Ժենգեալով հաց
Ժենգեալով հացը աման ծառայող հաց է։ Բաղարջ խմորի կլոր թերթը կը բանան այնքան, որ գրեթէ թափանցիկ դառնայ, վրան կը փռեն մանր կտրտուած կանաչեղէնի առատ քանակ, ապա խմորը կը քաշեն ու կը գոցեն։ Պատրաստուկը նորէն կը տափկցնեն եւ տաք մետաղեայ թիթեղին վրայ կ՚եփեն, մինչեւ որ բշտիկներ ելլեն։ Ան կը պատկանի Արցախին եւ դրացի Սիւնիքին, ոչ թէ ամբողջ հայկական աշխարհին. այս բաժինին ամէնէն յստակօրէն երկրամասային կերակուրներէն մէկն է։ Լեցոնին պատճառով ալ դժուար է զայն բաղադրատոմսի վերածել. մէջը կ՚երթայ այն, ինչ որ կու տան տարուան եղանակն ու լեռնալանջը։
- Հեղինակ
- Armat-ի խմբագրական կազմ
- Թարմացուած է
- Ընթերցումի տեւողութիւն
- 10 վայրկեան ընթերցում

Համառօտ
Ժենգեալով հացը Արցախի եւ Սիւնիքի հացն է։ Բաղարջ խմորը բարակ կը բանան, վրան մանր կտրտուած կանաչեղէնի առատ խառնուրդ կը դնեն, խմորը լեցոնին վրայ կը գոցեն, նորէն կը տափկցնեն եւ կրակին վրայ դրուած մետաղեայ սաճին վրայ կ՚եփեն։ Կերակուրը որոշողը հացը չէ, այլ լեցոնը։ Իսկ լեցոնը բաղադրատոմս չէ, այլ տրամաբանութիւն մը. մեղմ տերեւային կանաչեղէնը ծաւալ կու տայ, բուրաւէտները՝ հոտ, իսկ քիչ մը թթուն ու դառը՝ հաւասարակշռութիւն։ Աղբիւրները համաձայն չեն, թէ քանի՛ տեսակ կը մտնէ մէջը, եւ հէնց ատիկա է էականը, որովհետեւ խառնուրդը կը հետեւի տարուան եղանակին ու լեռնալանջին։ Գրաւոր աղբիւրներուն մէջ ան կը յայտնուի միայն XIX դարուն, իսկ 2023 թուականէն ի վեր զայն կը պատրաստեն գլխաւորաբար այն վայրէն հեռու, որուն բոյսերը զայն կը ձեւաւորեն։
Հիմնական իրողութիւններ
- Կերակուրի տեսակ
- Կանաչեղէնով լեցուած բարակ բաղարջ հաց
- Երկրամասը
- Արցախ՝ Լեռնային Ղարաբաղ, եւ Սիւնիք, ոչ թէ ամբողջ հայկական աշխարհը
- Լեցոնը
- Բազմաթիւ կանաչեղէն միասին՝ մեղմ տերեւներ ծաւալի համար, բուրաւէտներ, եւ քիչ մը թթու ու դառը
- Քանի՞ տեսակ
- Նկարագրութիւնները կու տան մօտաւորապէս տասէն մինչեւ քսանըվեց. խառնուրդը կը հետեւի տարուան եղանակին, ոչ թէ թիւի մը
- Ինչի՞ վրայ կ՚եփի
- Սաճին վրայ՝ կրակին վրայ դրուած մետաղեայ թիթեղի, քանի մը վայրկեանի մէջ, եւ ոչ թէ թոնիրի պատին
- Տարուան եղանակը
- Կանուխ գարուն եւ աշուն, երբ վայրի կանաչեղէնը բուսած է
Կերակուրը մէկ հայեացքով
- Տարածուած բաղադրիչներ
- Ցորենի ալիւր, ջուր եւ աղ՝ բաղարջ խմորի համար, Մեղմ տերեւային կանաչեղէն՝ սպանախ, մանկոլտ, ճակնդեղի տերեւ, հազար եւ անոնց վայրի համարժէքները, Բուրաւէտներ՝ գինձ, սամիթ, մաղադանոս, անանուխ, կանաչ սոխ, կանաչ սխտոր, Թրթնջուկ եւ ուրիշ թթու կանաչեղէն, Եղինճ եւ ուրիշ վայրի կանաչեղէն՝ աւելի քիչ, Իւղ եւ աղ
- Աւանդական պատրաստումը
- Բաղարջ խմորը շատ բարակ կը բացուի, եւ վրան կը դրուի իւղով ու աղով համեմուած, մանր կտրտուած կանաչեղէնի առատ քանակ։ Եզրը կը քաշուի ու կը գոցուի, ապա պատրաստուկը նորէն կը տափկցուի, որպէսզի լեցոնը ներսը բարակ շերտով տարածուի։ Կ՚եփի չոր՝ կրակին վրայ դրուած տաք մետաղեայ թիթեղին վրայ, մէկ անգամ դարձուելով, մինչեւ որ երկու երեսին ալ խանձի հետքեր երեւին։
- Առիթներ
- Ամէնօրեայ ուտելիք՝ այն եղանակներուն, երբ կանաչեղէնը բուսած է, Կը պատրաստուի միասին. քանի մը հոգի միաժամանակ կը կտրտեն ու կը ձեւեն, Կերակուրին նուիրուած փառատօներ
- Ծանօթ տարածքներ
- Արցախ՝ Լեռնային Ղարաբաղ, ուր ան երկրամասին ամէնէն ծանօթ կերակուրն է, Սիւնիք՝ դրացի հայկական մարզը, 2023 թուականէն ի վեր՝ գլխաւորաբար Հայաստանի մէջ, տեղահանուած ընտանիքներու ձեռքով
- Մատուցումի աւանդութիւն
- Կ՚ուտուի տաք-տաք, ձեռքով, առանձին, կրակէն իջնելէն անմիջապէս ետք. պահելու կերակուր չէ։
Ի՞նչ է ժենգեալով հացը
Կերակուրը մէկ առարկայ է՝ շինուած իրարու հակադիր երկու բաներէ։ Հացը կարելի եղածին չափ պարզ է՝ ցորենի ալիւր, ջուր եւ աղ, առանց թթխմորի, բարակ բացուած։ Լեցոնը ընդհակառակը՝ շատ տեսակ կանաչեղէնի խիտ խառնուրդ է, մանր կտրտուած եւ իւղով ու աղով համեմուած։ Անոր քանակը անհաւատալի կը թուի, մինչեւ որ խմորը վրան գոցուի։
Ան կ՚եփի տափակ եւ չոր։ Գոցուած պատրաստուկը կը սեղմեն, մինչեւ որ կանաչեղէնը խմորին ընդմէջէն մուգ երեւի, ապա զայն կը դնեն տաք մակերեսի մը վրայ եւ մէկ անգամ կը դարձնեն։ Երկու երեսն ալ տեղ-տեղ կը խանձին, իսկ լեցոնը ներսը շոգիով կ՚եփի։ Ամբողջը քանի մը վայրկեան կը տեւէ։
Կ՚ուտուի տաք-տաք, ձեռքով, առանձին։ Ասիկա ո՛չ սեղանի ճաշատեսակ է, ո՛չ ուրիշ կերակուրի ընկերակից, ո՛չ ալ խմորեղէն։ Խմորը հոս այնքան բարակ մորթ մըն է, որ պատառին մէկ մասը կը դառնայ, ոչ թէ անոր էութիւնը, իսկ համը կու տայ կանաչեղէնը։
Արցախի կերակուր
Ժենգեալով հացը կը պատկանի Արցախին եւ Սիւնիքին։ Հայաստանի եւ Ազրպէյճանի միջեւ գտնուող այս լեռնային երկրամասը հայերը Արցախ կը կոչեն, իսկ միջազգային գործածութեան մէջ ան աւելի յաճախ կը կոչուի Լեռնային Ղարաբաղ։ Սիւնիքը անոր արեւմտեան կողմով երկարող հայկական մարզն է։ Երկու անունն ալ կը հանդիպին հոս գործածուած աղբիւրներուն մէջ, եւ յօդուածը զանոնք իրարու չի խառներ. անոնք փոխարինելի չեն, եւ աղբիւրին ընտրած անունը ինքնին տեղեկութիւն է։
Այս երկրամասային կապը պէտք է ըսել ամէնէն առաջ, որովհետեւ այս բաժինին մէջ ան սովորական չէ։ Լաւաշը, տոլման, հարիսան եւ միւսները կը պատրաստուին ամէն տեղ, ուր հայեր կան։ Ժենգեալով հացը՝ ոչ։ Ան որոշակի լեռնաշխարհի մը կերակուրն է, եւ պատճառը զգացական չէ, այլ երկրագործական. լեցոնը կախում ունի անկէ, թէ ի՛նչ կ՚աճի հոն։
Երկրամասի հայերը իրենց բարբառը ունին, եւ կերակուրին անունը այդ բարբառէն է։ Այս յօդուածը պէտք չունի երկրամասին կարգավիճակին մասին դիրք ճշդելու։ Բայց կերակուրը պէտք է նկարագրել իբրեւ որոշակի բուսականութիւն ունեցող որոշակի վայրի մը ծնունդ, այլապէս անոր ամէնէն հետաքրքրական կողմը կը կորսուի։
Կանաչեղէնի լեզուն
Լեցոնը ցանկ մը չէ, այլ դրութիւն մը։ Անոր նկարագրութիւնները՝ ստեփանակերտցի խոհարարներէն, Երեւանի տեղահանուած ընտանիքներէն, Քալիֆորնիոյ հացատունէ մը, նոյն կառուցուածքը կը ներկայացնեն. մեղմ տերեւային կանաչեղէնի հիմնական զանգուած, ուժեղ բուրաւէտ խոտաբոյսերու աւելի փոքր քանակ, թթու տարր մը եւ քիչ մը դառնութիւն, որոնք զիրար կը հաւասարակշռեն։
Ծաւալը կու տայ մեղմ կանաչեղէնը՝ սպանախը, մանկոլտը, ճակնդեղի տերեւները, հազարը եւ անոնց վայրի համարժէքները։ Բուրաւէտները ընթերցողներուն մեծ մասին ծանօթ են՝ գինձ, սամիթ, մաղադանոս, անանուխ, կանաչ սոխ, կանաչ սխտոր։ Թթուութիւնը կու տայ թրթնջուկը։ Դառնութիւնը կու տան խատուտիկն ու իր ազգակիցները, եւ զանոնք քիչ կը դնեն, որովհետեւ մեծաւ մասամբ դառը լեցոնը տարբերակ չէ, այլ սխալ։
Եղինճը կը յիշուի շատ նկարագրութիւններու մէջ եւ առանձին խօսքի արժանի է։ Հում եղինճը կը խայթէ, բայց եփուելուն պէս կը դադրի խայթելէ։ Ատոր համար է, որ բոյս մը, որ ոչ ոք պիտի ուզէր հում ուտել, այս հացին մէջ սովորական բաղադրիչ է։ Կարգ մը խոհարարներ վերջաւորութեան խառնուրդին սրութիւն կու տան կիտրոնով կամ չորցուած ծորենիի մանիշակագոյն փոշիով։
Քանի՞ տեսակ կանաչեղէն
Ժենգեալով հացի գրեթէ ամէն նկարագրութիւն թիւ մը կու տայ, եւ թիւերը իրարու չեն համապատասխաներ։ Արա Զադա, հայկական խոհանոցի մասին գիրքի մը համահեղինակը, 2024 թուականին Ազատութիւն ձայնասփիւռին ըսած է, թէ սկզբնական բաղադրատոմսը կը պահանջէր քսանըվեց տեսակ խոտաբոյս եւ կանաչեղէն, իսկ այսօր սովորաբար մօտ տասնըեօթը կը դնեն։ Սմիթսոնեանի՝ տեղահանուած արցախցի ընտանիքներու մասին նիւթը կու տայ տասէն մինչեւ քսան։ Կը շրջին ուրիշ թիւեր ալ, ոմանք՝ աւելի կլոր, քան կը թոյլատրեն զանոնք կրող աղբիւրները։
Այս անհամաձայնութիւնը աղբիւրներուն թերութիւնը չէ։ Ան կու գայ հէնց կերակուրին բնոյթէն։ Խառնուրդ մը, որ կը կազմուի որոշակի շաբթուան մը մէջ, որոշակի լանջի մը վրայ աճածէն, չի կրնար հաստատուն թիւ ունենալ, եւ նոյն խոհարարը նոյն եղանակին երկու անգամ նոյն թիւին պիտի չհասնի։
Ուստի ազնիւ ձեւակերպումը առատութեան մասին է, եւ ոչ թէ թուաբանութեան։ Մէջը շատ տեսակ կ՚երթայ, աւելի շատ, քան այս բաժինին որեւէ ուրիշ կերակուրին մէջ։ Որոշակի թիւ մը պէտք է կարդալ իբրեւ մէկ բաղադրատոմսի կամ մէկ տան նկարագրութիւն, եւ ոչ իբրեւ կանոն։ Երբ կլոր թիւ մը կը ներկայացուի իբրեւ «իսկական» քանակ, ատիկա չափում չէ, այլ իսկութեան մասին պնդում։
Ի՛նչ քաղել գիտնալը
Ռուզաննա Ցատուրեան, Հայաստանի գիտութիւններու ազգային ակադեմիայի հնագիտութեան եւ ազգագրութեան հիմնարկի հետազօտող, նկարագրած է, որ կերակուրը աւանդաբար կը պատրաստուէր կանուխ գարնան եւ աշնան, երբ կ՚աճին պէտք եղած վայրի խոտաբոյսերը։ Ամբողջ աւանդութիւնը այս սահմանին մէջ կ՚ապրի. հացը կայ այն ատեն, երբ լեռնալանջը կու տայ։
Ասիկա ցոյց կու տայ նաեւ, թէ ուրկէ՛ եկած է կերակուրը։ Լեռնային Ղարաբաղի գիւղերուն մէջ ով որ գիտէր, թէ ո՛ր կանաչեղէնը քաղել, կրնար ալիւրով, ջուրով եւ հաւաքածով ճաշ պատրաստել՝ այն եղանակներուն, երբ ուրիշ բան քիչ կար։ Ցատուրեան կը պատմէ, որ 1990-ականներու պատերազմին սղութեան տարիներուն տուները անոր դարձած են, եւ այդ կապակցութեամբ զայն կը կոչէ անոնց նախնիներուն անտառի հացը։
Այս գիտելիքը մանրամասն է՝ ո՛ր բոյսերը, ո՛ր շաբաթներուն, անոնց ո՛ր մասերը, եւ որո՛նք անպայման պէտք է եփել, որպէսզի ընդհանրապէս ուտելի ըլլան։ Ան կը պահուի տուներուն մէջ եւ գրի առնուած չէ։ Այս յօդուածը այդ գիտելիքը կը նկարագրէ, բայց չի փորձեր զայն փոխանցել. թէ ո՛ր վայրի բոյսերը ապահով են ուտելու համար, ուտելիքի մասին էջէ մը սորվելիք բան չէ։
Խմորն ու գոցելը
Խմորը կերակուրին ամէնէն պարզ մասն է՝ ցորենի ալիւր, ջուր եւ աղ, առանց թթխմորի։ Զայն քիչ մը կը հանգչեցնեն եւ կը բանան, մինչեւ որ շատ բարակ դառնայ։ Մէջը ոչինչ կ՚աւելցուի, եւ ոչինչ ալ պէտք է։
Առարկան կը ստեղծուի գոցելով։ Կանաչեղէնը կը փռեն կլոր թերթին վրայ, եզրը վրան կը քաշեն ու կը կպցնեն, ապա գոցուած պատրաստուկը նորէն գրտնակով կամ ձեռքով կը տափկցնեն։ Այսպէս լեցոնը գրպանի մը մէջ չի մնար, այլ բարակ շերտով կը տարածուի խմորի երկու բարակ շերտերու միջեւ։ Շատ խոնաւ լեցոնը շատ բարակ պատեանի մը մէջ պահել՝ տափկցնելու ընթացքին, ահա կերակուրին իսկական վարպետութիւնը։
Համամասնութիւնները հակառակն են, քան լեցուն հացերուն մեծ մասին մէջ։ Ծաւալով լեցոնը խմորէն շատ աւելի է, եւ խմորը միայն մորթի դեր ունի։ Ատոր համար է, որ պատրաստ հացին երեսէն կանաչը կ՚երեւի, եւ ատոր համար ալ ան բոլորովին ուրիշ բան է, քան կարկանդակը։
Սաճը, ոչ թէ թոնիրը
Ժենգեալով հացը կ՚եփի սաճին վրայ՝ կրակին վրայ դրուած մետաղեայ թիթեղի մը, եւ քանի մը վայրկեանէն պատրաստ է։ Կարգ մը նկարագրութիւններ իբրեւ այլընտրանք կ՚ընդունին նաեւ թոնիրը՝ կաւէ հորատիպ փուռը։ Բայց բնորոշ եղանակը թիթեղն է, եւ երկուքը պէտք չէ իրարու խառնել միայն անոր համար, որ երկուքն ալ հայկական են եւ երկուքն ալ կրակով կ՚աշխատին։
Այս տարբերութիւնը կարեւոր է, որովհետեւ բաղդատութիւնը ինքնին կ՚առաջարկուի։ Լաւաշը միւս բարակ հայկական ցորենի հացն է, բայց կը պատրաստուի բոլորովին ուրիշ ձեւով. թերթը կը զարնեն թոնիրին ներսի պատին եւ քանի մը երկվայրկեան ետք կը հանեն, ինչպէս կը նկարագրէ ԵՈՒՆԵՍՔՕ-ի 2014 թուականի արձանագրութիւնը։ Լաւաշը բարակ հաց է, որ կը մատուցուի իբրեւ հաց։ Ժենգեալով հացը ցորենի խմորին նոյնքան բարակ թերթը կը գործածէ իբրեւ պատեան՝ ուրիշ բանի մը համար։
Բաղդատութիւնը արժէ ընել, բայց նաեւ սահմանափակել։ Երկուքն ալ առանց թթխմորի ցորենի հացեր են՝ ձեռքով բարակ բացուած, եւ երկուքն ալ կը պատկանին նման հացերու լայն տարածաշրջանային ընտանիքին։ Ոչ մէկը միւսին տարբերակն է, եւ եփելու մակերեսը ատոր ամէնէն պարզ ապացոյցն է։
Ի՞նչ կ՚ըսեն գրաւոր աղբիւրները
Գրաւոր վկայութիւնները քիչ են, եւ աւելի օգտակար է ատիկա խոստովանիլ, քան բացը լեցնել։ Ցատուրեան կերակուրին առաջին գրաւոր յիշատակութիւնները կը դնէ մօտ երկու հարիւր տարի առաջ։ Ժառանգութեան ցանկին մէջ մտնելու առիթով հրատարակուած նիւթ մը նոյնը կ՚ըսէ ուրիշ ձեւով. կերակուրը առաջին անգամ յիշատակուած է XIX դարու ձեռագիր գրառումներու մէջ, երբ կը հաւաքուէր արցախեան բանահիւսութիւնը։
Երկու վկայութիւններն ալ նոյն պահը ցոյց կու տան, եւ ատիկա գրառումի պահ է, ոչ թէ հնարումի։ XIX դարու հաւաքողները գրի կ՚առնէին այն, ինչ մարդիկ արդէն կ՚ընէին։ Ուստի կերակուրը անշուշտ աւելի հին է, քան իր առաջին յիշատակութիւնը, բայց թէ որքա՛ն աւելի հին, առկայ վկայութիւնները չեն ճշդեր։ Հոս գործածուած աղբիւրներէն ոչ մէկը զայն հին դարերուն կը վերագրէ, ոչ ալ այս յօդուածը։ Կենդանի երկրամասային աւանդութիւն մը հին ծագումի պէտք չունի, որպէսզի նկարագրուելու արժանի ըլլայ։
Թուագրել կարելի է անոր վերջին տարիներու պաշտօնական կեանքը։ 2013 թուականին Արցախի իշխանութիւնները կերակուրը մտցուցին ոչ նիւթական մշակութային ժառանգութեան իրենց ցանկին մէջ, իսկ 2015 թուականի Ապրիլին Ասկերանի շրջանի Ծաղկաշատին մէջ տեղի ունեցաւ անոր նուիրուած առաջին փառատօնը՝ ժառանգութեան պահպանման ծրագրի մը ծիրին մէջ։ Ցատուրեան կը նշէ, որ XX դարու ընթացքին ժենգեալով հացը ամէնօրեայ հիմնական սնունդէ աստիճանաբար դարձած էր, իր բառերով, ժամանցի կերակուր։ Ուստի ցանկն ու փառատօնը կը ճանչնային բան մը, որ արդէն փոխուած էր։
Կերակուր՝ իր վայրէն հեռու
2023 թուականի Սեպտեմբերին, ազրպէյճանական ռազմական յարձակումէն ետք, Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչութիւնը գրեթէ ամբողջութեամբ՝ հարիւր հազարէ աւելի մարդ, հեռացաւ Հայաստան։ Կերակուրը անոնց հետ գնաց։ Տեղահանուած ընտանիքներու կրպակներ ու փոքր ձեռնարկներ բացուեցան Երեւանի եւ երկրին միւս քաղաքներուն մէջ, եւ 2024 թուականին Ազատութիւն ձայնասփիւռը ժենգեալով հացը կը նկարագրէր իբրեւ փիցցայի չափ սիրուած փողոցային ուտելիք։
Բան մը, սակայն, չկրցաւ տեղափոխուիլ։ 2025 թուականի Փետրուարին Սմիթսոնեանի բանահիւսութեան հանդէսին մէջ Ալին Քելեճեան կը մէջբերէ ստեփանակերտցի կնոջ մը խօսքը հէնց այդ խնդիրին մասին. նոյն խոտաբոյսերը Հայաստանի մէջ չեն գտնուիր, որովհետեւ անոնք կ՚աճին Արցախի լեռներուն վրայ։ Բաղադրատոմսը կարելի է ճամպրուկով տանիլ, լեռնալանջը՝ ոչ։ Տեղական բուսականութեամբ որոշուող կերակուրը տեղափոխուելով կը փոխուի, մինչդեռ պատրաստութեան ձեւով որոշուողը՝ ոչ։
Աւանդութիւնը կը շարունակուի այդ փոխուած ձեւով։ 2020 թուականի աւելի կանուխ պատերազմին տեղահանուած ընտանիքներ Երեւանի մէջ ճաշարաններ բացին, որպէսզի շարունակեն զայն պատրաստել։ Քալիֆորնիոյ Կլենտէյլ քաղաքին մէջ հացատուն մը, որ ուրիշ բան չի մատուցեր, 2023 թուականին դարձաւ Միացեալ Նահանգներու մէջ Միշլէն ուղեցոյցին ընդգրկուած առաջին հայկական ճաշարանը։ Ասոնցմէ ոչ մէկը կը փոխարինէ վայրը։ Ատիկա շարունակութիւն է, ոչ թէ վերականգնում, եւ այս յօդուածը զայն այդպէս կը հասկնայ։
Կարեւոր թուականներ
2013
Կերակուրը կը մտցուի Արցախի իշխանութիւններուն ոչ նիւթական մշակութային ժառանգութեան ցանկին մէջ։
2015
Ժենգեալով հացին նուիրուած առաջին փառատօնը տեղի կ՚ունենայ Արցախի Ասկերանի շրջանի Ծաղկաշատին մէջ՝ ժառանգութեան պահպանման ծրագրի մը ծիրին մէջ։
2023
Սեպտեմբերին Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչութիւնը գրեթէ ամբողջութեամբ կը տեղահանուի Հայաստան։ Անկէ ետք կերակուրը կը պատրաստուի գլխաւորաբար այն երկրամասէն դուրս, որուն բոյսերը զայն կը ձեւաւորեն։
Ինչո՞ւ կարեւոր է ժենգեալով հացը
Ժենգեալով հացը չի պատրաստուիր ամէն տեղ, ուր հայեր կ՚ապրին, եւ ճիշդ ատոր համար աւելցուած է հոս։ Ազգային խոհանոց մը, որ կը նկարագրուի միայն իր համահայկական կերակուրներով, իր երկրամասերէն զրկուած խոհանոց է։ Մինչդեռ խոհարարութեան մեծ մասը իրականութեան մէջ հէնց երկրամասերուն մէջ կատարուած է։
Ան նաեւ այս արխիւին ամէնէն յստակ օրինակն է բնանկարէն անբաժան կերակուրի մը։ Պատրաստելու ձեւը կարելի է ամէն տեղ սորվեցնել, խմորը՝ ամէն տեղ շինել, բայց լեցոնը որոշակի լեռներու վրայ որոշակի շաբաթներու ընթացքին աճող բոյսերու ամբողջութիւն է։ Ատիկա զայն կը դարձնէ անսովոր շնորհակալ նիւթ մը, իսկ 2023 թուականէն ի վեր՝ անսովոր դժուար նիւթ մը։
Հետաքրքրական իրողութիւններ
- 01Լեցոնը հաստատուն ցանկ չունի. նկարագրութիւնները կու տան մօտաւորապէս տասէն մինչեւ քսանըվեց տեսակ կանաչեղէն, որովհետեւ խառնուրդը կը հետեւի անոր, ինչ որ կ՚աճի։
- 02Եղինճը սովորական բաղադրիչ է։ Հում եղինճը կը խայթէ, իսկ եփուելուն պէս կը դադրի խայթելէ. ատոր համար է, որ բոյս մը, որ ոչ ոք պիտի ուզէր հում ուտել, տեղ ունի այս հացին մէջ։
- 03Ծաւալով լեցոնը խմորէն աւելի է, եւ պատեանը այնքան բարակ է, որ կանաչեղէնը անոր ընդմէջէն մուգ կանաչ կ՚երեւի, դեռ կրակին չմօտեցած։
- 04Ան կ՚եփի կրակին վրայ դրուած մետաղեայ թիթեղի վրայ, եւ ոչ թէ թոնիրի պատին, ու ասիկա զայն լաւաշէն զատող ամէնէն պարզ տարբերութիւնն է։
- 05Անոր առաջին գրաւոր յիշատակութիւնները XIX դարէն են, երբ կը հաւաքուէր արցախեան բանահիւսութիւնը։ Ատիկա գրառումի թուական է, ոչ թէ հնարումի։
Աղբիւրներ
- Amos Chapple. Jingalov Hats: The Flatbread Creating A Lifeline For Armenia's Karabakh Refugees — RFE/RL, 5 March 2024 Այցելել աղբիւրինThe single richest source here, and the one that carries the ethnography. It quotes Ruzanna Tsaturian of the Institute of Archaeology and Ethnography of Armenia's National Academy of Sciences on the first textual mentions being about two hundred years old, on the early-spring and autumn seasonality, on the twentieth-century drift towards entertainment food, on the return to it during the shortages of the 1990s, and for the phrase forest bread. It separately reports Ara Zada's figures of twenty-six greens in the original recipe and around seventeen today, the named greens including nettle, and the street-stall economy that grew after 2020 and 2023.
- Aline Keledjian. "Who Are We?" Maintaining Artsakhtsi Identity After Forced Displacement from Nagorno-Karabakh — Smithsonian Center for Folklife and Cultural Heritage, 17 February 2025 Այցելել աղբիւրինThe source for the displacement context and for the article's central observation, which came from it rather than being imposed on it: a woman from Stepanakert saying the same herbs cannot be found in Armenia because they grow in the mountains of Artsakh. Also the source for the ten-to-twenty range, for the unleavened dough rolled flat, and for the continuation of the dish by displaced households in Yerevan. Chosen over general news reporting of the same events because it is a cultural-heritage institution writing about cultural continuity, which is the only aspect of 2023 this article discusses.
- Zhengyalov Hats Festival in Tsaghkashat on April 29 — Hetq, April 2015 Այցելել աղբիւրինTwo dated institutional facts rest on this and nothing else does: that the authorities in Artsakh entered the dish on their register of intangible cultural heritage in 2013, and that the first festival devoted to it was held at Tsaghkashat in the Askeran district in April 2015 under a heritage-preservation programme. It also states independently of Tsaturian that the first mention is in written manuscripts of the nineteenth century, when Artsakh folklore was being collected — two sources converging on the same century is what licenses the article to state it.
- Lavash, the preparation, meaning and appearance of traditional bread as an expression of culture in Armenia — UNESCO Representative List of the Intangible Cultural Heritage of Humanity, no. 00985, inscribed 2014 Այցելել աղբիւրինReused from the lavash bibliography, deliberately, for one claim: that lavash is baked by slapping the sheet against the inner wall of a tonir. That is the contrast the griddle section turns on, and it should come from the same record the lavash article uses rather than from a paraphrase of it.
- Armenia: Creating Home — Foodways — Smithsonian Folklife Festival, Center for Folklife and Cultural Heritage, 2018 Այցելել աղբիւրինReused from the spas bibliography for the same claim it supports there: each region has its own favoured wild plants. In spas that explains why the herbs vary; here it is the general statement of which this dish is the strongest single instance.
Առնչուող յօդուածներ
Լաւաշ
Կաւէ թոնիրի պատին թխուող բարակ հացը։ ԵՈՒՆԵՍՔՕ զայն իր ցանկին մէջ առաւ 2014-ին՝ հայկական կեանքին մէջ անոր պատրաստութեան, բաժնեկցութեան ու գործածութեան համար, իսկ 2016-ին նոյն անունը դարձեալ ցանկ մտաւ՝ այս անգամ հինգ ուրիշ երկրի համար։
Տոլմա
Բրինձով, կանաչեղէնով ու յաճախ միսով լեցուած որթատունկի տերեւներ եւ պարպուած բանջարեղէն։ Տոլման ամբողջ տարածաշրջանին մէջ կը պատրաստուի, եւ ամէնէն պարզ օրինակներէն է, թէ ինչո՛ւ այս բաժինը կերակուրները մէկ տիրոջ չի վերագրեր։
Խորոված
Բաց կրակի ածուխներուն վրայ խորոված միս եւ անոր շուրջ կազմուող հաւաքը. ո՛վ կը վառէ կրակը, ո՛վ կը հսկէ անոր, եւ ինչո՛վ կը տարբերի ան մատաղի հաւաքական ճաշէն։


