Ժենգեալով հաց
Ժենգեալով հացը իբրեւ աման գործածուող հաց է։ Բաղարջ խմորի կլոր թերթը կը բացուի այնքան, մինչեւ գրեթէ թափանցիկ դառնայ, վրան կը փռուի մանր կտրտուած կանաչեղէնի առատ քանակ, խմորը կը քաշուի ու կը գոցուի, ապա պատրաստուկը նորէն կը տափկցուի եւ կ՚եփուի տաք մետաղեայ թիթեղին՝ մինչեւ պալիկներ տայ։ Ան կը պատկանի Արցախին եւ դրացի Սիւնիքին, ոչ թէ ամբողջ հայկական աշխարհին, ինչ որ զայն կը դարձնէ այս բաժինին առաջին ընդգծուած երկրամասային կերակուրը, եւ հէնց լեցոնն է պատճառը, որ ան կը դիմադրէ բաղադրատոմսի ձեւով գրուելուն. մէջը կ՚երթայ այն, ինչ որ կ՚առաջարկեն եղանակն ու լեռնալանջը։
- Հեղինակ
- Armat-ի խմբագրական կազմ
- Թարմացուած է
- Ընթերցումի տեւողութիւն
- 10 վայրկեան ընթերցում

Համառօտ
Ժենգեալով հացը Արցախի եւ Սիւնիքի հացն է. բաղարջ խմորը կը բացուի բարակ, վրան կը դրուի մանր կտրտուած կանաչեղէնի առատ խառնուրդ, խմորը կը քաշուի ու կը գոցուի լեցոնին վրայ, ապա նորէն կը տափկցուի եւ կ՚եփուի կրակին վրայ դրուած մետաղեայ սաճին։ Կերակուրը որոշողը հացը չէ, այլ լեցոնը, իսկ լեցոնը բաղադրատոմս չէ, այլ գործող դրութիւն մը՝ մեղմ տերեւային կանաչեղէն ծաւալի համար, բուրաւէտները՝ հոտի, թթուներն ու դառները՝ քիչ քանակով, հաւասարակշռութեան համար։ Թէ քանի՛ տեսակ կը մտնէ մէջը, աղբիւրները չեն համաձայնիր, եւ հէնց այդ անհամաձայնութիւնն է էականը, որովհետեւ խառնուրդը կը հետեւի եղանակին ու լեռնալանջին։ Գրաւոր վկայութեան մէջ ան կը յայտնուի միայն XIX դարուն, իսկ 2023 թուականէն ի վեր կը պատրաստուի գլխաւորաբար այն վայրէն հեռու, որուն բոյսերն են զայն որոշողը։
Հիմնական իրողութիւններ
- Կերակուրի տեսակ
- Կանաչեղէնով լեցուած բաղարջ բարակ հաց
- Ուրկէ՛
- Արցախէն՝ Լեռնային Ղարաբաղէն, եւ Սիւնիքէն, ոչ թէ ամբողջ հայկական աշխարհէն
- Լեցոնը
- Շատ կանաչեղէն միանգամէն՝ մեղմ տերեւներ ծաւալի համար, բուրաւէտներ, եւ քիչ քանակով թթու ու դառը
- Քանի՛ տեսակ
- Նկարագրութիւնները կու տան մօտ տասէն մինչեւ քսանվեց. խառնուրդը կը հետեւի եղանակին, ոչ թէ թիւին
- Ինչի՛ վրայ կ՚եփի
- Սաճին՝ կրակին վրայ դրուած մետաղեայ թիթեղին, վայրկեաններու մէջ, ոչ թէ թոնիրի պատին
- Եղանակը
- Կանուխ գարուն եւ աշուն, երբ վայրի կանաչեղէնը դուրս ելած է
Կերակուրը մէկ հայեացքով
- Տարածուած բաղադրիչներ
- Ցորենի ալիւր, ջուր եւ աղ՝ բաղարջ խմոր, Մեղմ տերեւային կանաչեղէն՝ սպանախ, մանկոլտ, ճակնդեղի տերեւներ, հազար եւ վայրի համարժէքներ, Բուրաւէտներ՝ գինձ, սամիթ, մաղադանոս, անանուխ, կանաչ սոխ, կանաչ սխտոր, Թրթնջուկ եւ ուրիշ թթու կանաչեղէն, Եղինճ եւ ուրիշ վայրի կանաչեղէն՝ աւելի քիչ քանակով, Իւղ եւ աղ
- Աւանդական պատրաստումը
- Բաղարջ խմորը կը բացուի շատ բարակ, վրան կը դրուի իւղով եւ աղով համեմուած մանր կտրտուած կանաչեղէնի առատ քանակ, եզրը կը քաշուի ու կը գոցուի, ապա պատրաստուկը նորէն կը սեղմուի տափակ, որպէսզի լեցոնը ներսը բարակ շերտով պառկի։ Կ՚եփի չոր՝ կրակին վրայ դրուած տաք մետաղեայ թիթեղին, մէկ անգամ շրջուելով, մինչեւ երկու երեսն ալ նշաններ ստանան։
- Առիթներ
- Ամէնօրեայ սնունդ՝ այն եղանակներուն, երբ կանաչեղէնը դուրս ելած է, Կը պատրաստուի հաւաքաբար՝ քանի մը հոգի միասին կը կտրտեն եւ կը ձեւեն, Կերակուրին նուիրուած փառատօներ
- Ծանօթ տարածքներ
- Արցախ՝ Լեռնային Ղարաբաղ, ուր ան երկրամասին ամէնէն ծանօթ կերակուրն է, Սիւնիք՝ դրացի հայկական մարզը, 2023 թուականէն ի վեր՝ գլխաւորաբար Հայաստանի մէջ, տեղահանուած տուներու կողմէ
- Մատուցումի աւանդութիւն
- Կ՚ուտուի տաք եւ ձեռքին մէջ, առանձին, կրակէն իջնելէն շուտով, ոչ թէ պահուած։
Ի՞նչ է ժենգեալով հացը
Կերակուրը մէկ առարկայ է՝ շինուած երկու հակադիր բանէ։ Հացը այնքան պարզ է, որքան հացը կրնայ ըլլալ՝ ցորենի ալիւր, ջուր եւ աղ, առանց խմորիչի, բացուած բարակ։ Լեցոնը հակառակն է. շատ տարբեր կանաչեղէնի խիտ խառնուրդ՝ մանր կտրտուած ու իւղով եւ աղով համեմուած, այնպիսի քանակով, որ անհնար կը թուի, մինչեւ խմորը գոցուի վրան։
Ան կ՚եփի տափակ եւ չոր։ Գոցուած պատրաստուկը կը սեղմուի այնքան, մինչեւ կանաչեղէնը մուգ երեւի խմորին մէջէն, ապա կը դրուի տաք մակերեսին եւ մէկ անգամ կը շրջուի, որպէսզի երկու երեսն ալ տեղ-տեղ խանձուին, իսկ լեցոնը ներսը շոգեւ եփի։ Ամբողջը վայրկեաններ միայն կը տեւէ։
Կ՚ուտուի տաք-տաք, ձեռքին մէջ, առանձին։ Ասիկա ո՛չ ճաշատեսակ է, ո՛չ հաւելում, ո՛չ ալ խմորեղէն. խմորը հոս այնքան բարակ մորթ է, որ պատառին մասը կը դառնայ, ոչ թէ անոր էութիւնը, եւ մարդուն համտեսածը կանաչեղէնն է։
Արցախի կերակուր
Ժենգեալով հացը կը պատկանի Արցախին՝ Հայաստանի եւ Ազրպէյճանի միջեւ ինկած լեռնային երկրամասին, որ հայերը Արցախ կը կոչեն, իսկ միջազգային գործածութիւնը աւելի յաճախ՝ Լեռնային Ղարաբաղ, եւ Սիւնիքին՝ անոր արեւմտեան կողքէն ձգուող հայկական մարզին։ Երկու անունն ալ ներկայ է հոս գործածուած աղբիւրներուն մէջ, եւ անոնք հոս առանձին կը պահուին, ոչ թէ կը միաձուլուին. անոնք փոխարինելի չեն, եւ թէ տուեալ աղբիւրը ո՛ր մէկուն կը դիմէ՝ ինքնին տեղեկութիւն է։
Երկրամասային կապուածութիւնը առաջին բանն է, որ պէտք է ըսուի, որովհետեւ այս բաժինին մէջ ան սովորական չէ։ Լաւաշը, տոլման, հարիսան եւ մնացեալը կը պատրաստուին ամէն տեղ, ուր հայեր կան։ Ասիկա՝ ոչ։ Ասիկա որոշակի բարձրաւանդակի կերակուր է, եւ պատճառը երկրագործական է, ոչ թէ զգացական. լեցոնը կախեալ է անկէ, թէ ի՛նչ կ՚աճի հոն։
Երկրամասի հայերը ունին իրենց բարբառը, եւ կերակուրին անունը հէնց անկէ է։ Այս յօդուածին մէջ ոչինչ կը պահանջէ դիրքորոշում երկրամասին կարգավիճակին մասին։ Ինչ որ կը պահանջուի՝ կերակուրը նկարագրելն է իբրեւ որոշակի բուսականութեամբ որոշակի վայրէ եկածը, որովհետեւ հակառակ պարագային անոր ամէնէն հետաքրքրականը կը կորսուի։
Կանաչեղէնի լեզուն
Լեցոնը ցանկ չէ, այլ դրութիւն։ Անոր նկարագրութիւնները՝ ստեփանակերտցի խոհարարներէ, Երեւանի մէջ տեղահանուած ընտանիքներէ, Քալիֆորնիոյ հացատունէ մը, կը ներկայացնեն նոյն կառոյցը՝ մեղմ տերեւային կանաչեղէնի հիմնական զանգուած, ուժեղ բուրաւէտ խոտաբոյսերու աւելի փոքր քանակ, թթու տարր եւ քիչ մը դառնութիւն՝ իրարու հակակշռող։
Մեղմ կանաչեղէնն է որ ծաւալը կ՚ապահովէ՝ սպանախ, ճակնդեղի եւ մանկոլտի տերեւներ, հազար եւ անոնց վայրի համարժէքները։ Բուրաւէտները անոնք են, որ ընթերցողներուն մեծ մասը կը ճանչնայ՝ գինձ, սամիթ, մաղադանոս, անանուխ, կանաչ սոխ, կանաչ սխտոր։ Թթուութիւնը կու տայ թրթնջուկը։ Դառը եզրը՝ խատուտիկը եւ իր ազգականները, եւ անոնք կ՚երթան քիչ քանակով, որովհետեւ գլխաւորաբար դառը լեցոնը տարբերակ չէ, այլ սխալ։
Եղինճը կը հանդիպի շատ նկարագրութիւններու մէջ եւ առանձին նշումի արժանի է. հում վիճակին մէջ ան կը խայթէ եւ կը դադրի խայթելէ, հէնց որ կ՚եփի, եւ հէնց ատոր համար է, որ բոյս մը, որ ոչ ոք ձեռքէն պիտի ուտէր, սովորական է այս հացին ներսը։ Կարգ մը խոհարարներ վերջաւորութեան կը սրեն խառնուրդը կիտրոնով կամ չորցուած ծորենիի մանիշակագոյն փոշիով։
Քանի՞ տեսակ կանաչեղէն
Ժենգեալով հացի գրեթէ ամէն նկարագրութիւն թիւ մը կը փնտռէ, եւ թիւերը չեն համապատասխաներ։ Արա Զադա՝ հայկական խոհանոցի մասին գիրքի համահեղինակը, 2024 թուականին Ազատութիւն ձայնասփիւռին ըսած է, թէ սկզբնական բաղադրատոմսը կը պահանջէր քսանվեց տեսակ խոտաբոյս եւ կանաչեղէն, իսկ այսօր սովորաբար մօտ տասնեօթն են։ Սմիթսոնեանի՝ տեղահանուած արցախեան ընտանիքներու մասին նիւթը կու տայ տասէն մինչեւ քսան։ Կը շրջանառին ուրիշ թիւեր ալ, անոնցմէ ոմանք աւելի կլոր, քան զիրենք կրող աղբիւրները։
Անհամաձայնութիւնը աղբիւրներուն թերութիւնը չէ։ Ան կը բղխի հէնց կերակուրին բնոյթէն։ Խառնուրդ մը, որ կը հաւաքուի անկէ, ինչ որ կ՚աճի՝ որոշակի շաբթուան մը մէջ, որոշակի լանջի մը վրայ, չի կրնար ունենալ հաստատուն թիւ, եւ նոյն խոհարարը մէկ եղանակի ընթացքին երկու անգամ նոյն թիւին պիտի չհասնի։
Ուստի ազնիւ ձեւակերպումը առատութեան մասին է, ոչ թէ թուաբանութեան։ Շատ տեսակ կը մտնէ մէջը՝ աւելի, քան այս բաժինին որեւէ ուրիշ կերակուրի մէջ, եւ որոշակի թիւը պէտք է կարդալ իբրեւ մէկ բաղադրատոմսի կամ մէկ տան նկարագրութիւն, ոչ թէ կանոն։ Հոն, ուր կլոր թիւ մը կ՚առաջարկուի իբրեւ իսկական քանակ, ատիկա իսկութեան մասին պնդում է, ոչ թէ չափում։
Գիտնալ՝ ի՛նչ քաղել
Ռուզաննա Ցատուրեան՝ Հայաստանի գիտութիւններու ազգային ակադեմիայի հնագիտութեան եւ ազգագրութեան հիմնարկին հետազօտողը, կերակուրը նկարագրած է իբրեւ աւանդաբար պատրաստուող կանուխ գարնան եւ աշնան, երբ կ՚աճին անհրաժեշտ վայրի խոտաբոյսերը։ Ասիկա այն սահմանափակումն է, որուն ներսը կ՚ապրի ամբողջ աւանդութիւնը. հացը կայ այն ատեն, երբ կայ լեռնալանջը։
Ասիկա նաեւ ցոյց կու տայ, թէ ուրկէ եկած է կերակուրը։ Լեռնային Ղարաբաղի գիւղական վայրերուն մէջ ան, որ գիտէր թէ ո՛ր կանաչեղէնը պիտի քաղէր, կրնար ուտելիք պատրաստել ալիւրէ, ջուրէ եւ հաւաքածէն՝ այն եղանակներուն, երբ ուրիշ բան քիչ կար։ Ցատուրեան կը նկարագրէ տուներ, որոնք դարձած են անոր 1990-ականներու պատերազմին սղութեան տարիներուն, եւ այդ ծիրին մէջ զայն կը կոչէ իրենց նախնիներուն անտառի հացը։
Ներգրաւուած գիտելիքը որոշակի է՝ ո՛ր բոյսերը, ո՛ր շաբաթները, անոնց ո՛ր մասերը եւ որո՛նք անպայման պէտք է եփին, մինչեւ ընդհանրապէս ուտելի ըլլան, եւ ան կը պահուի տուներուն մէջ, ոչ թէ գրուած է։ Այս յօդուածը կը նկարագրէ այդ գիտելիքը։ Ան չի փորձեր փոխանցել զայն. թէ ո՛ր վայրի բոյսերը ուտելու համար ապահով են, ուտելիքի մասին էջէ մը սորվելիք բան չէ։
Խմորը եւ գոցումը
Խմորը կերակուրին ամէնէն պարզ մասն է՝ ցորենի ալիւր, ջուր եւ աղ, առանց խմորիչի, հանգչեցուած եւ բացուած այնքան, մինչեւ շատ բարակ դառնայ։ Ոչինչ կը հարստացնէ զայն, եւ ոչինչ ալ պէտք է հարստացնէ։
Գոցումն է, որ առարկան կը ստեղծէ։ Կանաչեղէնը կը փռուի կլոր թերթին վրայ, եզրը կը քաշուի վրան եւ կը սեղմուի, ապա գոցուած պատրաստուկը նորէն կը գլորուի կամ կը սեղմուի տափակ, այնպէս որ լեցոնը կը յայտնուի բարակ շերտով երկու բարակ շերտ խմորի միջեւ, ոչ թէ կը նստի գրպանի մը մէջ։ Շատ խոնաւ լեցոնը շատ բարակ պատեանի ներսը պահելը՝ այդ տափկցումին ընթացքին, կերակուրին իրական վարպետութիւնն է։
Համեմատութիւնները հակառակ ուղղութեամբ կ՚երթան, քան լեցոնով միւս հացերուն մէջ։ Ծաւալով լեցոնը շատ աւելին է, քան խմորը, եւ խմորը ներկայ է իբրեւ մորթ։ Հէնց ատոր համար է, որ պատրաստ հացը մակերեսին մէջէն կանաչ կ՚երեւի, եւ հէնց ատոր համար է, որ ան ուրիշ բան է, քան կարկանդակը։
Սաճը, ոչ թէ թոնիրը
Ան կ՚եփի սաճին՝ կրակին վրայ դրուած մետաղեայ թիթեղին, եւ պատրաստ է վայրկեաններու մէջ։ Կարգ մը նկարագրութիւններ իբրեւ այլընտրանք կը թոյլատրեն նաեւ թոնիրը՝ կաւէ հորատիպ փուռը։ Թիթեղը բնորոշ եղանակն է, եւ երկուքը պէտք չէ իրարու խառնել միայն այն պատճառով, որ երկուքն ալ հայկական են եւ երկուքն ալ կրակի հետ գործ ունին։
Տարբերութիւնը կարեւոր է ակնյայտ բաղդատութեան պատճառով։ Լաւաշը ցորենի միւս բարակ հայկական հացն է, եւ ան կը պատրաստուի բոլորովին ուրիշ կերպով. թերթը կը զարնուի թոնիրին ներսի պատին եւ կ՚առնուի վայրկեաններ ետք, ինչպէս որ կը նկարագրէ ԵՈՒՆԵՍՔՕ-ի 2014 թուականի արձանագրութիւնը։ Լաւաշը բարակ հաց է՝ ներկայացուած իբրեւ հաց։ Ժենգեալով հացը ցորենի խմորին նոյնքան բարակ թերթը կը գործածէ իբրեւ ուրիշ բանի պատեան։
Բաղդատութիւնը կ՚արժէ ընել եւ կ՚արժէ սահմանափակել։ Երկուքն ալ առանց խմորիչի ցորենի հացեր են՝ ձեռքով բարակ բացուած, եւ երկուքն ալ կը պատկանին այդպիսի հացերու լայն տարածաշրջանային ընտանիքին։ Ոչ մէկը միւսին տարբերակն է, եւ եփումին մակերեսը ատոր ամէնէն պարզ ապացոյցն է։
Ի՛նչ կրնայ ըսել վկայութիւնը
Գրաւոր վկայութիւնը կարճ է, եւ ատիկա ըսելը աւելի օգտակար է, քան լեցնելը։ Ցատուրեան կերակուրին առաջին գրաւոր յիշատակումները կը դնէ մօտ երկու հարիւր տարի առաջ։ Ժառանգութեան ցանկին մէջ ընդգրկուելուն առիթով հրապարակուած նիւթը նոյնը կ՚ըսէ ուրիշ կերպով. ան առաջին անգամ յիշատակուած է XIX դարու ձեռագիր գրառումներուն մէջ, այն ժամանակաշրջանին, երբ գրի կ՚առնուէր արցախեան բանահիւսութիւնը։
Երկու պնդումն ալ կը մատնանշէ նոյն պահը, եւ ատիկա գրառումի, ոչ թէ հնարումի պահ է։ XIX դարու հաւաքողները գրի կ՚առնէին այն, ինչ որ մարդիկ արդէն կ՚ընէին, ուստի կերակուրը անշուշտ աւելի հին է, քան իր առաջին յիշատակումը, բայց թէ որքա՛ն աւելի հին՝ առկայ վկայութիւնը չի հաստատեր։ Հոս գործածուած ոչ մէկ աղբիւր զայն հնութեան կը տանի, եւ այս յօդուածն ալ չի տանիր։ Կենդանի երկրամասային աւանդութեան հին ծագում պէտք չէ, որպէսզի արժանի ըլլայ նկարագրութեան։
Ինչ որ կարելի է թուագրել, անոր վերջին շրջանի կարգային կեանքն է։ 2013 թուականին Արցախի իշխանութիւնները կերակուրը աւելցուցին ոչ նիւթական մշակութային ժառանգութեան իրենց ցանկին մէջ, իսկ 2015 թուականի Ապրիլին անոր նուիրուած առաջին փառատօնը տեղի ունեցաւ Ասկերանի շրջանի Ծաղկաշատին մէջ՝ ժառանգութեան պահպանման ծրագրի ծիրին մէջ։ Ցատուրեան կը նշէ, թէ XX դարու ընթացքին ան շեղած էր դէպի, իր բառերով, ժամանցի կերակուր ըլլալը, ոչ թէ ամէնօրեայ հիմնական սնունդ, ուստի ցանկն ու փառատօնը կը ճանչնային բան մը, որ արդէն փոխուած էր։
Կերակուր՝ իր վայրէն հեռու
2023 թուականի Սեպտեմբերին, ազրպէյճանական ռազմական գործողութենէն ետք, Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչութիւնը գրեթէ ամբողջութեամբ՝ աւելի քան հարիւր հազար մարդ, հեռացաւ Հայաստան։ Կերակուրը գնաց իրենց հետ։ Տեղահանուած ընտանիքներու վարած կրպակներ ու փոքր գործեր յայտնուեցան Երեւանի մէջ եւ երկրին քաղաքներուն մէջ, եւ 2024 թուականին Ազատութիւն ձայնասփիւռը ժենգեալով հացը կը նկարագրէր իբրեւ փիցցայի պէս տարածուած փողոցային ուտելիք։
Բան մը չտեղափոխուեցաւ։ 2025 թուականի Փետրուարին Սմիթսոնեանի բանահիւսութեան հանդէսին մէջ գրելով՝ Ալին Քելեճեան ստեփանակերտցի կնոջ մը խօսքով կը ներկայացնէ հէնց այդ խնդիրը. նոյն խոտաբոյսերը Հայաստանի մէջ չեն գտնուիր, որովհետեւ անոնք կ՚աճին Արցախի լեռներուն վրայ։ Բաղադրատոմսը կարելի է ճամպրուկով տանիլ, լեռնալանջը՝ ոչ։ Տեղական բուսականութեամբ որոշուող կերակուրը տեղափոխուելով կը փոխուի այնպէս, ինչպէս ձեւարուեստով որոշուողը՝ ոչ։
Աւանդութիւնը կը շարունակուի հէնց այդ փոխուած ձեւով։ 2020 թուականի աւելի կանուխ պատերազմին ատեն տեղահանուած ընտանիքները Երեւանի մէջ ճաշարաններ բացին՝ շարունակելու համար զայն պատրաստել, իսկ Քալիֆորնիոյ Կլենտէյլ քաղաքին հացատունը, որ ուրիշ բան չի մատուցեր, 2023 թուականին դարձաւ Միացեալ Նահանգներու մէջ Միշլէն ուղեցոյցին մէջ ընդգրկուած առաջին հայկական ճաշարանը։ Ասոնցմէ ոչ մէկը վայրը կը փոխարինէ։ Ատիկա շարունակականութիւն կոչելը, ոչ թէ վերականգնում, ճշգրիտ ընթերցումն է, եւ հէնց այդ ընթերցումն է որ կ՚ընտրէ այս յօդուածը։
Կարեւոր թուականներ
2013
Կերակուրը կը մտցուի Արցախի իշխանութիւններուն վարած ոչ նիւթական մշակութային ժառանգութեան ցանկին մէջ։
2015
Ժենգեալով հացին նուիրուած առաջին փառատօնը տեղի կ՚ունենայ Արցախի Ասկերանի շրջանի Ծաղկաշատին մէջ՝ ժառանգութեան պահպանման ծրագրի ծիրին մէջ։
2023
Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչութիւնը Սեպտեմբերին գրեթէ ամբողջութեամբ կը տեղահանուի Հայաստան. անկէ ետք կերակուրը կը պատրաստուի գլխաւորաբար այն երկրամասէն դուրս, որուն բոյսերն են զայն որոշողը։
Ինչո՛ւ կարեւոր է ժենգեալով հացը
Ասիկա բաժինին առաջին յօդուածն է այնպիսի կերակուրի մը մասին, որ չի պատրաստուիր ամէն տեղ, ուր հայեր կ՚ապրին, եւ հէնց ատիկա է աւելցնելուն իմաստը։ Ազգային խոհանոց մը, որ կը նկարագրուի միայն իր համահայկական կերակուրներով, խոհանոց է՝ իր երկրամասերը դուրս ձգած, իսկ երկրամասերն են այն վայրերը, ուր իրապէս կատարուած է խոհարարութեան մեծ մասը։
Ասիկա նաեւ այս արխիւին մէջ բնանկարէն անբաժան կերակուրի ամէնէն պարզ պարագան է։ Ձեւարուեստը կարելի է սորվեցնել ամէն տեղ, եւ խմորը կարելի է շինել ամէն տեղ. լեցոնը որոշակի լեռներու վրայ որոշակի շաբաթներու ընթացքին աճող բոյսերու ամբողջութիւն է։ Հէնց ատիկա է որ զայն կը դարձնէ անսովոր լաւ յօդուած գրելու համար, եւ 2023 թուականէն ի վեր՝ անսովոր դժուար։
Հետաքրքրական իրողութիւններ
- 01Լեցոնը հաստատուն ցանկ չունի. թէ քանի՛ տեսակ կանաչեղէն կը պատկանի անոր, նկարագրութիւնները կու տան մօտ տասէն մինչեւ քսանվեց, որովհետեւ խառնուրդը կը հետեւի անոր, ինչ որ կ՚աճի։
- 02Եղինճը սովորական բաղադրիչ է։ Հում վիճակին մէջ ան կը խայթէ եւ կը դադրի խայթելէ՝ եփելուն պէս, եւ հէնց ատոր համար է, որ բոյս մը, որ ոչ ոք ձեռքէն պիտի ուտէր, տեղ ունի այս հացին ներսը։
- 03Ծաւալով լեցոնը աւելին է, քան խմորը, եւ պատեանը այնքան բարակ է, որ կանաչեղէնը մուգ կանաչ կ՚երեւի անոր մէջէն, նախքան կրակին մօտենալը։
- 04Ան կ՚եփի կրակին վրայ դրուած մետաղեայ թիթեղին, ոչ թէ թոնիրին պատին, եւ ատիկա ամէնէն պարզ բանն է, որ զայն կը զատէ լաւաշէն։
- 05Անոր առաջին գրաւոր յիշատակումները կը պատկանին XIX դարուն, երբ գրի կ՚առնուէր արցախեան բանահիւսութիւնը՝ գրառումի, ոչ թէ հնարումի թուական։
Աղբիւրներ
- Amos Chapple. Jingalov Hats: The Flatbread Creating A Lifeline For Armenia's Karabakh Refugees — RFE/RL, 5 March 2024 Այցելել աղբիւրինThe single richest source here, and the one that carries the ethnography. It quotes Ruzanna Tsaturian of the Institute of Archaeology and Ethnography of Armenia's National Academy of Sciences on the first textual mentions being about two hundred years old, on the early-spring and autumn seasonality, on the twentieth-century drift towards entertainment food, on the return to it during the shortages of the 1990s, and for the phrase forest bread. It separately reports Ara Zada's figures of twenty-six greens in the original recipe and around seventeen today, the named greens including nettle, and the street-stall economy that grew after 2020 and 2023.
- Aline Keledjian. "Who Are We?" Maintaining Artsakhtsi Identity After Forced Displacement from Nagorno-Karabakh — Smithsonian Center for Folklife and Cultural Heritage, 17 February 2025 Այցելել աղբիւրինThe source for the displacement context and for the article's central observation, which came from it rather than being imposed on it: a woman from Stepanakert saying the same herbs cannot be found in Armenia because they grow in the mountains of Artsakh. Also the source for the ten-to-twenty range, for the unleavened dough rolled flat, and for the continuation of the dish by displaced households in Yerevan. Chosen over general news reporting of the same events because it is a cultural-heritage institution writing about cultural continuity, which is the only aspect of 2023 this article discusses.
- Zhengyalov Hats Festival in Tsaghkashat on April 29 — Hetq, April 2015 Այցելել աղբիւրինTwo dated institutional facts rest on this and nothing else does: that the authorities in Artsakh entered the dish on their register of intangible cultural heritage in 2013, and that the first festival devoted to it was held at Tsaghkashat in the Askeran district in April 2015 under a heritage-preservation programme. It also states independently of Tsaturian that the first mention is in written manuscripts of the nineteenth century, when Artsakh folklore was being collected — two sources converging on the same century is what licenses the article to state it.
- Lavash, the preparation, meaning and appearance of traditional bread as an expression of culture in Armenia — UNESCO Representative List of the Intangible Cultural Heritage of Humanity, no. 00985, inscribed 2014 Այցելել աղբիւրինReused from the lavash bibliography, deliberately, for one claim: that lavash is baked by slapping the sheet against the inner wall of a tonir. That is the contrast the griddle section turns on, and it should come from the same record the lavash article uses rather than from a paraphrase of it.
- Armenia: Creating Home — Foodways — Smithsonian Folklife Festival, Center for Folklife and Cultural Heritage, 2018 Այցելել աղբիւրինReused from the spas bibliography for the same claim it supports there: each region has its own favoured wild plants. In spas that explains why the herbs vary; here it is the general statement of which this dish is the strongest single instance.
Առնչուող յօդուածներ
Լաւաշ
Բարակ հացը՝ որ կը թխուի կաւէ թոնիրի պատին. ԵՈՒՆԵՍՔՕ զայն իր ցանկին մէջ ընդգրկեց 2014 թուականին՝ պատրաստութեան, բաժնեկցութեան եւ հայկական կենցաղի մէջ ունեցած տեղին համար, իսկ 2016-ին՝ նոյն անունով, բայց հինգ ուրիշ երկրի համար։
Տոլմա
Որթատունկի տերեւներ եւ պարպուած բանջարեղէն՝ լեցուած բրինձով, կանաչեղէնով եւ յաճախ միսով. կերակուր մը՝ որ կը պատրաստուի ամբողջ տարածաշրջանին մէջ եւ ամէնէն պարզ օրինակներէն է թէ ինչո՛ւ այս բաժինը կերակուրները մէկ տիրոջ չի վերագրեր։
Խորոված
Բաց կրակի կարմրած ածուխներուն վրայ խորոված միս եւ անոր շուրջ կազմուող ընկերային առիթը. ո՛վ կը վառէ կրակը, ո՛վ կը հսկէ զայն, եւ ինչո՛վ կը տարբերի ան մատաղի հաւաքական ճաշէն։


