեթեւ մը թթուաշ ապուր մըն է՝ ջուրէն թանձր, բայց խիւսէ շատ հեռու։ Կարելի է ուտել տաք-տաք, ուղղակի կաթսայէն, կամ պաղեցնել ու պաղ ուտել։ Հացով մէկտեղ ան ամբողջական ճաշ մըն է, եւ ոչ թէ ուրիշ կերակուրէ մը առաջ եկող ուտեստ։
Մածունը՝ իբրեւ հիմք
Մածունը մանրէներով խմորուած կաթ է. մանրէները կաթին շաքարը կաթնաթթուի կը վերածեն։ Այդ թթուութիւնն է, որ մածունը երկար կը պահէ եւ անոր համը կու տայ։ Նոյն թթուութիւնն է նաեւ, ինչպէս ցոյց կու տան յաջորդ բաժինները, որ մածունը կրակին վրայ քմահաճ կը դարձնէ։
Սպասին մէջ մածունը սեղանին վրայ խառնուող դգալ մը չէ, այլ կերակուրին բուն մարմինը, եւ գրեթէ միշտ կը նօսրացուի։ Ոմանք ջուրով կը նօսրացնեն, ուրիշներ թան կը գործածեն։ Թանը արդէն նօսրացուած ու աղուած մածուն է, եւ սովորաբար զայն կը խմեն այնպէս, ինչպէս որ է։
Մածունը այս ապուրէն շատ աւելի լայն կեանք ունի։ Կ՚ուտուի պարզ եւ քամուած, կը մատուցուի ձաւարեղէնի ու մսեղէնի քով, կը խառնուի խմորին։ Այդ ամէնը առանձին յօդուածի նիւթ է։ Հոս մեզ հետաքրքրողը աւելի նեղ է. մածունը հեղուկն է, թթու է, եւ ամբողջ եղանակը այդ իրողութեան վրայ կառուցուած է։
Ձաւարն ու կանաչեղէնը
Ձաւարը կեղեւէն մաքրուած եւ կոտրտուած ցորենն է՝ մանրաձաւարէն կոպիտ, ամբողջ հատիկէն մանր։ Սպասին հետ ամէնէն շատ կապուած հացահատիկը ան է։ Կը կակուղնայ առանց հալելու, ուստի ապուրը կը թանձրանայ, իսկ հատիկը կը մնայ զգալի։
Բայց միակը չէ։ Այսօրուան խոհանոցին մէջ բրինձը շատ տարածուած է եւ աւելի հարթ ապուր կու տայ։ Ամբողջ ցորենը ապուրը աւելի ծամելի կ՚ընէ, իսկ գարին կը հանդիպի հոն, ուր դաշտերուն բերքը գարին էր։ Ասոնցմէ մէկը իբրեւ «ճիշդ» ձաւար ներկայացնել՝ կը նշանակէ տուն մը նկարագրել, եւ ոչ թէ կերակուր մը։
Կանաչեղէնը աւելի եւս կը տարբերի։ Համեմը, անանուխը՝ յաճախ չորցուած, մաղադանոսն ու սամիթը կը գործածուին թէ՛ առանձին, թէ՛ միասին։ Թէ խոհարարը որո՛ւն պիտի դիմէ, կախում ունի տարուան եղանակէն, շրջանէն եւ անկէ, թէ ի՛նչ կ՚աճի։ Սմիթսոնեանի հայկական ծրագիրը արձանագրած է, որ ամէն շրջան իր սիրած վայրի բոյսերը ունի, եւ սպասը այն ապուրներէն է, ուր ատիկա յստակ կ՚երեւի։
Որպէսզի չկտրի
Սպասին ամէնէն հետաքրքրական կողմը բաղադրիչ մը չէ, այլ խնդիր մը։ Կաթը ջերմութեան հանդէպ անսովոր դիմացկուն է. ձուին կամ միսին հակառակ՝ անոր սպիտակուցները եփելով չեն մակարդիր։ Հարոլտ Մաքկին, քիմիան բացատրելով, կ՚աւելցնէ հոս կարեւոր բացառութիւնը. անոնք կը մակարդին, երբ կաթը թթուած է։ Մածունը իր բնոյթով թթու է, ուստի զայն տաքցնելը կ՚ընէ հէնց այն, ինչ որ կաթը տաքցնելը չ՚ըներ։
Եթէ խառնուրդը ինքնիրեն ձգուի, կը բաժնուի մակարդի հատիկներու եւ ջրիկ հեղուկի։ Ատիկա տակաւին կ՚ուտուի, բայց սպաս չէ։ Խոհարարները երկու բան կ՚ընեն։ Նախ՝ կապող նիւթ կ՚աւելցնեն՝ ձու կամ դեղնուց, ալիւր, կամ կը վստահին ձաւարին արձակած օսլային։ Ապա կաթսան կամաց կը տաքցնեն եւ անդադար կը խառնեն, որպէսզի ոչ մէկ մասը միւսներէն առաջ անցնի։
Սպասի պատրաստութեան հետ յաճախ կը տրուի խորհուրդ մը՝ միշտ մէկ ուղղութեամբ խառնել։ Արժէ ճշդել, թէ ատիկա ի՛նչ արժէք ունի։ Քիմիան բացատրող աղբիւրները կը խօսին ջերմաստիճանի, թթուութեան, խառնելու եւ աւելցուած կապող նիւթերու մասին, բայց անոնցմէ ոչ մէկը դգալին ուղղութեան նշանակութիւն կու տայ։ Այս խորհուրդին հետեւողը, սակայն, անպայման կը խառնէ հաւասարաչափ եւ առանց դադարի, իսկ ատիկա իսկապէս կարեւոր է։ Ուղղութիւնը խոհանոցային սովորոյթ է, ոչ թէ քիմիական օրէնք, եւ հոս ալ կը յիշուի իբրեւ սովորոյթ։
Սպաս եւ թանապուր
Կերակուրը երկու անուն ունի, եւ անոնք հակառակ կողմերէն եկած են։ Սպասը երկուքէն աւելի հինն ու աւելի տարօրինակն է։ Բառը միջին իրանականէն փոխառութիւն է, ուր կը նշանակէր «ծառայութիւն»։ Գրաբարին մէջ անոր իմաստը ծառայութենէն անցած է սեղանին դրուող ամաններուն ու սպասքին, ապա անոնցմով մատուցուածին։ Գրաբարի գլխաւոր բառարանը, որ լոյս տեսած է Վենետիկի մէջ՝ 1836 եւ 1837 թուականներուն, անոր իմաստներուն մէջ կը յիշէ նաեւ ապուրը։
Թանապուր բառը անոր քով ինքնին յստակ է՝ թան, այսինքն նօսրացուած մածուն, եւ ապուր. թանով եփուած ապուր։ Նոյն բառարանը թան բառին համար կ՚արձանագրէ աւելի հին իմաստ մը, որ աւելի մօտ է արգանակին, քան ըմպելիքին։ Ատիկա կը յիշեցնէ, որ այս բառերուն իմաստները ժամանակի ընթացքին փոխուած են։
Այսօր երկու անունները ընդհանրապէս նոյն կերակուրը կը նշանակեն, եւ այս յօդուածն ալ զանոնք այդպէս կը գործածէ։ Թէ երբեւէ տարբեր բաներ նշանակած են կամ ըստ շրջաններու բաժնուած, առկայ աղբիւրները չեն ճշդեր։ Բառերուն հնութիւնը, սակայն, չ՚ապացուցեր ապուրին հնութիւնը։ Անուն մը կրնայ դարերով աւելի հին ըլլալ, քան այն բանը, որուն ետքը կցուած է, եւ ոչ մէկ վաւերագիր այս կերակուրը գրաբարի դարերուն մէջ կը դնէ։
Տաք, պաղ եւ տարուան եղանակը
Սպասը սովորաբար կը ներկայացուի իբրեւ ձմեռուան ապուր՝ տաք մատուցուող, եւ ամառուան ապուր՝ պաղ մատուցուող։ Այսօրուան շատ նկարագրութիւններ ընտրութիւնը այդպէս կը դնեն։ Բայց ասիկա աւելի կարելիութիւններու շրջանակ է, քան կանոն. նոյն պատրաստութիւնը երկու ձեւով ալ կը յաջողի, եւ ամէն տուն իր սովորութիւնը ունի։
Պաղ տարբերակը աւելի պարզ է, որովհետեւ չտաքցուած ապուրը չի կրնար կտրիլ։ Տաք տարբերակը կը պահանջէ ամբողջ աշխատանքը՝ կապող նիւթը, կամաց տաքցնելը եւ անդադար խառնելը, եւ սակայն կը պատրաստուի։ Ատիկա լաւ ցոյց կու տայ, թէ ձմեռը որքա՛ն կը փնտռուի։
Երկու պարագային ալ կ՚ուտուի հացով։ Լաւաշը՝ ամանին մէջ փրցուած, անոր սովորական ընկերն է։ Պաղ տարբերակին մէջ, ուր ապուրը նօսր է ու սուր, հէնց լաւաշն է, որ ճաշը կշտացնող կը դարձնէ։
Ամէնօրեայ խոհանոց
Այս բաժինին կերակուրներուն մեծ մասը այս կամ այն ձեւով առիթի կերակուր է։ Հարիսան մեծ կաթսաներով կ՚եփուի յիշատակի համար, ղափաման սեղան կու գայ տօնին, խորովածը մարդիկը կրակին շուրջ կը հաւաքէ։ Սպասը որեւէ առիթի հետ կապ չունի։ Զայն կ՚եփեն սովորական իրիկուն մը՝ տան մէջ եղածով։
Սմիթսոնեանի հայկական ծրագիրը 2018 թուականին այդ տարբերութիւնը պարզօրէն բացատրած է. տօնական սեղանը ամէնօրեայ ճաշէն կը տարբերի իր բաղադրիչներով, պատրաստութեան ձեւերով եւ մատուցելու կարգով։ Սպասը յստակօրէն այդ սահմանին ամէնօրեայ կողմն է։
Ատոր համար ալ ան խնայողական է այնպէս, ինչպէս տօնական կերակուրները չեն։ Մածունը տունը կը մերեն այն կաթէն, որ այլապէս պիտի փճանար։ Ձաւարը մառանին մշտական պաշարն է, իսկ կանաչեղէնը կա՛մ կը մշակեն, կա՛մ կը հաւաքեն, կա՛մ կը չորցնեն։ Սպասին համար շուկայ երթալու պէտք չկայ. զայն կը պատրաստեն տան մէջ արդէն եղածով։
Աւելի լայն ընտանիք
Հացահատիկով եւ կանաչեղէնով ապուրները, ինչպէս նաեւ թթուած կամ չորցուած կաթնեղէնը ճաշերու մէջ գործածելը, միայն Հայաստանին յատուկ չեն։ Պերթ Ֆրակները Encyclopædia Iranica-ի համար գրած իրանական խոհանոցի ակնարկին մէջ կը նկարագրէ հացահատիկէ, բանջարեղէնէ եւ կանաչեղէնէ եփուած շիլայանման ապուրները՝ աշ ընտանիքը, որ տասնըչորրորդ եւ տասնըհինգերորդ դարերուն քաղաքին սովորական ուտելիքն էր։ Ան կը նշէ նաեւ, որ զանոնք համեմելու համար լայնօրէն կը գործածուէր կաթնեղէն, օրինակ՝ քաշք։
Նոյն ակնարկին համաձայն՝ մածունի, չորցուած մածունի եւ ճերմակ պանիրի պատրաստութիւնը կանուխէն եւ լայնօրէն տարածուած էր Իրանական բարձրաւանդակին ու Կեդրոնական Ասիոյ մէջ։ Ուստի թթուած կաթնեղէնով ապուրներ կան ընդարձակ տարածաշրջանի մը մէջ՝ բազմաթիւ անուններով։ Զանոնք իրարու կը կապէ պատրաստութեան ձեւը, եւ ոչ թէ իրարմէ սերած ըլլալը։
Ասիկա բնաւ չի նսեմացներ հայկական կերակուրը։ Սպասը ունի իր անունները, իր յատկանշական ձաւարը, իր կանաչեղէնը եւ օրուան մէջ իր տեղը, եւ այս յօդուածը հէնց ատոնք կը նկարագրէ։ Թէ ո՛ր խոհանոցը առաջինը թթուած կաթէն ապուր եփած է, վկայութիւնները չեն կրնար պատասխանել, եւ այդ հարցը տալու արժէք ալ չունի։
Կարեւոր թուականներ
1836–1837
Վենետիկի մէջ լոյս կը տեսնէ «Նոր բառգիրք հայկազեան լեզուի»-ն՝ գրաբարի գլխաւոր բառարանը, որ սպաս բառին իմաստներուն մէջ կը յիշէ նաեւ ապուրը։
Ինչո՞ւ կարեւոր է սպասը
Սպասը սեղան չեն բերեր բան մը նշելու համար, եւ ճիշդ ասիկա է անոր արժէքը հոս։ Եթէ խոհանոց մը նկարագրենք միայն իր տօնական կերակուրներով, կը նկարագրենք միայն իր բացառութիւնները։ Իսկ այն սովորական ճաշը, որ մարդոց մեծամասնութիւնը կ՚ուտէ գրեթէ միշտ, կը մնայ անարձանագիր։
Սպասը նաեւ այս բաժինին ամէնէն յստակ օրինակն է այն կերակուրին, որ կառուցուած է պատրաստութեան ձեւի մը շուրջ, եւ ոչ թէ բաղադրիչներու ցանկի։ Պատրաստութեան ամբողջ կերպը՝ կապող նիւթը, կամաց տաքցնելը, անընդհատ խառնելը, կայ մէկ խնդիր լուծելու համար։ Այդ խնդիրը հասկնալը կերակուրը աւելի լաւ կը բացատրէ, քան որեւէ բաղադրատոմս։
Հետաքրքրական իրողութիւններ
- 01Սպասին մէջ արգանակ չկայ. ապուրին հեղուկը ջուրով նօսրացուած թթուած կաթն է։
- 02Կաթին սպիտակուցները ջերմութեան հանդէպ անսովոր դիմացկուն են եւ եփելով չեն մակարդիր, բայց կը մակարդին, երբ կաթը թթուած է։ Ատոր համար է, որ կրակին վրայ մածունին հետ զգոյշ պէտք է վարուիլ։
- 03Սպաս բառը միջին իրանականէն փոխառութիւն է եւ կը նշանակէր «ծառայութիւն»։ Այս ապուրը նշանակելէ առաջ ան անցած է «սեղանին դրուածը» իմաստէն։
- 04Թանապուր բառը ինքնին կը բացատրէ իր իմաստը՝ թան, այսինքն նօսրացուած մածուն, եւ ապուր։
- 05Մէկ ուղղութեամբ խառնելու ծանօթ խորհուրդը խոհանոցային սովորոյթ է. քիմիան բացատրող աղբիւրները կը խօսին ջերմաստիճանի, թթուութեան, խառնելու եւ կապող նիւթերու մասին, ուղղութեան մասին՝ ոչ։
Աղբիւրներ
- G. Awetikʻean, X. Siwrmēlean and M. Awgerean. Nor baṛgirkʻ haykazean lezui (New Dictionary of the Armenian Language) — Mkhitarist Congregation, San Lazzaro, Venice, 1836–1837 · NorBagirkHaykazeanLezui1836The standard dictionary of Classical Armenian, compiled from the classical corpus. Cited for the sense-range of the word spas — service, the vessels set out for a meal, and soup — and for the older sense of tan closer to broth than to a drink. It records what the words meant, not when the dish was first made, and the article is careful to keep those apart.
- Harold McGee. On Food and Cooking: The Science and Lore of the Kitchen — Scribner, revised and updated edition, 2004 ISBN 9780684800011The source for the whole of the curdling section: milk proteins are unusually heat-tolerant and do not set when cooked, but they do coagulate once the milk has turned acidic. That exception is the entire technical problem of heating matsun, and it is also what licenses the article to describe stirring direction as custom rather than mechanism.
- Bert G. Fragner. ĀŠPAZĪ — Encyclopædia Iranica, 1987 Այցելել աղբիւրինCited for the regional context and for nothing else: porridge-like soups of cereals, vegetables and herbs as ordinary town food by the fourteenth and fifteenth centuries, the use of milk products such as kashk in flavouring them, and the wide early spread of yogurt-making. Deliberately a source from outside Armenian scholarship, so that the shared-family point is not made by an interested party.
- Armenia: Creating Home — Foodways — Smithsonian Folklife Festival, Center for Folklife and Cultural Heritage, 2018 Այցելել աղբիւրինTwo claims rest on it: that the menu of a feast differs from daily meals in ingredients, techniques and serving etiquette — the distinction the article is built on — and that each region has its own favoured wild plants, which is why the herbs are described as varying rather than fixed.
- Sonia Uvezian. The Cuisine of Armenia — Siamanto Press ISBN 9780970971678The standard English-language account of the Armenian repertoire, cited here for the ordinary range of the dish — the grains and herbs that recur — rather than for any historical claim.
Առնչուող յօդուածներ
Հարիսա
Ցորեն ու միս, որ ժամերով կը խառնեն, մինչեւ որ մէկ զանգուած դառնան։ Կերակուր մը, որ արձանագրուած է Պաղտատի տասներորդ դարու խոհարարական գիրքի մը մէջ, եւ որուն շուրջ ամէն Սեպտեմբեր կը յիշեն Մուսա լերան դիմադրութիւնը։
Լաւաշ
Կաւէ թոնիրի պատին թխուող բարակ հացը։ ԵՈՒՆԵՍՔՕ զայն իր ցանկին մէջ առաւ 2014-ին՝ հայկական կեանքին մէջ անոր պատրաստութեան, բաժնեկցութեան ու գործածութեան համար, իսկ 2016-ին նոյն անունը դարձեալ ցանկ մտաւ՝ այս անգամ հինգ ուրիշ երկրի համար։
Տոլմա
Բրինձով, կանաչեղէնով ու յաճախ միսով լեցուած որթատունկի տերեւներ եւ պարպուած բանջարեղէն։ Տոլման ամբողջ տարածաշրջանին մէջ կը պատրաստուի, եւ ամէնէն պարզ օրինակներէն է, թէ ինչո՛ւ այս բաժինը կերակուրները մէկ տիրոջ չի վերագրեր։


