Անցնիլ բովանդակութեան
Գրական երկերՄիջնադարեան աղօթագիրք

Մատեան ողբերգութեան

«Մատեան ողբերգութեան»-ը արդի շրջանէն առաջ գրուած հայ գրականութեան ամէնէն ծանօթ երկն է, եւ միաժամանակ ամէնէն յաճախ սխալ ճանչցուածը։ Զայն գրաբարով գրած է կրօնաւոր մը Նարեկավանքէն, որ Վանայ լիճի հարաւային ափին վերեւ կը բարձրանար, եւ աւարտած է մօտ 1002 թուականին։ Սիւժէ չունի, կերպարներ չունի. Աստուծոյ ուղղակի ուղղուած իննսունհինգ երկար խօսք է, ուր մէկ ձայն ինքզինք կը քննէ ու երբեք թեթեւութիւն չի գտներ։ Աստուածաշունչի Ողբերը չէ. նմանութիւնը ամբողջովին անգլերէն թարգմանութեան պատահար մըն է։ Այս յօդուածը ինք՝ գիրքին մասին է. ի՛նչ կը պարունակէ, ինչպէ՛ս կառուցուած է, ինչպէ՛ս հասած է մեզի, եւ ինչպէ՛ս վանական առանձին աղօթքի բնագիր մը դարձաւ այն հատորը, որ հազար տարի պահուեցաւ հայ տուներուն մէջ։

Հեղինակ
Armat-ի խմբագրական կազմ
Թարմացուած է
Ընթերցումի տեւողութիւն
21 վայրկեան ընթերցում

Վերադարձ՝ Գրական երկեր

Պատկերազարդում՝ Մատեան ողբերգութեան
Արհեստական բանականութեամբ ստեղծուած պատկերազարդում՝ Մատեան ողբերգութեան — երեւակայուած պատկեր է։

Համառօտ

«Մատեան ողբերգութեան»-ը մէկ ամբողջական երկ է՝ Աստուծոյ ուղղուած իննսունհինգ բանով։ Զայն գրաբարով գրած է Վասպուրականի Նարեկավանքի կրօնաւոր Գրիգոր Նարեկացին եւ աւարտած՝ մօտ 1002-ին։ Ան Աստուածաշունչի Ողբերի գիրքը չէ, որ աւերուած քաղաքի մը վրայ կ՚ողբայ. հոս ողբացուածը զայն արտասանողին վիճակն է։ Հայերը դարերով զայն պարզապէս «Նարեկ» կոչած են։ Աւետարանէն ետք ան հայերէն ամէնէն շատ ընդօրինակուած գիրքն է։ Եթէ արդի ընթերցողը թարգմանութեամբ կարդացած է միջնադարեան հայ երկ մը, մեծ հաւանականութեամբ՝ ասիկա։

Հիմնական իրողութիւններ

Հեղինակ
Գրիգոր Նարեկացի, անգլերէն՝ Gregory of Narek
Աւարտած է
Մօտ 1002. երկին հետ փոխանցուող յիշատակարանը կու տայ հայկական 451 թուականը
Գրուած է
Նարեկավանք՝ Վասպուրականի վանք մը, Վանայ լիճի հարաւային ափին
Լեզուն
Գրաբար
Կառոյցը
Իննսունհինգ բան. յաճախ կը թարգմանուին որպէս աղօթք կամ գլուխ
Հայերէն վերնագիրը
«Մատեան ողբերգութեան», բարեփոխուած ուղղագրութեամբ՝ «Մատյան ողբերգության»
Ամէնէն վաղ թուագրուած ձեռագիրը
Մատենադարանի ձեռագիր 1568, ընդօրինակուած Կիլիկիոյ Սկեւռայի մէջ 1173-ին
Առաջին ամբողջական տպագրութիւնը
Մարսէյլ, 1673

Ի՞նչ է «Մատեան ողբերգութեան»-ը

«Մատեան ողբերգութեան»-ը իննսունհինգ մասէ բաղկացած մէկ ամբողջական երկ է, զոր կրօնաւոր մը գրած է Աստուծոյ ուղղելով։ Ամէն մաս առաջին դէմքով երկար դիմում մըն է։ Գիրքը ոչ մէկ տեսակի պատում ունի. ոչինչ կը պատմուի, ուրիշ ոչ ոք կը խօսի, եւ վերջին վիճակը նոյնն է, ինչ որ սկիզբինը։ Ընթացքին կը փոխուի ոչ թէ սիւժէն, այլ ճնշումը։ Խօսողը կը հաւատայ, թէ չի կրնար հաշտուիլ կատարեալ Աստուծոյ հետ, ու կը շարունակէ ատիկա ըսել այնքան երկար եւ այնքան հնարամտօրէն, որ ոչ մէկ ամփոփում կրնայ զայն փոխարինել։

Ան Աստուածաշունչի Ողբերի գիրքը չէ, եւ ասիկա պէտք է կանուխէն ըսել, որովհետեւ անգլերէնի մէջ երկուքին անունները անզանազանելի դարձած են։ Աստուածաշունչի գիրքը կ՚ողբայ Երուսաղէմի կործանումը՝ քաղաք մը, տաճար մը, պարտութիւն մը։ Նարեկացիի գիրքը կ՚ողբայ զայն արտասանողին վիճակը։ Երկուքին միակ ընդհանուր կէտը թարգմանուած բառ մըն է. ոչ ընդհանուր բնագիր ունին, ոչ ընդհանուր աւանդութիւն, ոչ ալ մէկը միւսէն բան փոխ առած է։ Հայերէն վերնագիրն ալ Երեմիային չ՚ակնարկեր։

Հայ մշակոյթին մէջ անոր տեղը դժուար է նկարագրել առանց չափազանցութեան, ուստի ամէնէն պարզ չափանիշը ձեռագիրներուն թիւն է։ Միայն Երեւանի Մատենադարանը կը պահէ ութսունչորս ամբողջական ընդօրինակութիւն եւ գրեթէ նոյնքան մասնակի օրինակներ՝ ԺԲ. եւ ԺԸ. դարերու միջեւ կատարուած, եւ հաստատութիւնը զայն կը նկարագրէ որպէս Աւետարանէն ետք հայերէն ամէնէն շատ ընդօրինակուած գիրքը։ Ասիկա նաեւ այն գիրքն է, զոր հայերը դադրեցան իր վերնագիրով կոչելէ. դարերէ ի վեր ան պարզապէս «Նարեկ»-ն է։

Վերնագիրը, եւ ինչո՛ւ անգլերէնը չորս հատ ունի

Հայերէն վերնագիրը «Մատեան ողբերգութեան» է (լատինատառ՝ Matean voghbergutean), դասական ուղղագրութեամբ, որով երկը գրուած է։ Հայաստանի Հանրապետութեան հրատարակութիւնները ուղղագրական բարեփոխումէն ի վեր կը գրեն «Մատյան ողբերգության»։ «Մատեան»-ը գիրք է նիւթական իմաստով՝ հատոր, տոմար, եւ նոյն բառն է, որմէ Մատենադարանը առած է իր անունը։ «Ողբերգութիւն»-ը կազմուած է «ողբ»-էն, այսինքն՝ լացէն ու կոծէն, եւ «երգ»-էն, վերացական վերջածանցով. ողբի-երգի-ութիւն։

Անգլերէնի դժուարութիւնը ճիշդ այս երկրորդ բառէն կը սկսի, որովհետեւ արդի հայերէնի մէջ ան նաեւ թատերական ողբերգութեան սովորական անունն է։ Ասիկա սակայն ետքէն ծագած սայթաքում մը չէ, որ պէտք ըլլայ սրբագրել։ Անի եւ Ժան-Փիէռ Մահէ իրենց գիտական ֆրանսերէն թարգմանութիւնը դիտմամբ կոչեցին Tragédie, իսկ անգլերէնի թարգմանիչ Թոմաս Սամուէլեան կը նշէ, որ բառը երկու ձեւով ալ կարելի է թարգմանել։ «Ողբերգական» ընթերցումը հայերէնին սխալ հասկցուիլը չէ, այլ կշռադատուած մեկնութիւն մը։

Այսպէս անգլերէնը քանի մը վերնագիր ունի, եւ անոնցմէ իւրաքանչիւրը տարբեր թարգմանիչի մը կը պատկանի, ոչ թէ տարբեր գիրքի։ Միշա Քիւտեան 1977-ին հրատարակեց Lamentations of Narek։ Սամուէլեան 2001-ին զայն կոչեց Speaking with God from the Depths of the Heart՝ այն արտայայտութեամբ, որ գրեթէ ամէն բանի գլուխը կը դրուի։ Խաչատուր Խաչատուրեան նոյն տարին զայն կոչեց The Book of Sadness, իսկ Աբրահամ Տէրեանի 2021-ի ծանօթագրուած թարգմանութիւնը կը կոչուի From the Depths of the Heart։ Գիտնականները ընդհանրապէս կը նախընտրեն եզակի Book of Lamentation ձեւը, որ սեռական եզակիով դրուած վերացական գոյականը աւելի բառացի կը թարգմանէ։ Իսկ անգլերէնի ընդհանուր գործածութիւնն ու գիրքի շուկան հաստատուած են յոգնակիին վրայ, եւ հոս ալ ատիկա կը գործածուի։ Այս բոլորէն աւելի հին է հայերէն այլընտրանք մը՝ «Գիրք աղօթից», այսինքն՝ աղօթքներու գիրք. այսպէս կը նկարագրեն զայն կանուխ տպագրութիւններուն տիտղոսաթերթերը։

Ինչո՞ւ ան «Նարեկ» կը կոչուի

Նարեկը նախ վայր մըն է՝ գիւղ մը Վանայ լիճի հարաւային ափին եւ անոր քովի վանքը։ «Նարեկացի» կը նշանակէ «Նարեկէն». ածական է, ոչ թէ մականուն, կազմուած ճիշդ այնպէս, ինչպէս «Լամբրոնացի»-ն՝ «Լամբրոնէն»։ Ետքը գիրքը նոյն անունը առաւ իր հեղինակէն, եւ իր գոյութեան մեծ մասին ընթացքին ճիշդ այդպէս ալ կոչուած է։

Կրճատ ձեւը աւելի հին է եւ աւելի պաշտօնական, քան կը թուի։ Ան միայն տան մէջ գործածուող անուն մը չէ. կանուխ տպագիր հրատարակութիւնները զայն դրին իրենց տիտղոսաթերթերուն վրայ, որոնք կը սկսին «Նարեկ գիրք» բառերով, իսկ մխիթարեան գիտնական Գաբրիէլ Աւետիքեան իր վենետիկեան մեկնութիւնը կոչեց «Նարեկ, Գիրք աղօթից»։ ԺԸ. եւ ԺԹ. դարերուն, ուրեմն, ուսեալ հրատարակութիւններուն մէջ մականունը մատենագիտական վերնագիրի դեր կը կատարէր, մինչ քննական գիտութեան մէջ պաշտօնական վերնագիրը կը մնար «Մատեան ողբերգութեան»։

Անոր հետեւանքներէն մէկը կը հասնի մինչեւ մեր օրերը։ «Նարեկ»-ը այսօր Հայաստանի ամէնէն տարածուած արական անուններէն է, տրուած ուղղակի գիրքին եւ վայրին անունով։ Վանայ լիճի ափի գիւղի մը անունը նախ գիրքի անուն դարձաւ, ապա դարձեալ՝ մարդու անուն։

Նարեկը, Վասպուրականը եւ քաղաքական քարտէսը

Նարեկավանքը կը գտնուէր Վասպուրականի մէջ՝ այն հայկական նահանգին, որ կը տարածուէր Վանայ լիճի արեւելեան ու հարաւային ափերուն շուրջ։ Գիրքին աւարտին տարին Վասպուրականը աւելի մեծ հայկական պետութեան մը գաւառը չէր, այլ ինքնին թագաւորութիւն էր՝ Արծրունեաց տան իշխանութեան տակ, որ թագ առած էր 908-ին եւ զայն պահեց մինչեւ 1021։ Ասիկա արժէ ճշգրտօրէն ըսել, որովհետեւ այդ շրջանը յաճախ կը նկարագրուի այնպէս, կարծես մէկ հայկական թագաւորութիւն կար։ Չկար։ Անիի շուրջ կեդրոնացած Բագրատունեաց թագաւորութիւնը հիւսիսի առանձին պետութիւն էր, եւ թէեւ Արծրունիները ժամանակի ընթացքին ճանչցած էին Բագրատունիներու աւագութիւնը, Նարեկը բագրատունեաց տարածքին մէջ չէր։

Երկին յօրինման ատեն Վասպուրականը նաեւ բաժնուած էր։ Աբուսահլ-Համազասպի մահէն ետք թագաւորութիւնը բաժնուած էր անոր որդիներուն միջեւ, եւ 1002-ի շրջանը կ՚իյնայ Գուրգէն-Խաչիկի իշխանութեան, որ մեռաւ գրեթէ Նարեկացիին հետ միաժամանակ։ Երկու տասնամեակ ետք, 1021-ին, վերջին Արծրունի թագաւորը իր երկիրը զիջեցաւ Բիւզանդական կայսրութեան՝ Սեբաստիոյ շրջանի հողերուն փոխարէն, եւ այն հայկական պետութիւնը, ուր գիրքը գրուած էր, դադրեցաւ գոյութիւն ունենալէ։

Վանքը ինք հիմնուեցաւ 930-ականներուն կամ 940-ականներուն, Արծրունի Գագիկ Ա. թագաւորին օրով։ Անոր դպրոցը, զոր առաջին անգամ Անանիա Նարեկացին կը վարէր, զայն դարձուց միջնադարեան Հայաստանի կարեւոր ուսումնական կեդրոններէն մէկը։ Վանքը գործեց մինչեւ 1915 եւ քանդուեցաւ մօտ 1951-ին. այսօր անոր տեղը մզկիթ կայ՝ Թուրքիոյ Վանի նահանգի Գեւաշի շրջանին մէջ։ Այն վայրը, որուն անունը գիրքը կը կրէ, այլեւս այցելելի չէ, եւ ասիկա մասամբ կը բացատրէ, թէ ինչո՛ւ անունը այդքան ամուր կպաւ գիրքին։

Ե՞րբ գրուեցաւ

Միջնադարեան հայ երկերուն մէջ գիրքը անսովոր է նաեւ անով, որ իր թուականը ինք կը կրէ։ Անոր հետ փոխանցուող յիշատակարանը կու տայ հայկական 451 թուականը, այսինքն՝ 1002-ը մեր թուարկութեամբ, եւ կ՚ըսէ, թէ հեղինակը երկը սկսած է եկեղեցական ընդհարումներու շրջանէ մը երեք տարի ետք, երբ, իր խօսքով, ժամանակաւոր խաղաղութիւն կար։ Ասիկա մեր ունեցած ամէնէն ամուր առանձին վկայութիւնն է, ու ատոր համար սովորաբար կը գրուի «մօտ 1002»։

Այս թուականին շուրջ թեթեւ տատանում կայ, բայց ոչ տարաձայնութիւն։ Աբրահամ Տէրեան կը գրէ մօտ 1003, Սամուէլեան՝ մօտ 1001, իսկ անգլերէն չափանիշ տեղեկատուն՝ մօտ 1002-էն 1003, եւ բոլորն ալ երկը կը դնեն մօտ 1003-ին աւարտած կեանքի մը վերջին տարիներուն։ Ժան-Փիէռ Մահէ կ՚աւելցնէ վերապահում մը, որ արժէ պահել. ըստ իրեն՝ իննսունհինգ կտորները կուտակուեցան տասնամեակէ մը աւելի ժամանակի ընթացքին ու ետքը միայն ստացան իրենց ամբողջական կառոյցը։ Գիրքը ուրեմն աւարտեցաւ Նարեկացիի կեանքին վերջաւորութեան, բայց մէկ ուշ բռնկումով գրուած չէ։ Մահուան անկողնին գրուած գիրքի պատմութիւնը ոչ մէկ փաստով կը հաստատուի։

Շրջանառութեան մէջ եղող թուականներէն մէկը պարզապէս սխալ է։ «Մատեան ողբերգութեան»-ին երբեմն կը վերագրուի 977 թուականը, բայց 977-ը այն տարին է, երբ Նարեկացին քահանայ ձեռնադրուեցաւ եւ գրեց «Երգ երգոցի մեկնութիւնը»։ Այս գիրքին հետ ոչ մէկ կապ ունի։

Իննսունհինգ բանքը

Երկը իննսունհինգ մաս ունի, եւ այս թիւը հաստատուն է. ոչ մէկ ձեռագրական աւանդութիւն կամ հրատարակութիւն զայն այլ կերպ կը բաժնէ։ Ձեռագիրներուն եւ քննական հրատարակութեան մէջ ամէն մէկը վերնագրուած է «ԲԱՆ» բառով ու թիւով մը։ Բան (յոգնակի՝ բանք) սովորական հայերէն բառ է, որ կը նշանակէ խօսք, ճառ կամ դիմում. նոյն բառով կը թարգմանուի յունարէն «լոգոս»-ը Յովհաննու Աւետարանին սկիզբը։ Ուրեմն այս միաւորները գիրքի մը գլուխները չեն. անոնք խօսքեր են, իւրաքանչիւրը՝ սկիզբ ու վերջ ունեցող դիմում մը։

Թարգմանիչները «բան»-ը թարգմանած են գրեթէ ամէն կարելի ձեւով, ու ատոր համար ալ գիրքին անգլերէն նկարագրութիւնները իրարու չեն համապատասխաներ։ Տէրեան, Սամուէլեան եւ Մատենադարանը զանոնք կը կոչեն աղօթք, Ճեսի Արլըն՝ ճառ, ֆրանսական աւանդութիւնն ու հանրագիտարաններուն մեծ մասը՝ գլուխ, իսկ Քիւտեանի վերնագիրը՝ մենախօսութիւն։ Զանոնք իննսունհինգ բանաստեղծութիւն կոչելը սխալ չէ, բայց բան մը կը կորսնցնէ, որովհետեւ կը ներկայացնէ զանոնք որպէս ինքնուրոյն քնարերգութիւններ, եւ ոչ՝ որպէս մէկ երկար դիմումի մասեր։ Յղումի միասնական կանոն ալ չկայ. Տէրեան կը թուագրէ ըստ աղօթքի եւ բաժինի, Արլըն՝ ըստ ճառի եւ տառով նշուած ենթաբաժինի, Սամուէլեան՝ ըստ թիւի եւ տառի։

Դասաւորութիւնը պատահական չէ։ Մահէ առաջարկեց իննսունհինգը կարդալ որպէս ճամբորդութիւն հայկական եկեղեցիի մը ներսէն՝ գաւիթէն, ուր ապաշխարողները կը կենային, դէպի աղօթասրահ, ապա դէպի խորան։ Նարեկացին ինք ալ գիրքը կը նկարագրէ որպէս շէնքի մը պէս կառուցուած։ Քանի մը առանձին կտորի հարազատութիւնը կասկածի տակ առնուած է. Մկրտիչ Մկրեան ոճական հիմունքներով պնդեց, թէ 93-րդ բանը եւ 26-րդ, 33-րդ ու 34-րդ բաներուն մասեր ուրիշ տեսակ աստուածաբանական արձակ են, քան մնացեալը, եւ կրնան հեղինակին չպատկանիլ։ 1985-ի քննական հրատարակութիւնը քննեց ձեռագրական վկայութիւնները եւ պահեց զանոնք, ու այսօր այդ կասկածը գիտութեան մէջ ծանօթագրութիւն մըն է, ոչ թէ գործող տեսակէտ։

Բանաստեղծութի՞ւն է

Ասիկա իսկական հարց է, ոչ թէ մանրախնդրութիւն, եւ ժողովրդական նկարագրութիւններուն մեծ մասը զայն յատուկ ձեւով մը սխալ կը հասկնայ։ Ձեռագիրները բնագիրը չեն շարադրեր որպէս ոտանաւոր։ Անոնք կը փոխանցեն շարունակական գրութիւն, իսկ արդի հրատարակութիւններուն ու թարգմանութիւններուն մէջ ընթերցողին տեսած տողերը շատ աւելի ուշ կատարուած խմբագրական ընտրութիւն են. 2016-ին հայ խմբագիր մը ճիշդ այդ պատճառով դարձեալ վերցուց տողատումը։ Երկին համար որոշ չափ հաստատուած չէ։

Անվիճելիօրէն ներկայ է ռիթմը՝ հաւասարակշռուած նախադասութիւններով, չափուած դադարներով, խիտ հնչիւնային նախշով ու յաճախակի յանգով։ Ազդեցութիւնը ճնշումի տակ չափաւորուած խօսքին ազդեցութիւնն է, ոչ թէ որոշ ձեւի մէջ դրուած ոտանաւորին։ Ուստի ուսումնասիրողները բարդ նկարագրութիւններու կը դիմեն. ռիթմիկ արձակ կամ ազատ ոտանաւոր, աղօթք-բանաստեղծութիւններ, ապաշխարական աղօթքներ, անձնական քնարերգութիւն եւ խոստովանական պոէմ, խորհրդապաշտական մենախօսութիւններ։ Եղած բնորոշումներէն ամէնէն ճշգրիտը Արլընինն է. հսկումի բնագիր, գրուած որպէսզի կրօնաւոր մը զայն գործածէ գիշերային առանձին տքնութեան ատեն։ Ասիկա կը բացատրէ թէ՛ անոր երկարութիւնը, թէ՛ անդադար լարուածութիւնը։

Այս կայքը երկը կը դասէ «Բանաստեղծութիւն» սեռին տակ։ Գրական երկերու համար կայքին ունեցած երեք սեռային զտիչներէն ասիկա ամէնէն մօտն է, բայց ամբողջական նկարագրութիւն չէ։ Ռիթմիկ գրաբար արձակով աղօթքներու շարք մը, որ ամբողջ գիշեր բարձրաձայն արտասանուելու համար գրուած է, այն չէ, ինչ «բանաստեղծութիւն» բառը սովորաբար կը յուշէ։ Պիտակը ցանկագրական դիւրութիւն է, ոչ թէ բնագիրին մասին պնդում։

Ո՞վ կը խօսի

Գիրքը իր խօսողը կ՚ամբաստանէ մեղքերու ահռելի ցանկով մը, առաջին դէմքով, կատարեալ ինքնադատապարտումի լեզուով։ Բնական է ենթադրել, թէ ասիկա ինքնակենսագրութիւն է, եւ ճիշդ ասիկա երկին ամէնէն տարածուած սխալ ընթերցումն է։ Զայն թարգմանած Աբրահամ Տէրեան առարկութիւնը յստակօրէն կը ձեւակերպէ. իրատեսական չէ ենթադրել, թէ Նարեկացին անձամբ գործած է գիրքին թուած բոլոր մեղքերը։

Իրականութեան մէջ խօսողը ներկայացուցիչ մըն է։ Ե. Ա. Նազարեանի ներկայացուցած ընթերցումով՝ գիրքին «ես»-ը ինքնուրոյն անհատ մը չէ, այլ մարդկութեան անունով կանգնող անձ մը, որուն հոգին պատասխանատու է մարդկային ամբողջ մեղքին համար։ Ասիկա խոստովանական կառոյց մըն է, որ Աստուծոյ հետ միութեան կը ձգտի, եւ ոչ թէ մէկ կրօնաւորի սայթաքումներուն արձանագրութիւն։ Նարեկացին ինք ալ նոյնը կ՚ըսէ։ Ան գիրքը կը նկարագրէ որպէս իր տեղը խօսող, իր ձայնով, կարծես ինք ըլլար։ Երրորդ բանին մէջ կը գրէ, թէ այս աղօթքներով կարելի է ոմանց համար բարեխօսել եւ ուրիշներուն խրատ տալ։ Իսկ երկը կը սկսի ըսելով, թէ գրուած է կրօնաւորներու եւ ճգնաւորներու խնդրանքով։ Գիրքը պատուէրով գրուած է, եւ կառուցուած է այնպէս, որ ուրիշներն ալ զայն իրենցը դարձնեն։

Ասով կը բացատրուի նաեւ, թէ ինչո՛ւ մեղքերու ցանկը պէտք է ըլլայ սպառիչ, եւ ոչ՝ անձնական։ Եթէ բնագիրը, ինչպէս Արլըն կը պնդէ, սցենար մըն է, զոր ընթերցողը տքնութեան ատեն կ՚առնէ իր բերանը, ապա ան պէտք է ընդգրկէ աւելի լայն տարածք, քան որեւէ մէկ կեանք։ Միւս ընթերցումը չէ անհետացած. «New Catholic Encyclopedia»-ն երկը կը նկարագրէ որպէս Գրիգորի սեփական հոգեւոր ճամբուն վերլուծում։ Ազնիւ դիրքորոշումը երկուքն ալ կը պահէ. կը խօսի իսկական ապաշխարող մը, բայց ձայնը դիտմամբ ընդհանրացուած է, որպէսզի ամէն ոք կարենայ զայն արտասանել։ Միայն թէ պէտք չէ ցանկը կարդալ որպէս Նարեկացիի գործած արարքներուն խոստովանութիւն։

Ողբ, խոստովանութիւն եւ գիրքին նպատակը

Ողբը հոս ապաշխարական է, ոչ թէ յիշատակի։ Ոչ մէկ պատմական դէպք կ՚ողբացուի. ոչ ջարդ, ոչ ինկած քաղաք, ոչ մեռեալներ։ Ողբացուածը խօսողին եւ Աստուծոյ միջեւ եղած հեռաւորութիւնն է, ու խօսողին համոզումը, թէ ինք կարող չէ զայն անցնելու։ Սամուէլեան ողբերգական տարրը կը տեսնէ ճիշդ այս ինքնաճանաչումին մէջ. սեփական վիճակը չճանչնալն ու զայն ծածկելու փորձը, ահա՛ թէ ինչ կը նկատէ գիրքը աղէտ։

Թարգմանիչներն իսկ անգլերէն բառը մոլորեցուցիչ գտան։ Տէրեան ըսած է, թէ Penitential Prayers աւելի ճշգրիտ վերնագիր պիտի ըլլար, քան Lamentations, եւ իր թարգմանութիւնը կոչեց այն կրկնուող հայերէն արտայայտութեամբ, որ բաներուն գլուխը կը դրուի։ Մահէ գնաց հակառակ ուղղութեամբ ու ընտրեց Tragédie։ Այսպէս երկին ամէնէն լուրջ արդի թարգմանիչներէն երկուքը, երկու տարբեր լեզուով, մերժեցին «ողբ» բառը իրենց վերնագիրին մէջ դնել։ Ասիկա ամէնէն յստակ ցուցանիշն է, թէ գիրքին անգլերէն անունը խնդիր է գիտնականներուն համար ալ, եւ ոչ միայն որոնողական համակարգերուն։

Սակայն գիրքը յուսահատութեան վարժութիւն չէ։ Անոր լարուածութիւնը կը ծնի անկէ, որ յոյսն ու անկարողութիւնը միասին կը պահուին, առանց իրարու լուծուելու. խօսողը ողորմութիւն կը խնդրէ, թէեւ չի հաւատար, որ արժանի է անոր, ու կը շարունակէ խնդրել։ Ասիկա աստուածաբանական իմաստով կարդանք թէ գրական հնարքի, ճիշդ այս է այն շարժիչը, որ կարելի կը դարձնէ իննսունհինգ բան գրել այնպիսի նիւթի մը վրայ, զոր աւելի կարճ գիրք մը տասը էջի մէջ պիտի սպառէր։

Գիրքին հայերէնը

Լեզուն գրաբարն է, որ Ժ. դարուն արդէն ուսեալներու գրաւոր լեզու էր, եւ ոչ որեւէ մէկուն խօսակցական լեզուն։ Նարեկացին զայն կը գործածէ իր կարողութեան գագաթնակէտին վրայ. մերձաւոր հոմանիշներու երկար շղթաներ, տեղն ու տեղը կազմուած բարդ բառեր, եւ նախադասութիւններ, որոնք լեզուին բնական կարողութենէն շատ անդին կ՚երկարին։ Դժուարութիւնը միայն արդի ընթերցողին խնդիրը չէ։ Միջնադարեան հայ ընթերցողներն ալ գիրքը դժուար գտան, եւ մեկնութեան հարուստ աւանդութիւնը գոյութիւն ունի ճիշդ անոր համար, որ բնագիրը գրեթէ սկիզբէն բացատրութեան կարիք ունէր։

Նորաստեղծ բառերը այն յատկութիւնն են, զոր ամէն ոք կը յիշէ, բայց անոնց մասին տրուած թիւերը զգուշութիւն կը պահանջեն։ Մատենադարանը, յղելով լեզուաբան Վարդան Առաքելեանին, «Մատեան ողբերգութեան»-ի նոր բառերուն թիւը կը դնէ մօտ եօթը հարիւր։ Յաճախ կրկնուող այն թիւը, թէ ստեղծուած են երկուքուկէս հազարէն աւելի նոր բառեր, Հրաչիկ Միրզոյեանէն կու գայ եւ կը վերաբերի Նարեկացիի ամբողջ գրական ժառանգութեան, ոչ թէ միայն այս գիրքին։ Երկու թիւերը իրարու այլընտրանք չեն, եւ անոնցմէ որեւէ մէկը այս երկին վերագրելը սխալ պիտի ըլլար։

Լեզուին հետ անոր ըրածը ոչինչէն ստեղծուած չէր։ Իր ուսուցիչը՝ Անանիա Նարեկացին, գրած էր զղջումի եւ արցունքի մասին, եւ մասնագէտները «Մատեան ողբերգութեան»-ը կը նկարագրեն որպէս այդ ուսուցումին շարունակութիւն ու զարգացում, ոչ թէ անկէ հեռացում։ Երկուքին ետեւն ալ կայ աւելի երկար ճգնաւորական աւանդութիւն մը՝ Եփրեմ Ասորի, Եւագր, Յովհան Կասիանոս, Յովհան Սանդուղքի, Իսահակ Նինուէացի եւ Նարեկացիի ժամանակակից Սիմէոն Նոր Աստուածաբանը։ Նարեկացին ապաշխարական աղօթքը չստեղծեց։ Ան ժառանգած ձեւ մը հասցուց այնպիսի ծաւալի ու լեզուական լարուածութեան, որուն հայերէնը չէր ծանօթացած, եւ այս արդէն բաւական մեծ պնդում է, որ արժէ ճշգրտօրէն ձեւակերպել։

Աստուածաշունչը գիրքին ներսը

Նմոյշը Սաղմոսներն են, եւ անոնց հանդէպ պարտքը կառուցուածքային է, ոչ թէ զարդարական։ Սաղմոսարանը կու տայ դիմումի քերականութիւն մը. առաջին դէմք մը, որ կրնայ ինքզինք ամբաստանել Աստուծոյ առջեւ առանց փշրուելու, եւ որ կրնայ ամբողջ համայնքին անունով խօսիլ՝ «ես» ըսելով հանդերձ։ Ճիշդ այս քայլը կ՚ընէ «Մատեան ողբերգութեան»-ը՝ երկար ծաւալով, եւ քանի մը բան ուղղակի կը խորհրդածէ առանձին սաղմոսներու վրայ։

Սուրբգրային հիւսուածքը այնքան խիտ է, որ բնագիրին հիմնասիւներէն մէկն է։ Երբ արդի հայերէն թարգմանութիւնները աստուածաշնչական ակնարկները առանց ծանօթագրութեան ձգեցին, ամբողջ հատուածներ անհասկնալի դարձան. ասիկա գործնական ապացոյց է, որ յղումները իմաստ կը կրեն, ոչ թէ զարդի համար են։ Միջնադարեան մեկնիչները ասիկա կը հասկնային. երբ Ներսէս Լամբրոնացին 1177-ին մեկնեց երեսուներեքերորդ բանը, իր մեթոտը եղաւ Նարեկացիի աղօթքը դնել այն աստուածաշնչական գիրքերուն կողքին, որոնցմէ ան կը սնանի։

Հոս արժէ զանազանութիւն մը պահել, որովհետեւ յաճախ կը մշուշուի։ Նարեկացիի աղօթքներն ու տաղերը իսկապէս մտան հայ եկեղեցւոյ ծիսական գործածութեան մէջ, եւ իր երգերէն քանի մը հատը մինչեւ այսօր կ՚երգուին։ Բայց «Մատեան ողբերգութեան»-ը ինք մասնաւոր աղօթագիրք է, ոչ թէ ծիսական։ Ան Ս. Պատարագին կամ Ժամագիրքին հաստատուն բնագիրներէն չէ. անոր կեանքը բարեպաշտական եղած է՝ առանձին կարդացուած, հիւանդին քով բարձրաձայն ընթերցուած, տան մէջ պահուած։

Ձեռագիրները

Ամէնէն վաղ թուագրուած ընդօրինակութիւնը փոքրադիր մագաղաթեայ մատեան մըն է, գրուած 1173-ին Կիլիկիոյ Սկեւռայի վանքին մէջ՝ երիտասարդ Ներսէս Լամբրոնացիի պատուէրով, որ աւելի ուշ Տարսոնի արքեպիսկոպոս եղաւ։ Ան կը պահուի Երեւանի Մատենադարանին մէջ՝ որպէս ձեռագիր թիւ 1568։ Մօտաւորապէս 15.4 առ 11.5 սանթիմեթր չափով է, ունի շուրջ 343 թերթ, եւ զարդարուած է թեմփերայով ու ոսկիով՝ զարդարուն խորաններով, զարդագիրերով եւ հեղինակին չորս դիմանկարով։ Նկարիչը Գրիգոր Մլիճեցին է, որ Գրիգոր Սկեւռացի ալ կը կոչուի՝ այն վանքին անունով, ուր ան կը վարէր գրչատունը։ Աղբիւրները համաձայն չեն, թէ ան բնագիրը ընդօրինակա՞ծ ալ է, թէ միայն նկարազարդած։

Այս ձեռագիրին մասին երկու բան յաճախ կը չափազանցուի։ Հաստատութիւնները զայն կը կոչեն ամէնէն վաղ թուագրուած ընդօրինակութիւնը, ոչ թէ ամէնէն վաղ ամբողջականը. աւելի ուժեղ այդ պնդումը անոնցմէ ոչ մէկուն մօտ կը գտնուի։ Եւ ան միայն բնագիրին ընդօրինակութիւնը չէ. Ներսէս Լամբրոնացին անոր մէջ զետեղեց իր կազմած «Վարք Գրիգորի Նարեկացւոյ»-ն։ Այսպէս ձեռագիր 1568-ը թէ՛ գիրքին ամէնէն վաղ թուագրուած ընդօրինակութիւնն է, թէ՛ հեղինակին կենսագրութեան ամէնէն հին պահպանուած աղբիւրը։

Անկէ ետք աւանդութիւնը ոչ թէ նօսր, այլ ճոխ է։ Մատենադարանը կը պահէ ութսունչորս ամբողջական ընդօրինակութիւն եւ գրեթէ նոյնքան մասնակի օրինակներ՝ ԺԲ.-էն մինչեւ ԺԸ. դար, որոնց մէջ՝ 1377-ի ընդօրինակութիւն մը (ձեռագիր 4041)։ Հոս ցուցակի թիւերուն պէտք է զգոյշ մօտենալ. ձեռագիր 5159-ը, որ երբեմն ասոնց կողքին կը յիշուի, «Մատեան ողբերգութեան»-ի մեկնութիւն մըն է՝ ընդօրինակուած 1750-ին, եւ ոչ թէ երկը ինք։ Մատենադարանը թուայնացուցած է իր գլխաւոր ցուցակին հատորները, բայց իր կայքին վրայ ձեռագիրի թիւով հանրային որոնում չկայ, ուստի առանձին ձեռագիրները առցանց ստուգելը դժուար է։

Ինչպէ՛ս հասաւ տպագրութեան

Գիրքին տպագրութեան մէջ առաջին երեւումը արժէ գիտնալ, որովհետեւ ցոյց կու տայ, թէ երկը արդէն ինչպէ՛ս կը գործածուէր։ Անկէ երկար հատուածներ զետեղուեցան «Ուրբաթագիրք»-ին մէջ, զոր Յակոբ Մեղապարտ տպեց Վենետիկի մէջ 1512-ին. ասիկա հայերէն առաջին տպագիր գիրքն է։ «Ուրբաթագիրք»-ը հիւանդներու համար դարմաններու եւ աղօթքներու ժողովածու է, ուրեմն Նարեկացիէն հատուածներ պարունակող ամէնէն վաղ տպագիր հայերէն բնագիրը զանոնք կը ներկայացնէ բժշկական աղօթագիրքի մը մէջ։ Հայկական որոշ աղբիւրներ այդ տպագրութիւնը կը թուագրեն 1513. Մեղապարտի տպարանը գործեց 1512-ին եւ 1513-ին, եւ երկու թուականներն ալ կը վերաբերին նոյն կարճ շրջանին։

Ամբողջական բնագիրը առաջին անգամ տպուեցաւ Մարսէյլի մէջ 1673-ին՝ Ոսկան Երեւանցիի ձեռքով։ Ան եօթը տարի առաջ Ամսթերտամի մէջ հրատարակած էր հայերէն առաջին տպագիր Աստուածաշունչը, իսկ 1670-ականներու սկիզբը իր տպարանը փոխադրած էր Մարսէյլ։ Ոմանք կ՚աւելցնեն, թէ հրատարակութիւնը կաթոլիկ գրաքննութեան բախեցաւ. այս պնդումը կը յենի մէկ աղբիւրի մէկ տողին վրայ, ուստի հոս կը յիշուի որպէս պնդում, ոչ թէ որպէս իրողութիւն։

Ետքը տպագրութիւնը կեդրոնացաւ այնտեղ, ուր ընդհանրապէս հայ տպագրութիւնը կեդրոնացած էր. մօտաւորապէս երեսուներկու հրատարակութիւն Կ. Պոլսոյ մէջ, տասնհինգ՝ Վենետիկի, վեց՝ Երուսաղէմի եւ երեք՝ Զմիւռնիոյ, ինչպէս նաեւ առանձին հրատարակութիւններ՝ այլուր։ Անոնց կողքին տպուեցան մեկնութիւններ. Յակոբ Նալեանինը՝ Կ. Պոլսոյ մէջ 1745-ին, Գաբրիէլ Աւետիքեանինը՝ Վենետիկի մէջ 1801-էն սկսեալ։ Բնագիրին վրայ կատարուող ամէն լուրջ աշխատանքի արդի գիտական հիմքը Պ. Խաչատրեանի եւ Ա. Ղազինեանի պատրաստած քննական հրատարակութիւնն է, որ լոյս տեսաւ Երեւանի մէջ 1985-ին՝ Հայաստանի գիտութիւններու ակադեմիային կողմէ. որոշ ցուցակներ զայն կը թուագրեն 1986։

Թարգմանութիւն՝ սկսելով հայերէնէն

Թարգմանութեան կարիք ունեցող առաջին ընթերցողները հայերն էին։ Գրաբարը պէտք էր փոխադրել արդի լեզուի՝ սովորական ընթերցողներուն համար, եւ ասիկա կատարուեցաւ երկու ճիւղերուն մէջ առանձին։ Արեւմտահայերէնի թարգմանեցին Միսաք Գօչունեան՝ Կ. Պոլսոյ մէջ 1902-ին, Թորգոմ եպիսկոպոս Գուշակեան՝ Գահիրէի մէջ 1926-ին, եւ Գարեգին եպիսկոպոս Խաչատուրեան՝ Կ. Պոլսոյ մէջ նոյն տարին (վերամշակուած՝ Պուէնոս Այրեսի մէջ 1948-ին)։ Արեւելահայերէնի թարգմանեցին Մկրտիչ Խերանեան՝ 1960-ին, Վազգէն Գէորգեան՝ 1979-ին եւ Մեսրոպ քահանայ Արամեան՝ 2019-ին։ Խերանեանի տարբերակը ամբողջովին դուրս ձգեց նախաբանական տիտղոսակտորը, որովհետեւ երբեք որոշուած չէ, թէ ան հեղինակին կը պատկանի՞։

Ռուսերէնի մէջ պատմութիւնը կանուխ ու անսովոր կերպով կը սկսի. Յովսէփ Յովհաննիսեան 1810-ին Ս. Պետերբուրգի մէջ հրատարակեց տասներկուերորդ բանին վերջին բաժինը՝ «Աղօթք գիշերային սարսափներու դէմ» խորագրով։ Ասիկա ուղղակի վկայութիւն է, որ առանձին մասեր արդէն ունէին պաշտպանիչ յատուկ գործածութիւններ։ Նաում Գրեբնեւի 1969-ի եւ 1977-ի չափածոյ ընտրանիները երկը ծանօթ դարձուցին ամբողջ Խորհրդային Միութեան մէջ. անոնք են նաեւ այն բնագիրը, զոր Ալֆրետ Շնիտկէ երաժշտութեան վերածեց իր «Երգչախումբի քոնչերթօ»-ին մէջ 1985-ին։ Չափանիշ համարուող գիտական արձակ թարգմանութիւնը Մ. Դարբինեան-Մելիքեանինն ու Լ. Խանլարեանինն է՝ Մոսկուա, 1988։

Ֆրանսերէնի մէջ Իսահակ Գէչիչեանի ամբողջական թարգմանութիւնը լոյս տեսաւ 1961-ին, իսկ Անի եւ Ժան-Փիէռ Մահէի ծանօթագրուած թարգմանութիւնը 2000-ին հրատարակեց Peeters-ը՝ Corpus Scriptorum Christianorum Orientalium մատենաշարին մէջ։ Անգլերէն չորս թարգմանութիւն կայ. Միշա Քիւտեանի 1977-ի մասնակի տարբերակը, որ կ՚ընդգրկէ առաջին քսանհինգ բանը. Թոմաս Սամուէլեանի 2001-ի ամբողջական թարգմանութիւնը, որ առցանց ազատօրէն կարելի է կարդալ, եւ որով անգլիախօս ընթերցողներուն մեծամասնութիւնը ծանօթացած է գիրքին. Խաչատուր Խաչատուրեանինը՝ 2001-ին. եւ Աբրահամ Տէրեանի 2021-ի ծանօթագրուած գիտական թարգմանութիւնը։ Այս յօդուածը անոնցմէ ոչ մէկէն կը մէջբերէ։ Հայերէն բնագիրը վաղուց հեղինակային իրաւունքէն դուրս է, իսկ արդի թարգմանութիւնները՝ ոչ. ուստի գիրքին գործելակերպը նկարագրելը հոս աւելի տեղին է, քան ուրիշի անգլերէնը վերարտադրելը։

«Նարեկ»-ը հայ կեանքին մէջ

Գիրքը կանուխէն դուրս ելաւ վանքէն ու մտաւ սովորական տուներ, եւ անոր տնային կեանքը իր պատմութեան նոյնքան կարեւոր մասն է, որքան ձեռագիրները։ Զայն ունէին նաեւ գրաբար կարդալ չգիտցող ընտանիքներ. կը պահէին տան թանկագին իրերուն հետ եւ կը վերաբերէին անոր որպէս սրբութեան, ոչ թէ որպէս ուսումնասիրելի բնագիրի։ Միջնադարուն արդէն զայն «Նարեկ» կը կոչէին եւ կենաց դեղ կը նկատէին։

Անոր կապուած սովորութիւնները վաւերագրուած են քանի մը դարու ընթացքին, եւ պէտք է նկարագրել զանոնք ինչպէս որ են՝ կրօնական հաւատալիք ու բարեպաշտական սովորոյթ։ Կ. Պոլսոյ հայոց պատրիարք Մաղաքիա Օրմանեան 1912-ին գրեց, թէ «Նարեկ»-ը կը գործածուէր անհատական աղօթքի համար եւ կը նկատուէր ամէն տեսակ վտանգի դէմ զօրաւոր պահպանակ։ Առանձին հատուածներ հիւանդին քով բարձրաձայն կը կարդացուէին, եւ որոշ բաներ որոշ նպատակներու յատկացուեցան. ատոր համար է, որ տասներկուերորդին վերջաւորութիւնը կրցաւ ռուսերէն հրատարակուիլ որպէս աղօթք գիշերային սարսափներու դէմ։ Գիրքէն աղօթքներ կ՚ընդօրինակուէին նաեւ հմայիլներու՝ հայկական թումարներուն մէջ։ Ապարանի շրջանին մէջ 2016-էն 2023 կատարուած ազգագրական դաշտային աշխատանքը արձանագրեց ընտանիքներ, որոնք տակաւին կը պահեն սրբագիրքեր՝ ամէնէն յաճախ Աւետարաններ եւ Նարեկացիի երկեր, յատուկ պահապան մարդով եւ տան մէջ պատուաւոր տեղով։

Այս յօդուածը այդ աւանդութիւնները կ՚արձանագրէ որպէս ընկալումի պատմութիւն, ինչ որ անոնք իսկապէս են։ Ան չի պնդեր, թէ գիրքը կը բուժէ կամ կը դարմանէ հիւանդութիւն, եւ հոս գրուածը չի կրնար բժշկական յայտարարութիւն նկատուիլ։ Արձանագրութիւնները կը հաստատեն միայն այն, որ հայերը հաւատացին գիրքին պաշտպանիչ զօրութեան, դարերով այդ հաւատքով գործեցին, եւ տեղ-տեղ մինչեւ այսօր կը գործեն։

Յետագայ կեանք եւ ազդեցութիւն

Ամէնէն լաւ վաւերագրուած ազդեցութիւնը նաեւ ամէնէն կանուխն է։ ԺԲ. դարուն Ներսէս Լամբրոնացին գիրքին համար երեք բան ըրաւ. պատուիրեց 1173-ի ձեռագիրը, գրեց հեղինակին վարքը, որ գիրքին հետ կը փոխանցուի, եւ 1177-ին ծիսական ճառի մը մէկ բաժինը նուիրեց երեսուներեքերորդ բանին։ Այս երեքը միասին նարեկագիտութեան սկիզբը կը կազմեն, եւ անոնց շնորհիւ է, որ կիլիկեան եկեղեցին երկը այդքան խորապէս իւրացուց։

Յաջորդ սերունդներուն մասին հայկական ուսումնասիրութիւն մը կը նշէ Գրիգոր Մարաշեցին, Ներսէս Շնորհալին եւ Գրիգոր Տղան որպէս առաջին ժառանգորդներ, եւ կը պնդէ, թէ Շնորհալին վերցուց Նարեկացիի աղօթքին աստիճանաւոր կառոյցը ու զայն վերաձեւեց յանգաւոր ոտանաւորով։ Այս պնդումը կառոյցին կը վերաբերի, ոչ թէ բառերուն. ուղղակի բնագրային փոխառութիւն ցոյց տրուած չէ, եւ Շնորհալիի սեփական աղօթաշարքը բոլորովին ուրիշ սկզբունքով կազմուած է՝ քսանչորս աղօթք օրուան քսանչորս ժամերուն համար, եւ ոչ թէ իննսունհինգ բան։

Արդի շրջանին համար ազնիւ բառը «յիշատակուած» է, ոչ թէ «ազդուած»։ Եղիշէ Չարենց բանաստեղծութիւն մը նուիրեց Նարեկացիին, իսկ հայ քննադատութիւնը Սիամանթոյի մակդիրներու կուտակումին մէջ կը կարդայ ազգակցութիւն Նարեկացիի բնագիրին հետ. սակայն ասիկա քննադատներուն կատարած բաղդատութիւն է, ոչ թէ բանաստեղծին յայտարարած պարտք։ Գիրքը ստացաւ նաեւ պատիւներ, որոնք անոր ընկալումին կը պատկանին, ոչ թէ իրեն։ Երբ Ֆրանչիսկոս պապը 2015-ի ապրիլին Գրիգոր Նարեկացին հռչակեց Տիեզերական եկեղեցւոյ վարդապետ, առաքելական թուղթը յիշեց Liber Lamentationum-ը, նշեց, թէ հայերը զայն պարզապէս «Նարեկ» կը կոչեն, եւ զայն նկարագրեց որպէս Աւետարանէն ետք Հայաստանի մէջ ամէնէն մեծարուած ու ամէնէն լայնօրէն տարածուած գրութիւնը։ Ասիկա գիրքին տեղին մասին դատողութիւն մըն է, որ տրուեցաւ գրուելէն ինը դար ետք։

Կարեւոր թուականներ

  1. մօտ 1002

    Գիրքը կ՚աւարտի Նարեկի մէջ. անոր յիշատակարանը կու տայ հայկական 451 թուականը։

  2. 1173

    Ամէնէն վաղ թուագրուած ընդօրինակութիւնը կը կատարուի Կիլիկիոյ Սկեւռայի մէջ՝ Ներսէս Լամբրոնացիի համար. այսօր ան Մատենադարանի ձեռագիր 1568-ն է։

  3. 1177

    Ներսէս Լամբրոնացին կը մեկնէ երեսուներեքերորդ բանը. ասիկա նարեկագիտութեան սկիզբն է։

  4. 1512

    Երկար հատուածներ կ՚երեւին հայերէն առաջին տպագիր գիրքին՝ «Ուրբաթագիրք»-ին մէջ։

  5. 1673

    Ամբողջական բնագիրը առաջին անգամ կը տպուի Մարսէյլի մէջ՝ Ոսկան Երեւանցիի ձեռքով։

  6. 1745

    Յակոբ Նալեանի մեկնութիւնը կը տպուի Կ. Պոլսոյ մէջ։

  7. 1902

    Կ. Պոլսոյ մէջ լոյս կը տեսնէ առաջին արդի արեւմտահայերէն թարգմանութիւնը։

  8. 1985

    Երեւանի մէջ լոյս կը տեսնէ Պ. Խաչատրեանի եւ Ա. Ղազինեանի քննական հրատարակութիւնը։

  9. 2001

    Երեւանի մէջ կը հրատարակուի Թոմաս Սամուէլեանի ամբողջական անգլերէն թարգմանութիւնը։

Ինչո՛ւ «Մատեան ողբերգութեան»-ը կարեւոր է

Ան ամէնէն հին հայերէն գիրքն է, որ անընդհատ ապրած է ոչ միայն գիտնականներուն, այլ նաեւ ժողովուրդին մէջ։ Իրմէ առաջ ալ հայերէն շատ գործեր գրուած են, բայց անոնց մեծ մասը այսօր միայն մասնագէտները կը կարդան։ Ասիկա Աւետարանէն ետք ամէնէն շատ ընդօրինակուած հայերէն գիրքն է. պահուեցաւ տուներու մէջ, ուր ոչ ոք կրնար կարդալ անոր լեզուն, եւ մինչեւ այսօր առաջին անունն է, որ հայը կու տայ, երբ իրեն հարցնեն, թէ ի՛նչ ստեղծած է իր գրականութիւնը։

Գրական արհեստի տեսակէտէն ան ցոյց տուաւ, որ մէկ ձայն կրնայ ամբողջ գիրք մը կրել։ Միջնադարեան գրականութիւնը լեցուն է պատմողներով, բայց այս ծաւալով երկ մը՝ առանց պատմութեան, առանց երկրորդ խօսողի, առանց լուծումի, որ կը պահուի միայն Աստուծոյ առջեւ ինքզինք քննող մէկ մարդու ձայնով, արտասովոր ձեռնարկ էր, եւ մինչեւ այսօր դժուար է անոր նմանը գտնել։ Ահա թէ ինչո՛ւ ան բազմիցս թարգմանուած է թէ՛ երկու արդի հայերէններուն, թէ՛ տասնեակէ աւելի օտար լեզուներու, եւ ինչո՛ւ հայ գրականութեան առաջին անգամ մօտեցող ընթերցողը մեծ հաւանականութեամբ ճիշդ հոս կը հասնի։

Հետաքրքրական իրողութիւններ

  • 01Ձեռագիրները բնագիրը ոտանաւորի տողերով չեն շարադրեր. արդի հրատարակութիւններուն ու թարգմանութիւններուն տողատումը խմբագրական յաւելում է։
  • 02Իննսունհինգ մասերը հայերէն կը կոչուին «բան»՝ նոյն բառով, որով կը թարգմանուի յունարէն «լոգոս»-ը Յովհաննու Աւետարանին սկիզբը։
  • 03Գիրքէն երկար հատուածներ տեղ գտան հայերէն առաջին տպագիր գիրքին՝ 1512-ի «Ուրբաթագիրք»-ին մէջ, որ դարմաններու եւ աղօթքներու ժողովածու է։
  • 04Տասներկուերորդ բանին վերջաւորութիւնը 1810-ին ռուսերէն հրատարակուեցաւ «Աղօթք գիշերային սարսափներու դէմ» խորագրով։
  • 05«Նարեկ»-ը այսօր Հայաստանի ամէնէն տարածուած արական անուններէն է. անունը վանքէն գիրքին անցաւ, գիրքէն ալ՝ մարդոց։
  • 06Ալֆրետ Շնիտկէ 1985-ին Նաում Գրեբնեւի ռուսերէն թարգմանութիւնը երաժշտութեան վերածեց իր «Երգչախումբի քոնչերթօ»-ին մէջ։

Աղբիւրներ

  • A. J. Hacikyan, G. Basmajian, E. S. Franchuk and N. Ouzounian (eds.). The Heritage of Armenian Literature, Volume II: From the Sixth to the Eighteenth Century — Wayne State University Press, 2000 ISBN 9780814330234The same volume the Narekatsi article cites, used here for the work rather than the man: its literary-historical placement, the reading of the book aloud to the sick, and the transmission of the text through the manuscript centuries.
  • Abraham Terian (translator). From the Depths of the Heart: Annotated Translation of the Prayers of St. Gregory of Narek — Liturgical Press, Collegeville MN, 2021 ISBN 9780814684641The scholarly annotated translation, and the source of record for the shape of the text and for the reading of the speaker. Terian's stated preference for Penitential Prayers over Lamentations is cited in the title section. Not to be confused with his The Festal Works of St. Gregory of Narek (2016), which contains the odes, litanies and encomia and not this book.
  • Thomas J. Samuelian (translator). Speaking with God from the Depths of the Heart: The Armenian Prayer Book of St. Gregory of Narek — VEM Press, Yerevan, 2001 ISBN 9789993085317The complete English translation that is freely readable online, and the reason most English readers have met the text at all. Cited for the title question and for the psalm comparison; no line of it is quoted here, because it is still in copyright.
  • Anush Apresyan. Universal Key Between East and West: St. Gregory of Narek — Banber Matenadarani, Mesrop Mashtots Institute of Ancient Manuscripts, Yerevan, 2025 Այցելել աղբիւրինA Matenadaran study, and the source for the commentary tradition, for Nerses of Lambron's 1177 treatment of the thirty-third discourse, and for the ascetic writers the book stands among. Also the basis for the statement that the work was difficult for medieval readers, which is why commentaries were written.
  • Anush Apresyan. Grigor Narekatsi and the Translators — Journal of Armenian Studies, Yerevan, 2021 Այցելել աղբիւրինCarries the finding this article leans on hardest in the form section: the original was not broken into poetic lines in the manuscripts, so the verse layout of modern editions is editorial. Also the source for Kheranyan's omission of the prefatory title-piece and for the reordering in Gevorgyan's translation.
  • Jesse S. Arlen. A Window into the Tenth Century: The Life and Literary Works of Anania of Narek — PhD dissertation, University of California, Los Angeles, 2021 Այցելել աղբիւրինThe source for the divisions being called ban, for rendering them as discourses, for the foundation of Narekavank under Gagik I, and for the argument that the book develops Anania of Narek's teaching rather than arriving from nowhere. Arlen's related work characterises it as a text for keeping watch.
  • E. A. Nazaryan. Book of Lamentations by Gregory of Narek: Anthropological Aspects — Manuscript, vol. 13 no. 6, 2020 Այցելել աղբիւրինThe peer-reviewed statement of the position the speaking-voice section rests on: the first person is a representative of humanity rather than an autonomous individual, which is why the catalogue of sins cannot be read as a personal inventory.
  • Vazgen Safaryan. The First Followers of the Book of Lamentations Poem of Grigor Narekatsi — Journal for Armenian Studies, Armenian State Pedagogical University, no. 4 (63), 2023 Այցելել աղբիւրինNames the first inheritors — Grigor Marashetsi, Nerses Shnorhali and Grigor Tlay — and makes the structural claim about Shnorhali recasting the tiered prayer form in rhymed verse. Cited for that and for nothing stronger: it does not establish verbal borrowing, and the article does not assert any.
Հայ գրողներՄիջնադար

Գրիգոր Նարեկացի

Ժ. դարու Նարեկի վանականը, որուն «Մատեան ողբերգութեան»-ը միջնադարեան հայ գրականութեան գլխաւոր նուաճումն է։ Ան այս բաժինին առաջին միջնադարեան հեղինակն է։

16 վայրկեան ընթերցումԿարդալ յօդուածը
Վայրեր

Մատենադարան

Հին ձեռագիրներու ազգային պահոցը Երեւանի մէջ՝ միաժամանակ արխիւ, գիտահետազօտական հիմնարկ եւ թանգարան։ Հոն կը պահուի այն հաւաքածոն, որ դարերով կուտակուեցաւ վանքերու մէջ եւ քսաներորդ դարուն Երեւան բերուեցաւ։

12 վայրկեան ընթերցումԿարդալ յօդուածը
Հայ գրողներՄիջնադար

Ներսէս Շնորհալի

ԺԲ. դարու հայ բանաստեղծը, որ գրեց մէկ հանգով հազարէ աւելի տողնոց չափածոյ պատմութիւն, ողբ մը՝ ինկած քաղաքի մը համար, եւ մինչեւ այսօր երգուող շարականներ։ Կեանքին վերջին եօթը տարիները ան կաթողիկոս էր։

15 վայրկեան ընթերցումԿարդալ յօդուածը