Անցնիլ բովանդակութեան
Գրական երկերՄիջնադարեան աղօթագիրք

Մատեան ողբերգութեան

«Մատեան ողբերգութեան»-ը արդի շրջանէն առաջ հայ գրականութեան ամէնէն ծանօթ երկն է, եւ նաեւ ամէնէն յաճախ սխալ ճանչցուածը։ Ան գրաբարով գրուած է Վանայ լիճի հարաւային ափին վեր կանգնող Նարեկավանքի կրօնաւորի մը կողմէ եւ աւարտած է մօտ 1002 թուականին։ Ան չունի սիւժէ, չունի կերպարներ եւ չունի ընթերցող. ան Աստուծոյ ուղղակիօրէն ուղղուած իննսունհինգ երկար խօսք է, որոնց մէջ մէկ ձայն ինքզինք կը քննէ՝ առանց երբեք թեթեւութեան հասնելու։ Ան Աստուածաշունչի Ողբերը չէ, եւ նմանութիւնը ամբողջովին անգլերէն թարգմանութեան պատահար մըն է։ Այս յօդուածը գիրքին մասին է՝ ի՛նչ կայ անոր մէջ, ինչպէ՛ս կառուցուած է, ինչպէ՛ս գոյատեւած է, եւ ինչպէ՛ս կրօնաւորական մասնաւոր բնագիր մը դարձաւ այն հատորը, որ հազար տարի նստաւ հայկական տուներուն մէջ։

Հեղինակ
Armat-ի խմբագրական կազմ
Թարմացուած է
Ընթերցումի տեւողութիւն
21 վայրկեան ընթերցում

Վերադարձ՝ Գրական երկեր

Պատկերազարդում՝ Մատեան ողբերգութեան
Արհեստական բանականութեամբ ստեղծուած պատկերազարդում՝ Մատեան ողբերգութեան — երեւակայուած պատկեր է։

Համառօտ

«Մատեան ողբերգութեան»-ը մէկ երկար երկ է՝ Աստուծոյ ուղղուած իննսունհինգ բանով, գրաբարով գրուած Վասպուրականի Նարեկավանքի կրօնաւոր Գրիգոր Նարեկացիի կողմէ եւ աւարտուած մօտ 1002-ին։ Ան Աստուածաշունչի Ողբերի գիրքը չէ, որ կործանուած քաղաքի մը վրայ կ՚ողբայ. ասիկա կ՚ողբայ զայն արտասանողին վիճակը։ Հայերը դարեր շարունակ զայն կոչած են պարզապէս «Նարեկ», ան ընդօրինակուած է աւելի յաճախ, քան հայերէն որեւէ ուրիշ գիրք՝ բացի Աւետարանէն, եւ ան միջնադարեան հայ այն երկն է, որուն արդի ընթերցողը ամէնէն հաւանական է որ հանդիպած ըլլայ թարգմանութեամբ։

Հիմնական իրողութիւններ

Հեղինակ
Գրիգոր Նարեկացի, անգլերէնի մէջ ծանօթ որպէս Gregory of Narek
Աւարտուած
Մօտ 1002. երկին հետ փոխանցուող յիշատակարանը կու տայ հայկական 451 թուականը
Գրուած է
Նարեկավանք՝ Վասպուրականի վանք մը, Վանայ լիճի հարաւային ափին
Լեզուն
Գրաբար
Կառոյցը
Իննսունհինգ բան. յաճախ կը փոխադրուին որպէս աղօթք կամ գլուխ
Հայերէն վերնագիրը
«Մատեան ողբերգութեան», բարեփոխուած ուղղագրութեամբ՝ «Մատյան ողբերգության»
Ամէնէն վաղ թուագրուած ձեռագիրը
Մատենադարանի ձեռագիր 1568, ընդօրինակուած Կիլիկիոյ Սկեւռայի մէջ 1173-ին
Առաջին ամբողջական տպագրութիւնը
Մարսէյլ, 1673

Ի՞նչ է «Մատեան ողբերգութեան»-ը

«Մատեան ողբերգութեան»-ը մէկ շարունակական երկ է իննսունհինգ մասով, գրուած կրօնաւորի մը կողմէ՝ Աստուծոյ լսելութեան համար։ Ամէն մաս առաջին դէմքով ձգուած դիմում մըն է, եւ գիրքը որեւէ տեսակի պատում չունի. ոչինչ կը պատմուի, ուրիշ ոչ ոք կը խօսի, եւ վերջի վիճակը սկիզբի վիճակն է։ Ինչ որ կը փոխուի անոր ընթացքին, ճնշումն է եւ ոչ թէ սիւժէն։ Խօսող մը, որ կը հաւատայ թէ չի կրնար հաշտուիլ կատարեալ Աստուծոյ հետ, կը շարունակէ ատիկա ըսել՝ այնպիսի երկարութեամբ եւ այնպիսի հնարամտութեամբ, որ ոչ մէկ ամփոփում կրնայ զայն փոխարինել։

Ան Աստուածաշունչի Ողբերի գիրքը չէ, եւ ասիկա պէտք է կանուխ ըսուի, որովհետեւ անգլերէնը երկուքը անունով անզանազանելի դարձուցած է։ Աստուածաշունչի գիրքը կ՚ողբայ Երուսաղէմի կործանումը՝ քաղաք մը, տաճար մը, պարտութիւն մը։ Նարեկացիի գիրքը կ՚ողբայ զայն արտասանողին վիճակը։ Երկուքը կը կիսեն թարգմանուած բառ մը եւ ուրիշ ոչինչ. ոչ ընդհանուր բնագիր, ոչ ընդհանուր աւանդութիւն, ոչ փոխառութիւն որեւէ ուղղութեամբ, եւ հայերէն վերնագիրը Երեմիային յղում չէ։

Անոր տեղը հայերէնի մէջ դժուար է ըսել առանց չափազանցութեան իյնալու, ուստի ամէնէն պարզ չափանիշը ձեռագիրներու թիւն է։ Միայն Երեւանի Մատենադարանը կը պահէ ութսունչորս ամբողջական ընդօրինակութիւն եւ համեմատելի թիւով մասնակի օրինակներ՝ կատարուած ԺԲ. եւ ԺԸ. դարերու միջեւ, եւ հաստատութիւնը զայն կը նկարագրէ որպէս Աւետարանէն ետք հայերէն ամէնէն յաճախ ընդօրինակուած գիրքը։ Ան նաեւ այն գիրքն էր, զոր հայերը դադրեցան իր վերնագիրով կոչելէ. դարեր շարունակ ան պարզապէս «Նարեկ»-ն է։

Վերնագիրը, եւ ինչո՛ւ անգլերէնը չորս հատ ունի

Հայերէն վերնագիրը «Մատեան ողբերգութեան» է, լատինատառ՝ Matean voghbergutean, դասական ուղղագրութեամբ, զոր երկը կը կրէ գրուելէն ի վեր. Հայաստանի Հանրապետութեան հրատարակչութիւնը ուղղագրական բարեփոխումէն ի վեր կը գրէ «Մատյան ողբերգության»։ «Մատեան»-ը գիրք է ֆիզիքական իմաստով՝ մատեան, հատոր, տոմար, եւ նոյն բառն է որ Մատենադարանին կու տայ իր անունը։ «Ողբերգութիւն»-ը կազմուած է «ողբ»-էն, այսինքն՝ լացէն ու կոծէն, եւ «երգ»-էն՝ վերացական վերջածանցով. ողբի-երգի-ութիւն։

Հենց այդ երկրորդ բառն է որ անգլերէն դժուարութեան սկիզբն է, որովհետեւ արդի հայերէնի մէջ ան նաեւ սովորական բառն է թատերական իմաստով ողբերգութեան համար։ Ասիկա պարզապէս յետագայ սահում մը չէ, որ պէտք է սրբագրուի։ Անի եւ Ժան-Փիէռ Մահէ դիտմամբ իրենց գիտական ֆրանսերէն թարգմանութիւնը կոչեցին Tragédie, իսկ Թոմաս Սամուէլեան, որ զայն անգլերէնի թարգմանեց, կը նշէ որ բառը կրնայ երկու ձեւով ալ փոխադրուիլ։ Ողբերգական ընթերցումը հայերէնին կշռադատուած ընթերցումն է եւ ոչ թէ սխալ մը անոր մասին։

Այսպէսով անգլերէնը կը կրէ քանի մը վերնագիր, որոնցմէ իւրաքանչիւրը կը պատկանի տարբեր թարգմանիչի եւ ոչ թէ տարբեր գիրքի։ Միշա Քիւտեան 1977-ին հրատարակեց Lamentations of Narek, Սամուէլեան 2001-ին զայն կոչեց Speaking with God from the Depths of the Heart՝ ըստ այն արտայայտութեան, որ գրեթէ ամէն բանի գլուխը կը կանգնի, Խաչատուր Խաչատուրեան նոյն տարին զայն կոչեց The Book of Sadness, իսկ Աբրահամ Տէրեանի 2021-ի ծանօթագրուած թարգմանութիւնը From the Depths of the Heart է։ Գիտութիւնը ընդհանրապէս կը նախընտրէ եզակի Book of Lamentation ձեւը, որ սեռական եզակիով դրուած վերացական գոյականին աւելի բառացի փոխադրութիւնն է. յոգնակին այն է, ինչի վրայ հաստատուած են ընդհանուր անգլերէն գործածութիւնը եւ գիրքի շուկան, եւ հոս գործածուածը հենց ան է։ Ասոնց բոլորին տակ կայ աւելի հին հայերէն այլընտրանք մը՝ «Գիրք աղօթից», այսինքն՝ աղօթքներու գիրք, ինչպէս կանուխ տպագիր տիտղոսաթերթերը զայն կը նկարագրեն։

Ինչո՞ւ ան «Նարեկ» կը կոչուի

Նարեկը ամէն բանէ առաջ վայր է՝ գիւղ մը Վանայ լիճի հարաւային ափին եւ անոր քովի վանքը։ «Նարեկացի»-ն կը նշանակէ «Նարեկէն»՝ ածական եւ ոչ թէ մականուն, կազմուած ճիշդ այնպէս, ինչպէս «Լամբրոնացի»-ն՝ «Լամբրոնէն»։ Ապա գիրքը մարդէն առաւ նոյն անունը, եւ իր կեանքին մեծ մասին ընթացքին հենց այդպէս ալ կոչուած է։

Կրճատ ձեւը աւելի հին եւ աւելի պաշտօնական է, քան կը հնչէ։ Ան միայն տնային խօսք չէ. կանուխ տպագիր հրատարակութիւնները զայն դրին իրենց տիտղոսաթերթերուն վրայ, որոնք կը բացուին «Նարեկ գիրք» բառերով, իսկ մխիթարեան գիտնական Գաբրիէլ Աւետիքեան իր վենետիկեան մեկնութիւնը կոչեց «Նարեկ, Գիրք աղօթից»։ Այսպէսով ԺԸ. եւ ԺԹ. դարերուն մականունը ուսեալ հրատարակչութեան մէջ մատենագիտական վերնագիրի պաշտօն կը կատարէր, մինչ քննական գիտութեան մէջ պաշտօնական վերնագիրը կը մնար «Մատեան ողբերգութեան»։

Հետեւանքներէն մէկը կը հասնի մինչեւ ներկան։ «Նարեկ»-ը այսօր Հայաստանի ամէնէն տարածուած արական անուններէն է՝ տրուած ուղղակիօրէն ըստ գիրքին եւ ըստ վայրին։ Բառ մը, որ սկսաւ որպէս Վանայ լիճի գիւղի մը անուն, դարձաւ գիրքի մը անուն, ապա դարձեալ մարդու անուն։

Նարեկը, Վասպուրականը եւ քաղաքական քարտէսը

Նարեկավանքը կը կանգնէր Վասպուրականի մէջ՝ այն հայկական նահանգին, որ փաթթուած էր Վանայ լիճի արեւելեան ու հարաւային ափերուն շուրջ։ Այն տարին, երբ գիրքը աւարտեցաւ, Վասպուրականը աւելի մեծ հայկական պետութեան մը գաւառը չէր. ան իր սեփական թագաւորութիւնն էր՝ Արծրունեաց տան իշխանութեան տակ, որ թագ առած էր 908-ին եւ զայն պահեց մինչեւ 1021։ Ասիկա արժէ ճշգրիտ ըսել, որովհետեւ շրջանը յաճախ կը նկարագրուի այնպէս, կարծես գոյութիւն ունէր մէկ հայկական թագաւորութիւն։ Չկար։ Անիի շուրջ կեդրոնացած Բագրատունեաց թագաւորութիւնը հիւսիսի առանձին պետութիւն էր, եւ թէեւ Արծրունիները եկած էին ճանչնալու բագրատունեաց աւագութիւնը, Նարեկը բագրատունեաց տարածքին մէջ չէր։

Յօրինումի պահուն Վասպուրականը նաեւ բաժնուած էր։ Աբուսահլ-Համազասպի մահէն ետք թագաւորութիւնը բաժնուած էր իր որդիներուն միջեւ, եւ 1002-ի շուրջ տարիները կ՚իյնան Գուրգէն-Խաչիկի իշխանութեան վրայ, որ մեռաւ Նարեկացիի հետ մօտաւորապէս նոյն ատեն։ Երկու տասնամեակ ետք, 1021-ին, վերջին Արծրունի թագաւորը թագաւորութիւնը զիջեցաւ Բիւզանդական կայսրութեան՝ Սեբաստիոյ շուրջ տարածքի փոխարէն, եւ այն հայկական պետութիւնը, որուն մէջ գիրքը գրուեցաւ, դադրեցաւ գոյութիւն ունենալէ։

Ինք՝ վանքը, հիմնուեցաւ 930-ականներուն կամ 940-ականներուն Արծրունի Գագիկ Ա. թագաւորին օրով, եւ իր դպրոցը, զոր առաջին անգամ Անանիա Նարեկացին կը վարէր, զայն դարձուց միջնադարեան Հայաստանի կարեւոր ուսումնական կեդրոններէն մէկը։ Ան գործեց մինչեւ 1915 եւ քանդուեցաւ մօտ 1951-ին. այսօր տեղը մզկիթ կայ՝ Թուրքիոյ Վանի նահանգի Գեւաշի շրջանին մէջ։ Այն վայրը, որուն անունը գիրքը կը կրէ, այլեւս այցելելի չէ, եւ ատիկա մասամբ կը բացատրէ թէ ինչո՛ւ անունը այդքան ամուր կպաւ գիրքին։

Ե՞րբ գրուեցաւ

Գիրքը միջնադարեան հայ երկերու մէջ անսովոր է անով, որ կը կրէ իր սեփական թուականը։ Անոր հետ փոխանցուող յիշատակարան մը կու տայ հայկական 451 թուականը, որ ընդհանուր թուարկութեամբ 1002 է, եւ կ՚ըսէ թէ հեղինակը երկը սկսած է եկեղեցւոյ մէջ ընդհարումի շրջանէ մը երեք տարի ետք՝ այն ատեն, զոր ինք կը կոչէ ժամանակաւոր խաղաղութիւն։ Ատիկա գոյութիւն ունեցող ամէնէն ամուր առանձին վկայութիւնն է, եւ ահա թէ ինչո՛ւ սովորաբար կը տպուի «մօտ 1002»։

Անոր շուրջ կայ փոքր տարածում մը եւ ոչ թէ տարաձայնութիւն։ Աբրահամ Տէրեան կը գրէ մօտ 1003, Սամուէլեան՝ մօտ 1001, իսկ անգլերէն չափանիշ տեղեկատուն կու տայ մօտ 1002-էն 1003, եւ բոլորն ալ երկը կը դնեն մօտ 1003-ին աւարտած կեանքի մը հենց վերջաւորութեան։ Ժան-Փիէռ Մահէ կ՚աւելցնէ պահելու արժանի վերապահում մը. ըստ իր ընթերցումին՝ իննսունհինգ կտորները կուտակուեցան աւելի քան տասնամեակի մը ընթացքին եւ ապա ստացան իրենց ճարտարապետութիւնը, այնպէս որ գիրքը աւարտեցաւ Նարեկացիի կեանքին վերջը՝ առանց մէկ ուշ բռնկումով գրուած ըլլալու։ Ոչինչ կը հաստատէ պատմութեան մահուան անկողինի տարբերակը։

Շրջանառութեան մէջ գտնուող թուականներէն մէկը պարզապէս սխալ է։ 977 թուականը երբեմն կը կցուի «Մատեան ողբերգութեան»-ին, բայց 977-ը այն տարին է, երբ Նարեկացին քահանայ ձեռնադրուեցաւ եւ գրեց «Երգ երգոցի մեկնութիւնը»։ Ան այս գիրքին հետ որեւէ կապ չունի։

Իննսունհինգ բանքը

Երկը ունի իննսունհինգ մաս, եւ թիւը կայուն է. ոչ մէկ ձեռագրական աւանդութիւն կամ հրատարակութիւն զայն այլ կերպ կը բաժնէ։ Ձեռագիրներուն մէջ եւ քննական հրատարակութեան մէջ ամէն մէկը վերնագրուած է «ԲԱՆ» բառով եւ թիւով մը. բան, յոգնակի՝ բանք, սովորական հայերէն բառ մը, որ կը նշանակէ խօսք, ճառ կամ դիմում, եւ նոյն բառն է, որով կը թարգմանուի յունարէն «լոգոս»-ը Յովհաննու Աւետարանին սկիզբը։ Ուստի միաւորները գլուխներու գիրքի մը գլուխները չեն. անոնք խօսքեր են՝ ամէն մէկը սկսուած ու աւարտուած դիմում մը։

Թարգմանիչները «բան»-ը փոխադրած են գրեթէ ամէն մատչելի ձեւով, եւ ահա թէ ինչո՛ւ գիրքին անգլերէն նկարագրութիւնները իրարու հետ չեն համաձայնիր։ Տէրեան, Սամուէլեան եւ Մատենադարանը զանոնք կը կոչեն աղօթք. Ճեսի Արլըն կը կոչէ ճառ. ֆրանսական աւանդութիւնը եւ հանրագիտարաններուն մեծ մասը կը կոչեն գլուխ. Քիւտեանի վերնագիրը կը կոչէ մենախօսութիւն։ Զանոնք իննսունհինգ բանաստեղծութիւն կոչելը սխալ չէ, բայց բան մը կը կորսնցնէ, որովհետեւ կ՚ենթադրէ ինքնուրոյն քնարերգութիւններ եւ ոչ թէ մէկ ձգուած դիմումի մասեր։ Ոչ ալ մէկ յղումի կանոն կայ. Տէրեան կը թուագրէ ըստ աղօթքի եւ բաժինի, Արլըն՝ ըստ ճառի եւ տառով նշուած ենթաբաժինի, Սամուէլեան՝ ըստ թիւի եւ տառի։

Դասաւորումը կամայական չէ։ Մահէ առաջարկեց իննսունհինգը կարդալ որպէս շարժում հայկական եկեղեցիի մը մէջէն՝ գաւիթէն, ուր ապաշխարողները կը կանգնէին, դէպի սրահը, ապա դէպի խորանը, եւ ինք՝ Նարեկացին, գիրքը կը նկարագրէ որպէս շինուածքի պէս կառուցուած։ Քանի մը առանձին կտորի իսկութիւնը կասկածի տակ դրուած է. Մկրտիչ Մկրեան ոճական հիմունքով փաստարկեց, թէ 93-րդ բանը եւ 26-րդ, 33-րդ ու 34-րդ բաներուն մասերը կը կարդացուին որպէս մնացեալէն տարբեր աստուածաբանական արձակ եւ կրնան հեղինակինը չըլլալ։ 1985-ի քննական հրատարակութիւնը քննեց ձեռագրական վկայութիւնը եւ պահեց զանոնք, եւ կասկածը այժմ գիտութեան մէջ ծանօթագրութիւն է եւ ոչ թէ գործող դիրքորոշում։

Բանաստեղծութի՞ւն է

Ասիկա կ՚ելլէ իրական հարցում եւ ոչ թէ մանրախնդիր, եւ ժողովրդական նկարագրութիւններուն մեծ մասը զայն մասնաւոր ձեւով սխալ կը հասկնայ։ Ձեռագիրները բնագիրը չեն շարադրեր որպէս չափածոյ։ Անոնք կը փոխանցեն շարունակական գրութիւն, եւ այն տողերը, զորս ընթերցողները կը տեսնեն արդի հրատարակութիւններուն ու թարգմանութիւններուն մէջ, շատ աւելի ուշ կատարուած խմբագրական որոշում են. 2016-ի հայ խմբագիր մը ճիշդ այդ պատճառով դարձեալ հանեց տողատումը։ Երկին համար հաստատուն չափ չէ հաստատուած։

Անվիճելիօրէն ներկայ եղածը ռիթմն է՝ կառուցուած հաւասարակշռուած նախադասութիւններէ, կառավարուած դադարներէ, ծանր հնչիւնային նախշէ եւ յաճախակի յանգէ։ Ազդեցութիւնը ճնշումի տակ չափուած խօսքի ազդեցութիւնն է եւ ոչ թէ որոշ ձեւի մէջ դրուած չափածոյի։ Ուստի ուսումնասիրողները կը դիմեն բարդ նկարագրութիւններու. ռիթմիկ արձակ կամ ազատ ոտանաւոր, աղօթք-բանաստեղծութիւններ, ապաշխարական աղօթքներ, անձնական քնարերգութիւն եւ խոստովանական պոէմ, խորհրդապաշտական մենախօսութիւններ։ Արլընի բնութագրումը մատչելիներէն ամէնէն ճշգրիտն է՝ հսկումի բնագիր, գրուած որպէսզի կրօնաւոր մը զայն գործածէ առանձին գիշերային տքնութեան ընթացքին, ինչ որ կը բացատրէ թէ՛ անոր երկարութիւնը, թէ՛ անոր անդադրում լարուածութիւնը։

Այս կայքը երկը կը դասէ «Բանաստեղծութիւն» սեռին տակ, որ գրական երկերու համար իր պահած երեք սեռային զտիչներէն ամէնէն մօտն է եւ ամբողջական նկարագրութիւն չէ։ Ռիթմիկ գրաբար արձակով աղօթքի շարք մը, նախատեսուած ամբողջ գիշեր բարձրաձայն արտասանուելու համար, այն չէ, ինչ «բանաստեղծութիւն» բառը սովորաբար կը յուշէ, եւ պիտակը ցանկագրութեան դիւրութիւն է եւ ոչ թէ բնագիրին մասին պնդում։

Ո՞վ կը խօսի

Գիրքը իր խօսողը կը մեղադրէ մեղքերու ահռելի ցանկով, առաջին դէմքով, լիակատար ինքնադատապարտումի լեզուով։ Բնական ենթադրութիւնը այն է որ ասիկա ինքնակենսագրութիւն է, եւ ատիկա երկին ամէնէն տարածուած սխալ ընթերցումն է։ Աբրահամ Տէրեան, որ զայն թարգմանեց, առարկութիւնը կը դնէ բացէ ի բաց. անիրապաշտ է ենթադրել, թէ Նարեկացին անձնապէս գործած է գիրքին թուարկած ամէն մեղքը։

Ինչ որ խօսողը իրապէս է, ներկայացուցիչ մըն է։ Ե. Ա. Նազարեանի ներկայացուցած ընթերցումին մէջ գիրքին «ես»-ը ինքնուրոյն անհատ չէ, այլ մարդկութեան փոխարէն կանգնող անձ մը, որուն հոգին պատասխանատու է մարդկային ամբողջ մեղքին համար՝ խոստովանական կառոյց մը, որ ուղղուած է Աստուծոյ հետ միութեան եւ ոչ թէ մէկ կրօնաւորի սայթաքումներու արձանագրութեան։ Նարեկացին ինք ալ նոյնը կ՚ըսէ։ Ան գիրքը կը նկարագրէ որպէս իր տեղը խօսող, իր ձայնով, կարծես ինք ըլլար. երրորդ բանին մէջ կը գրէ, թէ այս աղօթքներով կարելի է ոմանց փոխարէն աղաչանք ընել եւ ուրիշներու խրատ տալ. իսկ երկը կը բացուի ըսելով, թէ ան ձեռնարկուած է կրօնաւորներու եւ ճգնաւորներու խնդրանքով։ Ան պատուիրուած էր, եւ ան կառուցուած էր փոխ առնուելու համար։

Ահա նաեւ թէ ինչո՛ւ մեղքերը պէտք է ըլլան սպառիչ եւ ոչ թէ անձնական։ Եթէ բնագիրը սցենար մըն է, զոր ընթերցողը տքնութեան ընթացքին կ՚առնէ իր բերանը, ինչպէս Արլըն կը փաստարկէ, ապա ան պէտք է ծածկէ աւելի մեծ տարածք, քան որեւէ մէկ կեանք կը պարունակէ։ Այլընտրանքային ընթերցումը չէ չքացած՝ «New Catholic Encyclopedia»-ն երկը կը նկարագրէ որպէս Գրիգորի սեփական հոգեւոր ընթացքին վերլուծում, եւ ազնիւ դիրքորոշումը երկուքն ալ կը պահէ. կը խօսի իրական ապաշխարող մը, եւ ձայնը դիտմամբ ընդհանրացուած է, որպէսզի ամէն ոք կարենայ զայն արտասանել։ Ինչ որ պէտք չէ ընել, ցանկը որպէս Նարեկացիի ըրածներուն խոստովանութիւն կարդալն է։

Ողբ, խոստովանութիւն եւ գիրքին ընելիքը

Ողբը հոս ապաշխարական է եւ ոչ թէ յիշատակային։ Ոչ մէկ պատմական բան կ՚ողբացուի. ոչ ջարդ, ոչ ինկած քաղաք, ոչ մեռեալ։ Ողբացուածը խօսողին եւ Աստուծոյ միջեւ եղած հեռաւորութիւնն է, եւ խօսողին համոզումը թէ ինք ի վիճակի չէ զայն անցնելու։ Սամուէլեան ողբերգական տարրը կը տեղադրէ ճիշդ այդ ինքնաճանաչումին մէջ. սեփական վիճակը չճանչնալը, եւ զայն ծածկելու փորձը, ահա այն է որ գիրքը կը նկատէ աղէտ։

Իրենք՝ թարգմանիչները, անգլերէն բառը մոլորեցուցիչ գտան։ Տէրեան ըսած է, թէ Penitential Prayers աւելի ճշգրիտ վերնագիր պիտի ըլլար, քան Lamentations, եւ իր սեփական տարբերակը կոչեց ըստ այն կրկնուող հայերէն արտայայտութեան, որ բաներուն գլուխը կը կանգնի։ Մահէ գնաց հակառակ ուղղութեամբ եւ ընտրեց Tragédie։ Երկին ամէնէն լուրջ արդի թարգմանիչներէն երկուքը, երկու լեզուով, մերժեցին «ողբ» բառը գործածել որպէս իրենց վերնագիր, ինչ որ մատչելի ամէնէն յստակ ցուցումն է թէ այս գիրքին անգլերէն անունը խնդիր է գիտութեան ներսը եւ ոչ միայն որոնողական համակարգերու համար։

Սակայն գիրքը յուսահատութեան վարժութիւն չէ։ Իր պահած ճնշումը կը ստեղծուի յոյսն ու անկարողութիւնը միասին պահելով եւ ոչ թէ զանոնք լուծելով. խօսողը կը խնդրէ ողորմութիւն, որուն արժանի ըլլալուն չի հաւատար, եւ կը շարունակէ խնդրել։ Ասիկա աստուածաբանօրէն կարդացուի թէ որպէս գրական հնարք, ան այն մեքենան է, որ իննսունհինգ բան կարելի կը դարձնէ այնպիսի նիւթի մը վրայ, զոր աւելի կարճ գիրք մը տասը էջի մէջ պիտի սպառէր։

Այն հայերէնը, որով գրուած է

Լեզուն գրաբարն է, որ Ժ. դարուն արդէն ուսեալ գրաւոր լեզու էր եւ ոչ թէ որեւէ մէկուն խօսքը։ Նարեկացին զայն կը գրէ իր կարողութեան գագաթին. մերձհոմանիշներու երկար շղթաներ, տեղն ու տեղը կազմուած բարդութիւններ, եւ նախադասութիւններ ձգուած այն երկարութենէն շատ անդին, որ լեզուն կրելու համար կառուցուած էր։ Դժուարութիւնը արդի ընթերցողին խնդիրը չէ։ Միջնադարեան հայ ընթերցողներն ալ գիրքը դժուար գտան, եւ մեկնութեան զգալի աւանդութիւն մը ընդհանրապէս գոյութիւն ունի հենց այն պատճառով, որ բնագիրը գրեթէ սկիզբէն բացատրութեան կարիք ունէր։

Բառակազմութիւնը այն յատկութիւնն է, զոր ամէն ոք կը յիշատակէ, եւ անոր կցուած թիւերը զգուշութիւն կը պահանջեն։ Մատենադարանը, յղելով լեզուաբան Վարդան Առաքելեանին, «Մատեան ողբերգութեան»-ի նոր բառերուն թիւը կը դնէ մօտ եօթը հարիւրի վրայ։ Բազմիցս կրկնուող այն թիւը, թէ ստեղծուած են աւելի քան երկուքուկէս հազար նոր բառ, կու գայ Հրաչիկ Միրզոյեանէն եւ կը վերաբերի Նարեկացիի ամբողջ գրութեան եւ ոչ թէ այս գիրքին։ Երկու թիւերը իրարու այլընտրանք չեն, եւ որեւէ մէկը որպէս այս երկին թիւ մէջբերելը զայն սխալ պիտի ներկայացնէր։

Ինչ որ ան ըրաւ լեզուին հետ, ոչինչէն հնարում չէր։ Իր ուսուցիչը՝ Անանիա Նարեկացին, գրած էր զղջումի եւ արցունքի մասին, եւ մասնագէտները «Մատեան ողբերգութեան»-ը կը նկարագրեն որպէս այդ ուսուցումին զարգացում եւ ոչ թէ անկէ հեռացում. երկուքին ետեւ ալ կը կանգնի աւելի երկար ճգնաւորական աւանդութիւն մը՝ Եփրեմ Ասորի, Եւագր, Յովհան Կասիանոս, Յովհան Սանդուղքի, Իսահակ Նինուէացի եւ իր ժամանակակից Սիմէոն Նոր Աստուածաբանը։ Նարեկացին ապաշխարական աղօթքը չհնարեց։ Ան ժառանգած ձեւ մը հասցուց այնպիսի ծաւալի եւ լեզուական լարուածութեան, որ հայերէնը չէր տեսած, եւ ատիկա բաւական մեծ պնդում է, որ արժէ ճշգրտօրէն ըսել։

Աստուածաշունչը գիրքին ներսը

Սաղմոսներն են նմոյշը, եւ պարտքը կառուցուածքային է եւ ոչ թէ զարդային։ Ինչ որ Սաղմոսարանը կը հայթայթէ, դիմումի քերականութիւն մըն է. առաջին դէմք մը, որ կրնայ ինքզինք մեղադրել Աստուծոյ առջեւ առանց փլելու, եւ որ կրնայ խօսիլ ամբողջ համայնքի փոխարէն՝ դեռ «ես» ըսելով։ Ճիշդ ասիկա է այն քայլը, զոր «Մատեան ողբերգութեան»-ը կ՚ընէ երկարօրէն, եւ քանի մը բան ուղղակիօրէն կը խոկայ առանձին սաղմոսներու վրայ։

Սուրբգրային հիւսուածքը այնքան խիտ է, որ կրող դեր ունի։ Երբ արդի հայերէն թարգմանութիւնները աստուածաշնչական ակնարկները ծանօթագրութենէ զուրկ ձգեցին, ամբողջ հատուածներ անհասկնալի դարձան՝ գործնական ցոյց մը այն մասին, որ յղումները իմաստ կը կրեն եւ ոչ թէ կը զարդարեն։ Միջնադարեան մեկնիչները ասիկա կը հասկնային. երբ Ներսէս Լամբրոնացին 1177-ին քննեց երեսուներեքերորդ բանը, իր եղանակը եղաւ Նարեկացիի աղօթքը դնել այն աստուածաշնչական գիրքերուն կողքին, որոնցմէ ան կը սնանի։

Հոս արժէ պահել զանազանութիւն մը, որովհետեւ ան յաճախ կը մշուշուի։ Նարեկացիի աղօթքներն ու տաղերը իրապէս մտան հայկական պատարագային գործածութեան մէջ, եւ իր երգերէն քանի մը հատը մինչեւ այսօր կ՚երգուին։ Ինք՝ «Մատեան ողբերգութեան»-ը, մասնաւոր աղօթագիրք է եւ ոչ թէ պատարագային. ան Ս. Պատարագի կամ Ժամագիրքի հաստատուն բնագիր չէ, եւ իր կեանքը եղած է բարեպաշտական՝ առանձին կարդացուած, հիւանդին քով բարձրաձայն կարդացուած, տան մէջ պահուած։

Ձեռագիրները

Ամէնէն վաղ թուագրուած ընդօրինակութիւնը փոքր մագաղաթեայ մատեան մըն է՝ կատարուած 1173-ին Կիլիկիոյ Սկեւռայի վանքին մէջ, Ներսէս Լամբրոնացիի պատուէրով, որ այն ատեն Տարսոնի եպիսկոպոսն էր։ Ան կը պահուի Երեւանի Մատենադարանին մէջ՝ որպէս ձեռագիր թիւ 1568։ Անոր չափերն են մօտաւորապէս 15.4 առ 11.5 սանթիմեթր, ան կ՚երկարի շուրջ 343 թերթի եւ նկարազարդ է թեմփերայով ու ոսկիով՝ զարդարուն խորաններով, զարդագիրերով եւ հեղինակին չորս դիմանկարով։ Նկարիչը Գրիգոր Մլիճեցին է, կոչուած նաեւ Գրիգոր Սկեւռացի՝ ըստ այն վանքին, ուր ան կը վարէր գրչատունը. աղբիւրները կը տարբերին այն մասին, թէ ան բնագիրը ընդօրինակա՞ծ է ալ, թէ միայն նկարազարդած։

Այդ ձեռագիրին մասին երկու բան պարբերաբար կը չափազանցուի։ Հաստատութենական աղբիւրները զայն կը կոչեն ամէնէն վաղ թուագրուած ընդօրինակութիւնը, եւ ոչ թէ ամէնէն վաղ ամբողջականը, եւ աւելի ուժեղ պնդումը անոնցմէ ոչ մէկուն մէջ կ՚երեւի։ Եւ ան միայն բանաստեղծութեան ընդօրինակութիւն չէ. Ներսէս Լամբրոնացին անոր մէջ կազմեց իր հաւաքած «Վարք Գրիգորի Նարեկացւոյ»-ը, ինչ որ ձեռագիր 1568-ը կը դարձնէ հեղինակին մասին կենսագրական տեղեկութեան ամէնէն վաղ պահպանուած աղբիւրը՝ ինչպէս նաեւ իր գիրքին ամէնէն վաղ թուագրուած ընդօրինակութիւնը։

Անկէ ետք աւանդութիւնը լայն է եւ ոչ թէ բարակ։ Մատենադարանը կը պահէ ութսունչորս ամբողջական ընդօրինակութիւն եւ համեմատելի թիւով մասնակի օրինակներ՝ ԺԲ.-էն մինչեւ ԺԸ. դար, ներառեալ 1377-ի ընդօրինակութիւն մը՝ ձեռագիր 4041։ Հոս ցանկագրական թիւերու հետ զգուշութիւն պէտք է. ձեռագիր 5159-ը, որ երբեմն ասոնց կողքին կը թուարկուի, «Մատեան ողբերգութեան»-ի մեկնութիւն մըն է՝ ընդօրինակուած 1750-ին, եւ ոչ թէ ինք՝ երկը։ Մատենադարանը թուայնացուցած է իր գլխաւոր ցուցակին հատորները, բայց իր կայքին վրայ ձեռագիրի թիւով հանրային որոնում չկայ, ուստի առանձին ձեռագիրները դժուար է ստուգել առցանց։

Ինչպէ՛ս հասաւ տպագրութեան

Գիրքին առաջին երեւումը տպագրութեան մէջ գիտնալու արժանի մանրամասնութիւն է, որովհետեւ ան բան մը կ՚ըսէ այն մասին, թէ երկը արդէն ինչպէ՛ս կը գործածուէր։ Անկէ երկար քաղուածքներ ներառուեցան «Ուրբաթագիրք»-ին մէջ, զոր Յակոբ Մեղապարտ տպեց Վենետիկի մէջ 1512-ին՝ հայերէն երբեւէ տպուած առաջին գիրքը։ «Ուրբաթագիրք»-ը հիւանդներու համար դարմաններու եւ աղօթքներու ժողովածու է, այնպէս որ Նարեկացին կրող ամէնէն վաղ տպագիր հայերէն բնագիրը զինք կը կրէ բժշկական աղօթքի գիրքի մը ներսը։ Հայկական որոշ աղբիւրներ այդ տպագրութիւնը կը թուագրեն 1513. Մեղապարտի տպարանը գործեց 1512-ին եւ 1513-ին, եւ երկու թուականներն ալ կը վերաբերին նոյն կարճ դրուագին։

Ամբողջական բնագիրը առաջին անգամ տպուեցաւ Մարսէյլի մէջ 1673-ին՝ Ոսկան Երեւանցիի կողմէ, որ եօթը տարի առաջ Ամսթերտամի մէջ հանած էր առաջին տպագիր հայերէն Աստուածաշունչը եւ 1670-ականներու սկիզբը իր տպարանը փոխադրած էր Մարսէյլ։ Ոմանք կ՚աւելցնեն, թէ հրատարակութիւնը կաթոլիկ գրաքննութեան բախեցաւ. այդ պնդումը կը յենի լրատուութեան մէկ տողի վրայ եւ հոս կը կրկնուի որպէս պնդում եւ ոչ թէ որպէս իրողութիւն։

Ապա տպագրութիւնը կեդրոնացաւ հոն, ուր հայկական տպագրութիւնը ընդհանրապէս էր. մօտաւորապէս երեսուներկու հրատարակութիւն Կ. Պոլսոյ մէջ, տասնհինգ՝ Վենետիկի, վեց՝ Երուսաղէմի եւ երեք՝ Զմիւռնիոյ, առանձին հրատարակութիւններով՝ այլուր։ Մեկնութիւնները տպուեցան անոնց կողքին՝ Յակոբ Նալեանինը Կ. Պոլսոյ մէջ 1745-ին, Գաբրիէլ Աւետիքեանինը Վենետիկի մէջ 1801-էն սկսեալ։ Բնագիրին վրայ ամէն լուրջ աշխատանքի արդի գիտական հիմքը Պ. Խաչատրեանի եւ Ա. Ղազինեանի պատրաստած քննական հրատարակութիւնն է, հրապարակուած Հայաստանի գիտութիւններու ակադեմիային կողմէ Երեւանի մէջ 1985-ին, զոր որոշ ցանկագրութիւններ կը թուագրեն 1986։

Թարգմանութիւն՝ սկսելով հայերէնէն

Առաջին ընթերցողութիւնը, որ թարգմանութեան կարիք ունէր, հայն էր։ Գրաբարը պէտք էր փոխադրուէր արդի լեզուին՝ սովորական ընթերցողներուն համար, եւ ատիկա կատարուեցաւ առանձնաբար երկու ճիւղերուն մէջ. արեւմտահայերէնի՝ Միսաք Գօչունեանի կողմէ Կ. Պոլսոյ մէջ 1902-ին, Թորգոմ եպիսկոպոս Գուշակեանի կողմէ Գահիրէի մէջ 1926-ին եւ Գարեգին եպիսկոպոս Խաչատուրեանի կողմէ Կ. Պոլսոյ մէջ նոյն տարին՝ վերամշակուած Պուէնոս Այրեսի մէջ 1948-ին. արեւելահայերէնի՝ Մկրտիչ Խերանեանի կողմէ 1960-ին, Վազգէն Գէորգեանի կողմէ 1979-ին եւ Մեսրոպ քահանայ Արամեանի կողմէ 2019-ին։ Խերանեանի տարբերակը բոլորովին դուրս ձգեց նախաբանական տիտղոսակտորը, որովհետեւ երբեք չէ որոշուած՝ ան հեղինակի՞նն է։

Ռուսերէնի մէջ շարքը կը սկսի կանուխ եւ տարօրինակ կերպով. Յովսէփ Յովհաննիսեան 1810-ին Ս. Պետերբուրգի մէջ հրատարակեց տասներկուերորդ բանին փակող բաժինը՝ «Աղօթք գիշերային սարսափներու դէմ» խորագրով, ինչ որ ուղղակի վկայութիւն է թէ առանձին մասերը ձեռք բերած էին մասնաւոր պաշտպանիչ գործածութիւններ։ Նաում Գրեբնեւի 1969-ի եւ 1977-ի չափածոյ ընտրանիները երկը ծանօթ դարձուցին ամբողջ Խորհրդային Միութեան մէջ եւ այն բնագիրն են, զոր Ալֆրետ Շնիտկէ երաժշտութեան վերածեց իր «Երգչախումբի քոնչերթօ»-ին մէջ 1985-ին. չափանիշ գիտական արձակ թարգմանութիւնը Մ. Դարբինեան-Մելիքեանի եւ Լ. Խանլարեանի կատարածն է՝ Մոսկուա, 1988։

Ֆրանսերէնի մէջ Իսահակ Գէչիչեանի ամբողջական տարբերակը լոյս տեսաւ 1961-ին, իսկ Անի եւ Ժան-Փիէռ Մահէի ծանօթագրուած թարգմանութիւնը հրատարակուեցաւ Peeters-ի կողմէ 2000-ին՝ Corpus Scriptorum Christianorum Orientalium մատենաշարին մէջ։ Անգլերէնի մէջ չորս հատ կայ. Միշա Քիւտեանի 1977-ի մասնակի տարբերակը, որ կ՚ընդգրկէ առաջին քսանհինգ բանը. Թոմաս Սամուէլեանի 2001-ի ամբողջական թարգմանութիւնը, որ ազատօրէն ընթեռնելի է առցանց եւ որով անգլիախօս ընթերցողներուն մեծ մասը հանդիպած է գիրքին. Խաչատուր Խաչատուրեանինը՝ 2001-ի. եւ Աբրահամ Տէրեանի 2021-ի ծանօթագրուած գիտական թարգմանութիւնը։ Այս յօդուածը անոնցմէ ոչ մէկը կը մէջբերէ։ Հայերէն բնագիրը վաղուց հեղինակային իրաւունքէ դուրս է. արդի թարգմանութիւնները՝ ոչ, եւ գիրքին գործելակերպը նկարագրելը տեղին աւելի լաւ գործածութիւն է, քան ուրիշի անգլերէնը վերարտադրելը։

«Նարեկ»-ը հայ կեանքին մէջ

Գիրքը կանուխ ելաւ վանքէն եւ մտաւ սովորական տուներ, եւ իր տնային կեանքը իր պատմութեան նոյնքան մասն է, որքան իր ձեռագիրները։ Զայն ունէին ընտանիքներ, որոնք գրաբար չէին կրնար կարդալ, կը պահուէր տան թանկարժէքներուն հետ եւ կը վերաբերուէր որպէս դիրք ունեցող առարկայ եւ ոչ թէ որպէս ուսումնասիրելի բնագիր։ Միջնադարուն արդէն զայն կը կոչէին «Նարեկ» եւ կը նկարագրէին որպէս կենաց դեղ։

Անոր կցուած սովորութիւնները փաստագրուած են քանի մը դարու վրայ եւ պէտք է նկարագրուին ճիշդ այնպէս, ինչպէս որ են՝ կրօնական հաւատալիք եւ բարեպաշտական սովորոյթ։ Մաղաքիա Օրմանեան, Կ. Պոլսոյ հայոց պատրիարքը, 1912-ին գրեց, թէ «Նարեկ»-ը կը գործածուէր մասնաւոր աղօթքի համար եւ կը նկատուէր ամէն տեսակի վտանգի դէմ զօրաւոր պահպանակ։ Առանձին հատուածներ բարձրաձայն կը կարդացուէին հիւանդին քով. որոշ բաներ ձեռք բերին որոշ նպատակներ, եւ ահա թէ ինչո՛ւ տասներկուերորդին վերջը կրցաւ ռուսերէն հրատարակուիլ որպէս աղօթք գիշերային սարսափներու դէմ. իսկ գիրքէն աղօթքներ կ՚ընդօրինակուէին հմայիլներու՝ հայկական թումարներուն մէջ։ Ապարանի շրջանին մէջ 2016-էն 2023 կատարուած ազգագրական դաշտային աշխատանքը արձանագրեց ընտանիքներ, որոնք տակաւին կը պահեն սրբագիրքեր՝ ամէնէն յաճախ Աւետարաններ եւ Նարեկացիի երկեր, յատուկ պահապանով եւ տան մէջ պատուոյ տեղով։

Այս յօդուածը այդ աւանդութիւնները կ՚արձանագրէ որպէս ընկալումի պատմութիւն, ինչ որ անոնք են։ Ան չի պնդեր թէ գիրքը կը բուժէ կամ կը դարմանէ հիւանդութիւն, եւ հոս գրուածը բժշկական յայտարարութիւն պէտք չէ կարդալ։ Ինչ որ արձանագրութիւնը կը հաստատէ, այն է որ հայերը հաւատացին թէ գիրքը պաշտպանիչ զօրութիւն ունի, դարեր շարունակ ըստ այդ հաւատքին գործեցին, եւ տեղ-տեղ տակաւին կ՚ընեն։

Յետագայ կեանք եւ ազդեցութիւն

Ամէնէն լաւ փաստագրուած ազդեցութիւնը նաեւ ամէնէն վաղն է։ Ներսէս Լամբրոնացին ԺԲ. դարուն երեք բան ըրաւ գիրքին համար. ան պատուիրեց 1173-ի ձեռագիրը, ան գրեց հեղինակին վարքը, որ անոր հետ կը ճամբորդէ, եւ 1177-ին պատարագային ճառի մը բաժին մը յատկացուց երեսուներեքերորդ բանին։ Այս արարքները միասին կը կազմեն նարեկագիտութեան սկիզբը, եւ անոնք են պատճառը որ կիլիկեան եկեղեցին երկը այդքան հիմնովին որդեգրեց։

Յաջորդող սերունդներուն համար հայկական ուսումնասիրութիւն մը կը նշէ Գրիգոր Մարաշեցին, Ներսէս Շնորհալին եւ Գրիգոր Տղան որպէս առաջին ժառանգորդներ, եւ կը փաստարկէ թէ Շնորհալին առաւ Նարեկացիի աղօթքին աստիճանաւոր կառոյցը եւ զայն վերաձեւեց յանգաւոր չափածոյով։ Ատիկա ճարտարապետութեան մասին պնդում է եւ ոչ թէ բառերու. ուղղակի բնագրային փոխառութիւն ցոյց տրուած չէ, եւ Շնորհալիի սեփական աղօթաշարքը կազմակերպուած է բոլորովին ուրիշ սկզբունքով՝ քսանչորս աղօթք օրուան քսանչորս ժամերուն համար եւ ոչ թէ իննսունհինգ բան։

Արդի շրջանին համար ազնիւ բառը «յիշատակուած» է եւ ոչ թէ «ազդուած»։ Եղիշէ Չարենց Նարեկացիին նուիրուած բանաստեղծութիւն մը գրեց, իսկ հայ քննադատութիւնը Սիամանթոյի մակդիրներու կուտակումին մէջ կը կարդայ Ժ. դարու բնագիրին հետ ազգակցութիւն՝ քննադատներու կատարած բաղդատութիւն մը եւ ոչ թէ բանաստեղծին յայտարարած պարտք։ Գիրքը հաւաքեց նաեւ պատիւներ, որոնք կը պատկանին իր ընկալումին եւ ոչ թէ իրեն. երբ Ֆրանչիսկոս պապը 2015-ի ապրիլին Գրիգոր Նարեկացին հռչակեց Տիեզերական եկեղեցւոյ վարդապետ, առաքելական թուղթը յիշեց Liber Lamentationum-ը, նշեց թէ հայերը զայն պարզապէս «Նարեկ» կը կոչեն, եւ զայն նկարագրեց որպէս Աւետարանէն ետք Հայաստանի ամէնէն պաշտուած եւ ամէնէն լայնօրէն շրջանառուող գրութիւնը։ Ատիկա գիրքին դիրքին մասին դատողութիւն է՝ կայացած գրուելէն ինը դար ետք։

Կարեւոր թուականներ

  1. մօտ 1002

    Գիրքը կ՚աւարտի Նարեկի մէջ. անոր յիշատակարանը կու տայ հայկական 451 թուականը։

  2. 1173

    Ամէնէն վաղ թուագրուած ընդօրինակութիւնը կը կատարուի Կիլիկիոյ Սկեւռայի մէջ՝ Ներսէս Լամբրոնացիի համար. այժմ՝ Մատենադարանի ձեռագիր 1568։

  3. 1177

    Ներսէս Լամբրոնացին կը մեկնէ երեսուներեքերորդ բանը՝ նարեկագիտութեան սկիզբը։

  4. 1512

    Երկար քաղուածքներ կ՚երեւին «Ուրբաթագիրք»-ին մէջ՝ առաջին տպագիր հայերէն գիրքին։

  5. 1673

    Ամբողջական բնագիրը առաջին անգամ կը տպուի Մարսէյլի մէջ՝ Ոսկան Երեւանցիի կողմէ։

  6. 1745

    Յակոբ Նալեանի մեկնութիւնը կը տպուի Կ. Պոլսոյ մէջ։

  7. 1902

    Առաջին արդի արեւմտահայերէն թարգմանութիւնը կը հրատարակուի Կ. Պոլսոյ մէջ։

  8. 1985

    Պ. Խաչատրեանի եւ Ա. Ղազինեանի քննական հրատարակութիւնը լոյս կը տեսնէ Երեւանի մէջ։

  9. 2001

    Թոմաս Սամուէլեանի ամբողջական անգլերէն թարգմանութիւնը կը հրատարակուի Երեւանի մէջ։

Ինչո՛ւ «Մատեան ողբերգութեան»-ը կարեւոր է

Ան ամէնէն վաղ հայկական գիրքն է, որ ունի շարունակական ժողովրդական եւ ոչ միայն գիտական կեանք։ Իրմէ առաջ հայերէն շատ գրուած է, եւ ատոր մեծ մասը այսօր կը կարդան մասնագէտները. ասիկա ընդօրինակուեցաւ աւելի շատ, քան հայերէն որեւէ գիրք՝ բացի Աւետարանէն, պահուեցաւ տուներու մէջ, ուր ոչ ոք կրնար կարդալ այն լեզուն, որով գրուած էր, եւ մինչեւ այսօր առաջին վերնագիրն է որ կը յիշատակուի, երբ հայերուն կը հարցնեն թէ ի՛նչ ստեղծած է իրենց գրականութիւնը։

Արհեստագիտօրէն ան ցուցադրեց, որ մէկ ձայն կրնայ կրել գիրք մը։ Միջնադարեան գրականութիւնը լեցուն է պատմողներով, բայց այս երկարութեան երկ մը՝ առանց պատմութեան, առանց երկրորդ խօսողի եւ առանց լուծումի, պահուած զուտ Աստուծոյ առջեւ ինքզինք քննող մէկ մարդով, արտառոց բան էր ձեռնարկելու համար եւ մինչեւ այսօր դժուար է անոր զուգահեռը գտնել։ Ահա թէ ինչո՛ւ ան բազմիցս թարգմանուած է թէ՛ երկու արդի հայերէններուն, թէ՛ տասնեակ մը ուրիշ լեզուներու, եւ ինչո՛ւ առաջին անգամ հայ գրականութեան մօտեցող ընթերցողը ամէնէն հաւանական է որ հոս հասնի։

Հետաքրքրական իրողութիւններ

  • 01Ձեռագիրները բնագիրը չեն շարադրեր չափածոյ տողերով. արդի հրատարակութիւններուն ու թարգմանութիւններուն տողատումը խմբագրական յաւելում է։
  • 02Իննսունհինգ մասերը հայերէն կը կոչուին «բան»՝ նոյն բառը, որով կը թարգմանուի յունարէն «լոգոս»-ը Յովհաննու Աւետարանին սկիզբը։
  • 03Գիրքէն երկար քաղուածքներ երեւցան հայերէն ամէնէն առաջին տպագիր գիրքին՝ 1512-ի «Ուրբաթագիրք»-ին մէջ, որ դարմաններու եւ աղօթքներու ժողովածու է։
  • 04Տասներկուերորդ բանին վերջը 1810-ին ռուսերէն հրատարակուեցաւ «Աղօթք գիշերային սարսափներու դէմ» խորագրով։
  • 05«Նարեկ»-ը այսօր Հայաստանի ամէնէն տարածուած արական անուններէն է՝ առնուած վանքէն՝ գիրքին ճամբով։
  • 06Ալֆրետ Շնիտկէ Նաում Գրեբնեւի ռուսերէն տարբերակը երաժշտութեան վերածեց իր «Երգչախումբի քոնչերթօ»-ին մէջ 1985-ին։

Աղբիւրներ

  • A. J. Hacikyan, G. Basmajian, E. S. Franchuk and N. Ouzounian (eds.). The Heritage of Armenian Literature, Volume II: From the Sixth to the Eighteenth CenturyWayne State University Press, 2000 ISBN 9780814330234The same volume the Narekatsi article cites, used here for the work rather than the man: its literary-historical placement, the reading of the book aloud to the sick, and the transmission of the text through the manuscript centuries.
  • Abraham Terian (translator). From the Depths of the Heart: Annotated Translation of the Prayers of St. Gregory of NarekLiturgical Press, Collegeville MN, 2021 ISBN 9780814684641The scholarly annotated translation, and the source of record for the shape of the text and for the reading of the speaker. Terian's stated preference for Penitential Prayers over Lamentations is cited in the title section. Not to be confused with his The Festal Works of St. Gregory of Narek (2016), which contains the odes, litanies and encomia and not this book.
  • Thomas J. Samuelian (translator). Speaking with God from the Depths of the Heart: The Armenian Prayer Book of St. Gregory of NarekVEM Press, Yerevan, 2001 ISBN 9789993085317The complete English translation that is freely readable online, and the reason most English readers have met the text at all. Cited for the title question and for the psalm comparison; no line of it is quoted here, because it is still in copyright.
  • Anush Apresyan. Universal Key Between East and West: St. Gregory of NarekBanber Matenadarani, Mesrop Mashtots Institute of Ancient Manuscripts, Yerevan, 2025 Այցելել աղբիւրինA Matenadaran study, and the source for the commentary tradition, for Nerses of Lambron's 1177 treatment of the thirty-third discourse, and for the ascetic writers the book stands among. Also the basis for the statement that the work was difficult for medieval readers, which is why commentaries were written.
  • Anush Apresyan. Grigor Narekatsi and the TranslatorsJournal of Armenian Studies, Yerevan, 2021 Այցելել աղբիւրինCarries the finding this article leans on hardest in the form section: the original was not broken into poetic lines in the manuscripts, so the verse layout of modern editions is editorial. Also the source for Kheranyan's omission of the prefatory title-piece and for the reordering in Gevorgyan's translation.
  • Jesse S. Arlen. A Window into the Tenth Century: The Life and Literary Works of Anania of NarekPhD dissertation, University of California, Los Angeles, 2021 Այցելել աղբիւրինThe source for the divisions being called ban, for rendering them as discourses, for the foundation of Narekavank under Gagik I, and for the argument that the book develops Anania of Narek's teaching rather than arriving from nowhere. Arlen's related work characterises it as a text for keeping watch.
  • E. A. Nazaryan. Book of Lamentations by Gregory of Narek: Anthropological AspectsManuscript, vol. 13 no. 6, 2020 Այցելել աղբիւրինThe peer-reviewed statement of the position the speaking-voice section rests on: the first person is a representative of humanity rather than an autonomous individual, which is why the catalogue of sins cannot be read as a personal inventory.
  • Vazgen Safaryan. The First Followers of the Book of Lamentations Poem of Grigor NarekatsiJournal for Armenian Studies, Armenian State Pedagogical University, no. 4 (63), 2023 Այցելել աղբիւրինNames the first inheritors — Grigor Marashetsi, Nerses Shnorhali and Grigor Tlay — and makes the structural claim about Shnorhali recasting the tiered prayer form in rhymed verse. Cited for that and for nothing stronger: it does not establish verbal borrowing, and the article does not assert any.
Հայ գրողներՄիջնադար

Գրիգոր Նարեկացի

Նարեկի Ժ. դարու կրօնաւորը, որուն «Մատեան ողբերգութեան» երկը միջնադարեան հայ գրականութեան կեդրոնական նուաճումն է. այս բաժինին առաջին միջնադարեան հեղինակը։

16 վայրկեան ընթերցումԿարդալ յօդուածը
Վայրեր

Մատենադարան

Հին ձեռագիրներու ազգային պահոցը Երեւանի մէջ՝ միաժամանակ արխիւ, գիտահետազօտական հիմնարկ եւ թանգարան, որ կը պահէ դարերու ընթացքին վանքերու մէջ հաւաքուած եւ քսաներորդ դարուն հոս բերուած հաւաքածոն։

12 վայրկեան ընթերցումԿարդալ յօդուածը
Հայ գրողներՄիջնադար

Ներսէս Շնորհալի

ԺԲ. դարու հայ բանաստեղծը, որ գրեց հազարէ աւելի տող՝ բոլորն ալ մէկ հանգով, ողբ մը ինկած քաղաքի համար եւ մինչեւ այսօր երգուող շարականներ, եւ որ իր վերջին եօթը տարիներուն կաթողիկոս էր։

15 վայրկեան ընթերցումԿարդալ յօդուածը